ในฐานะคนทรยศ

คราบเลือดบนคมกระบี่จันทร์กระจ่างยังไม่ทันแห้งสนิท กลิ่นอายมรณะก็แผ่ซ่านปกคลุมไปทั่วรัศมีร้อยลี้ หุบผาน้ำค้างแข็งในยามนี้มิได้เงียบสงบดังเช่นวันวาน หากแต่เต็มไปด้วยแรงกดดันมหาศาลจากค่ายกลกระบี่ร้อยสวรรค์ ที่แผ่พุ่งลงมาจากฟากฟ้าดุจกรงเหล็กขนาดยักษ์ เซียนจื่อเวยยืนหยัดอยู่บนชะง่อนผาสูงชัน อาภรณ์สีขาวบริสุทธิ์บัดนี้เปรอะเปื้อนไปด้วยละอองเลือด สายลมยามค่ำคืนพัดพาเส้นผมสีดำสนิทของนางให้ปลิวไสว ดวงตาดอกท้อคู่เดิมที่เคยเยือกเย็นดั่งน้ำแข็งพันปี บัดนี้กลับฉายแววเด็ดเดี่ยวและรuร้าวระคนกัน นางกำลังเผชิญหน้ากับศัตรูที่คุ้นเคยยิ่ง... เหล่าผู้อาวุโสและศิษย์ร่วมสำนักจันทร์กระจ่างที่เคยร่วมดื่มสุราสาบานตน "จื่อเวย เจ้าช่างกล้าหาญนัก!" เสียงตะคอกดังสะท้อนก้องกังวานจากผู้อาวุโสสูงสุด 'มู่หรงเทียน' ผู้ถือครองกระบี่อัคคีผลาญนภา "เจ้าทรยศต่อกฎเหล็กของสำนัก แอบลักลอบส่งเคล็ดวิชาลับให้แก่ 'หลี่มู่เฉิน' มารกระบี่ผู้สร้างความอับอายให้แก่พวกเรา ความผิดนี้... แม้ตายก็ยังน้อยเกินไป!" จื่อเวยแค่นหัวเราะออกมาเบาๆ เสียงหัวเราะของนางเย็นยะเยือกเสียยิ่งกว่าน้ำค้างแข็งในหุบผา นางไม่ได้หวาดกลัวต่อคมกระบี่นับร้อยที่ชี้ตรงมายังตนเองแม้แต่น้อย สิ่งเดียวที่สลักลึกอยู่ในห้วงคำนึงของนางคือภาพของชายหนุ่มผู้ทะนงตนคนนั้น... หลี่มู่เฉิน ผู้ซึ่งยอมหักไม่ยอมงอ ผู้ซึ่งเลือกเดินบนเส้นทางแห่งวิถีกระบี่วิปลาสโดยไม่เคยเสียใจ "ทรยศงั้นหรือ?" จื่อเวยเอמהด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าทุกคำกลับทรงพลังดั่งค้อนเหล็กทุบลงกลางใจคน "กฎของสำนักจันทร์กระจ่างใช้ความอยุติธรรมกดขี่ผู้คน ใช้คุณธรรมจอมปลอมเพื่อปกปิดความโลภมะเร็งร้ายในจิตใจ ข้า... เซียนจื่อเวย เลือกที่จะละทิ้งสำนักนี้ ตั้งแต่วันที่พวกท่านใช้แผนสกปรกขับไล่เขาออกจากเขาเซียนแล้ว!" "สามหรัพ!" มู่หรงเทียนตวาดลั่นด้วยความโกรธเกรี้ยว ใบหน้าชราภาพบิดเบี้ยวด้วยโทสะ "ลงมือ! จับนางเป็น! หากขัดขืน... สังหารได้ทันที!" สิ้นคำประกาศิต ค่ายกลกระบี่ร้อยสวรรค์ก็พลันเคลื่อนไหว อักขระสีทองนับหมื่นตัวส่องประกายเจิดจ้ากลางอากาศ พุ่งเข้าใส่ร่างของจื่อเวยดั่งฝนห่าธนู นางสูดลมหายใจเข้าลึก1ครา ร่างกายสว่างวาบด้วยแสงจันทร์บริสุทธิ์ กระบี่ในมือหมุนวนสร้างเป็นม่านพลังน้ำแข็งปะทะกับอักขระเวทจนเกิดเสียงระเบิดสนั่นหวั่นไหว แรงกระแทกส่งผลให้พื้นศิลาใต้ฝ่าเท้านางแตกละเอียดเป็นจุล การต่อสู้ดำเนินไปอย่างดุเดือดเลือดพล่าน จื่อเวยแม้วิทยายุทธจะล้ำเลิศเพียงใด แต่การต้องรับมือกับยอดฝีมือนับร้อยและค่ายกลระดับบรรพกาลด้วยตัวคนเดียว ย่อมไม่อาจหลีกเลี่ยงการบาดเจ็บได้ ร่างบางเซถลา กระอักโลหิตสีแดงสดออกมาคำโต หยดลงบนพื้นหิมะสีขาวโพลนจนกลายเป็นดอกไม้สีชาดที่น่าเวทนา "จื่อเวย ยอมจำนนเสียเถอะ เจ้าไม่มีวันหนีพ้นเงื้อมมือของสำนักเราไปได้หรอก" มู่หรงเทียนก้าวเข้ามาใกล้เรื่อยๆ แววตาเต็มไปด้วยความเย้ยหยัน "ส่งคัมภีร์ลับจันทรานิรันดร์มา แล้วข้าจะไว้ชีวิตเจ้า ให้เจ้าไปสำนึกผิดในคุกใต้สำนักไปชั่วชีวิต" จื่อเวยปาดคราบเลือดที่มุมปาก รอยยิ้มเย้ยหยันปรากฏขึ้นบนใบหน้าอันงดงามล่มเมือง นางเงยหน้าขึ้นมองท้องฟ้ายามค่ำคืนที่ไร้ซึ่งดวงจันทร์ มีเพียงความมืดมิดและหมู่ดาวที่ระยิบระยับดั่งดวงตาเยาะเย้ย "ชีวิตของข้า... แม้แต่สวรรค์ก็ยังกำหนดไม่ได้ นับประสาอะไรกับพวกสุนัขรับใช้ที่ไร้ยางอายเช่นพวกท่าน" จื่อเวยสะบัดข้อมือ พลังปราณทั้งหมดถูกรวบรวมไว้ที่ปลายกระบี่ นางเตรียมพร้อมที่จะระเบิดตบะบำเพ็ญเพียรนับร้อยปีเพื่อลากพวกมันลงนรกไปพร้อมกัน ทว่า... ในวินาทีที่ความตายอยู่ใกล้แค่เอื้อมนั้นเอง *เปรี้ยง!* สายฟ้าสีดำสนิทผ่าผ่าลงมาจากท้องฟ้าที่ไร้เมฆหมอก แรงกดดันระดับขอบเขตเซียนแท้จริงแผ่ซ่านกดทับลงมาจนเหล่าศิษย์สำนักจันทร์กระจ่างถึงกับเข่าทรุดลงกับพื้นด้วยความหวาดกลัว มู่หรงเทียนใบหน้าถอดสี รีบหันขวับไปมองเบื้องหลัง ท่ามกลางความมืดและเกลียวคลื่นปราณกระบี่อันปั่นป่วน ร่างเงาสوงสง่าในชุดคลุมสีดำสนิทปรากฏขึ้นอย่างเงียบเชือง มือข้างหนึ่งถือกระบี่สีนิลที่ไม่มีแม้แต่ลวดลายประดับ ทว่ากลับส่งกลิ่นอายฆ่าฟันที่ทำให้ดวงวิญญาณต้องสั่นสะท้าน หลี่มู่เฉินก้าวเดินออกมาจากความว่างเปล่า ฝีเท้ามั่นคงและเยือกเย็น สายตาคมกริบคู่นั้นกวาดมองเหล่าผู้อาวุโสสำนักจันทร์กระจ่างทีละคน ราวกับกำลังมองฝูงมดปลวกที่รอวันถูกเหยียบย่ำ "ใคร... ใครอนุญาตให้พวกมันแตะต้องตัวนาง?" น้ำเสียงทุ้มนุ่มแต่น่าสะพรึงกลัวดังขึ้นเบาๆ แต่กลับดังก้องกังวานอยู่ในจิตสำนึกของทุกคนอย่างไร้ที่สิ้นสุด มู่หรงเทียนหน้าซีดเผือดเมื่อตระหนักได้ว่าพลังของหลี่มู่เฉินในยามนี้... ได้ก้าวข้ามขอบเขตที่มนุษย์จะจินตนาการไปไกลโขแล้ว! รี้ดทุกท่านครับ เรามาร่วมลุ้นและก้าวผ่านบททดสอบอันดำมืดนี้ไปด้วยกันนะครับ