เสียงสะท้อนจากอดีต

กลิ่นกระดาษเก่าและหมึกพิมพ์ราคาถูก คละคลุ้งปะปนกับกลิ่นฝุ่นในห้องเก็บเอกสารใต้ถุนตึกคณะวิศวกรรมศาสตร์ คินน์ขยับกรอบแว่นสายตา เลนส์สะท้อนแสงไฟนีออนสีนวลที่กะพริบติดๆ ดับๆ ตามจังหวะกระแสไฟฟ้าที่ไม่ค่อยเสถียร บนหน้าจอแท็บเล็ตในมือของเขากำลังรันโค้ดโปรแกรมชิ้นสำคัญ—อัลกอริทึมจำลองการตัดสินใจของมนุษย์ภายใต้ความกดดัน ซึ่งเป็นโปรเจกต์ร่วมระหว่างเขากับพริม แต่วินาทีนี้ สมาธิทั้งหมดกลับถูกทำลายลงด้วยเสียงฝีเท้าหนักๆ ที่ดังสะท้อนก้องมาจากทางเดินแคบๆ ด้านนอก "ไม่คิดเลยว่าคนอย่างนาย จะยังเก็บข้าวของรกๆ พวกนี้ไว้ครบทุกชิ้น คินน์" น้ำเสียงทุ้มต่ำแต่เจือแววเยาะหยันดังขึ้น พร้อมกับการปรากฏตัวของร่างสูงโปร่งในชุดเสื้อแจ็กเก็ตหนังสีดำสนิท ใบหน้าคมคายนั้นมีรอยแผลเป็นจางๆ บริเวณหางคิ้วขวา ดวงตาสีเข้มคู่นั้นไม่ได้มองหน้าคินน์ด้วยซ้ำ แต่กวาดสายตามองไปรอบห้องราวกับกำลังประเมินมูลค่าซากปรักหักพัง "กรณ์..." คินน์เอ่ยชื่อนั้นออกมาเบาๆ ลมหายใจของเขาชะงักไปเสี้ยววินาที กลไกการป้องกันตัวเองในสมองสั่งให้เขาตั้งกำแพงตรรกะขึ้นมาทันที "นายไม่ได้เหยียบมาที่นี่สามปีแล้ว มีธุระอะไร หรือว่าระบบป้องกันความปลอดภัยของฉันมันล้าสมัยเกินไปจนนายเดินเข้ามาได้ตามใจชอบ" กรณ์หัวเราะในลำคอ เสียงนั้นแหบพร่าและชวนให้รู้สึกอึดอัด เขาเดินเข้าไปใกล้โต๊ะทำงานของคินน์ มือเรียวยาวเอื้อมไปแตะแฟ้มเอกสารสีซีดที่มีชื่อของคินน์เขียนไว้ด้วยลายมือเด็กผู้ชาย "ระบบของนายยังไร้ที่ติเหมือนเดิม... เฉพาะเรื่องโค้ดน่ะนะ แต่นายลืมไปแล้วหรือเปล่าคินน์ ว่าบางครั้งช่องโหว่ที่อันตรายที่สุด มันไม่ได้อยู่ในซอฟต์แวร์ แต่มันอยู่ใน 'ข้อมูลดิบ' ที่นายจงใจลบมันทิ้งไปเมื่ออดีตต่างหาก" คินน์ขมวดคิ้วแน่น สัญชาตญาณเตือนภัยในหัวร้องระรัว ปลายนิ้วที่วางอยู่บนแป้นพิมพ์กดเกลียวแน่นขึ้นจนข้อต่องอขาว "ฉันไม่มีเรื่องอะไรต้องสะสางกับอดีต และนายก็ไม่มีสิทธิ์มาพูดถึงเรื่องนั้น" "ไม่มีสิทธิ์งั้นเหรอ?" กรณ์ย่อตัวลงเล็กน้อย ใบหน้ายื่นเข้ามาใกล้จนเกือบอยู่ในระยะประชิด แววตาคู่นั้นฉายแววเย้ยหยันชัดเจน "ถ้านายมั่นใจนักว่าจัดการทุกอย่างเรียบร้อย ทำไมโปรเจกต์หุ่นยนต์กู้ภัยเมื่อสามปีก่อน ถึงยังมีลายเซ็นของนายกำกับอยู่ในฮาร์ดดิกส์ลับที่กำลังจะถูกส่งต่อไปยังมือของธันวา ประธานชมรมหุ่นยนต์คนปัจจุบันล่ะ?" ราวกับมีสายฟ้าฟาดลงกลางห้องใต้ดินที่อับชื้น คินน์นิ่งงิ่งไปชั่วขณะ โค้ดที่เขากำลังเขียนอยู่หยุดประมวลผลกะทันหัน ธันวา คู่แข่งคนสำคัญที่คอยจ้องจะโค่นล้มงานวิจัยของเขา กำลังจะได้ครอบครองหลักฐานชิ้นสำคัญที่อาจทำลายอนาคตในวงการวิศวกรรมของเขาได้ทั้งหมด และคนที่ถือไพ่เหนือกว่าในตอนนี้คือกำลังยืนยันยิ้มเยาะอยู่ตรงหน้า ในจังหวะเดียวกันนั้นเอง ประตูห้องเก็บเอกสารก็ถูกผลักเปิดออกอย่างแรง พร้อมกับร่างของพริมที่ก้าวเข้ามาด้วยสีหน้าร้อนรน เธอถือแฟ้มเอกสารหนาเตอะในมือ ดวงตากลมโตเบิกกว้างเมื่อเห็นบุคคลแปลกหน้ายืนประจันหน้ากับคินน์ "คินน์ เกิดอะไรขึ้น... ฉันได้ยินเสียง..." พริมชะงักไปเมื่อสบตากับกรณ์ รัศมีบางอย่างที่เย็นเยียบและเต็มไปด้วยความลับระหว่างชายหนุ่มทั้งสองคนทำให้เธอรู้สึกหายใจไม่ทั่วท้อง "ไม่มีอะไรพริม แค่แขกที่ไม่ได้รับเชิญ" คินน์รีบปรับน้ำเสียงให้เป็นปกติ แม้ว่าเหงื่อกาฬจะเริ่มซึมตามไรผมของเขาแล้วก็ตาม เขาลุกขึ้นยืนเต็มความสูงเพื่อบังหน้าจอแท็บเล็ตที่มีข้อมูลสำคัญเอาไว้ กรณ์เหลือบมองพริมด้วยหางตา รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ปรากฏขึ้นที่มุมปาก "อ๋อ... นี่สินะ ดาวคณะนิเทศฯ คนเก่งที่เข้ามาช่วยเติมเต็ม 'อัลกอริทึมหัวใจ' ให้ ศาสตราจารย์ด้านตรรกะอย่างนาย ดูท่าทางเธอยังไม่รู้สินะคินน์ ว่าผู้หญิงคนนี้กำลังเดินเข้าสู่กับดักที่นายสร้างขึ้นจากเศษซากความผิดพลาดของตัวเอง" "หุบปากซะ กรณ์!" คินน์ตวาดลั่น เสียงนั้นแข็งกรวดจนพริมสะดุ้ง เธอยังไม่เคยเห็นคินน์หลุดการควบคุมอารมณ์ได้มากขนาดนี้มาก่อน "ฉันจะให้เวลาคินน์คิดทบทวนดูใหม่..." กรณ์ผายมือออกอย่างเป็นต่อ เขาก้าวถอยหลังช้าๆ ไปทางประตู "พรุ่งนี้เที่ยงตรง ที่ห้องแล็บเก่าตึก C ถ้าไม่อยากให้ความลับเรื่องการขโมยอัลกอริทึมต้นแบบถูกเปิดเผยต่อหน้าอธิการบดีและธันวา นายก็รู้ว่าต้องเอาอะไรมาแลก" สิ้นคำพูด กรณ์ก็หันหลังเดินหายลับไปในความมืดของทางเดินอย่างไร้ร่องรอย ทิ้งให้ความเงียบงันและบรรยากาศที่หนักอึ้งปกคลุมไปทั่วห้อง พริมก้าวเข้าไปใกล้คินน์ ช้าๆ มือบางเอื้อมไปแตะแขนของเขาเบื้องต้นเพื่อสัมผัสถึงความสั่นเทาที่เจ้าตัวพยายามปกปิด "คินน์... เขาพูดเรื่องอะไร? อัลกอริทึมต้นแบบอะไรกัน ทำไมฉันถึงไม่เคยรู้เรื่องนี้เลย?" คินน์หันมามองหน้าพริม แววตาของเขาไหววูบอย่างที่เธอไม่เคยเห็นมาก่อน มันไม่ใช่ความเย็นชาที่ใช้สร้างเกราะป้องกันตัวเองอีกต่อไป แต่เป็นความหวาดกลัว—ความหวาดกลัวที่จะสูญเสียสิ่งที่เขากำลังพยายามปกป้องด้วยหัวใจทั้งหมด ก่อนที่คินน์จะทันได้เอ่ยปากอธิบายอะไร เสียงแจ้งเตือนจากระบบสมาร์ทโฟนในกระเป๋าเสื้อของพริมก็ดังขึ้นพร้อมกัน มันไม่ใช่เสียงแจ้งเตือนข้อความธรรมดา แต่เป็นเสียงแจ้งเตือนฉุกเฉินจากระบบเซิร์ฟเวอร์ส่วนกลางของคณะ ที่ถูกตั้งค่าไว้สำหรับเหตุการณ์ร้ายแรงเท่านั้น พริมหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู หน้าจอสีแดงฉานกะพริบถี่ๆ พร้อมข้อความอัปเดตสถานะล่าสุดที่ทำเอาเลือดในกายเย็นเฉียบ *[ระบบแจ้งเตือนระดับ SSS]: ฮาร์ดดิกส์สำรองข้อมูลหลักของโปรเจกต์อัลกอริทึมหัวใจ ถูกถอดรหัสและเข้าถึงโดยบุคคลภายนอกเรียบร้อยแล้ว... สถานที่ปลายทาง: ห้องทำงานส่วนตัวของธันวา ประธานชมรมหุ่นยนต์* ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงตอนนี้นะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปค่า!