กำแพงแห่งชนชั้น

กลิ่นอายโลหิตจางๆ คละคลุ้งปะปนกับกลิ่นกำยานศักดิ์สิทธิ์ภายในโถงตัดสิน สำนักวิหคเพลิงสวรรค์เบื้องบน แผ่นศิลาหยกขาวเก้าชั้นสลักลวดลายบรรพกาลกดทับบรรยากาศโดยรอบให้หนักอึ้งจนแทบหายใจไม่ออก ทว่าท่ามกลางความกดดันระดับที่สามารถบดขยี้ผู้ฝึกตนขอบเขตหลอมรวมวิญญาณให้แหลกเป็นจุล หลี่มู่เฉินกลับยืนตระหง่านราวกับยอดเขาโงดง้ำที่ไม่เคยยอมจำนนต่อแรงโน้มถ่วงของฟ้าดิน "หลี่มู่เฉิน... เจ้ายังไม่สำนึกอีกหรือ?" เสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจดังขึ้นจากประมุขสำนักเทพผู้ครองบัลลังก์มรกต นัยน์ตาของอีกฝ่ายเต็มไปด้วยความเย่อหยิ่งและเหยียดหยาม ราวกับกำลังมองดูมดปลวกตัวหนึ่งที่บังอาจท้าทายกฎเหล็กแห่งสวรรค์ "วิถีกระบี่วิปลาสที่เจ้าฝึกฝน เป็นเดรัจฉานวิชาที่ฝืนลิขิตฟ้า นอกรีต และเป็นภัยต่อความสงบเรียบร้อยของยุทธภพ หากเจ้ายังดื้อดึงที่จะถือครองกระบี่เล่มนั้น วันนี้... ศาลาตัดสินเซียนคงต้องล้างด้วยโลหิตของเจ้าเพื่อคืนความบริสุทธิ์ให้แก่เส้นทางแห่งเซียน" หลี่มู่เฉินแค่นเสียงหัวเราะในลำคอ ใบหน้าหล่อเหลาคมคายปรากฏรอยยิ้มหยันที่เต็มไปด้วยความเย้ยหยัน ดวงตาคู่คมกริบราวกับคมกระบี่สะท้อนเงาของความร่วงโรยและทรยศหักหลังที่เขาได้รับจากคนกลุ่มนี้ "ความสงบเรียบร้อยของยุทธภพงั้นหรือ?" หลี่มู่เฉินเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าทุกถ้อยคำกลับก้องกังวานบาดลึกถึงจิตวิญญาณของผู้ฟัง "พวกท่านใช้คำว่า 'คุณธรรม' และ 'วิถีเซียน' มาบังหน้า เพื่อกอบโกยทรัพยากร ปิดกั้นเส้นทางของผู้ไร้สำนัก และทำลายล้างผู้ใดก็ตามที่ไม่อยู่ใต้เงาเท้าของพวกท่าน วิถีกระบี่ของข้าจะวิปลาสหรือไม่ ข้าไม่สน... แต่สิ่งที่เน่าเฟะที่สุดในใต้หล้า หาใช่กระบี่ในมือข้า หากแต่คือจิตใจที่โสมมภายใต้ชุดคลุมขาวบริสุทธิ์ของพวกท่านต่างหาก!" เพล้ง! แรงกดดันมหาศาลระเบิดออกทันทีที่สิ้นคำพูด เหล่าผู้วิอาวุโสแห่งสำนักเทพต่างแผ่ไอสังหารรุนแรงออกมาพร้อมกัน ศิลาหยกใต้ฝ่าเท้าของหลี่มู่เฉินแตกร้าวเป็นทางยาว ความขัดแย้งระหว่างสำนักเทพผู้ถือครองกฎสวรรค์กับวิถีจอมยุทธ์อิสระเดินทางมาถึงจุดแตกหัก ไม่มีที่ว่างสำหรับการเจรจาอีกต่อไป มีเพียงความตายของฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งเท่านั้นที่จะยุติเรื่องราวในวันนี้ได้ ทว่า ท่ามกลางสายตาดูแคลนของเหล่าเซียนนับร้อย กลับมีร่างระหงร่างหนึ่งก้าวออกมาจากเงาเสาศิลาเบื้องหลัง นางสวมชุดกระโปรงยาวสีขาวบริสุทธิ์ราวกับเกล็ดหิมะบนยอดเขาไร้ลักษณ์ เส้นผมสีดำสนิทปล่อยสยายคลอเคลียแผ่นหลังบอบบาง ทว่ารัศมีที่แผ่ออกมาจากตัวนางกลับหนาวเหน็บจนทำให้บรรยากาศรอบกายเกือบกลายเป็นน้ำแข็ง เซียนจื่อเวย... เทพธิดาแห่งสำนักจันทร์กระจ่าง นางกวาดสายตาเย็นชาผ่านเหล่าผู้อาวุโสสำนักเทพ ก่อนจะหยุดอยู่ที่แผ่นหลังกว้างของชายหนุ่มผู้ดื้อรั้น ความกังวลระคนห่วงใยฉายชัดขึ้นวูบหนึ่งในนัยน์ตาคู่สวยที่ปกติมักจะไร้คลื่นอารมณ์ นางรู้ดีว่าการยืนเคียงข้างหลี่มู่เฉินในเวลานี้ เท่ากับการประกาศเป็นศัตรูกับสำนักเทพและขุมอำนาจครึ่งค่อนยุทธภพ แต่นางหาได้ใส่ใจไม่ "ศิษย์พี่จื่อเวย! เจ้ากำลังทำอะไร? ถอยกลับไป!" ผู้อาวุโสสูงสุดแห่งสำนักจันทร์กระจ่างตวัดเสียงดุด้วยความตกใจ เมื่อเห็นนางเดินตรงไปยังจุดกึ่งกลางลานประลอง "เจ้าเป็นถึงความหวังของสำนักเรา อย่าได้เอาอนาคตไปผูกติดกับไอ้สารเลวนอกรีตผู้นี้!" เซียนจื่อเวยหยุดฝีเท้าลง นางไม่ได้หันกลับไปมองผู้อาวุโสของตนเอง เสียงใสราวกระดิ่งเงินเอ่ยขึ้นแผ่วเบา ทว่าทรงพลังอำนาจจนทุกคนในโถงต้องเงียบงัน "อนาคตของข้า... ข้าเป็นผู้กำหนดเอง" เซียนจื่อเวยกล่าว นางปรายตามองกระบี่ในมือของหลี่มู่เฉิน ก่อนจะเอ่ยต่อด้วยน้ำเสียงมั่นคง "วิถีกระบี่ของเขาอาจจะขัดแย้งกับสวรรค์ แต่หากสวรรค์แห่งนี้มีแต่ความอยุติธรรม... การเดินตามทางของสวรรค์ ก็มิใช่การเป็นทาสรับใช้ความมืดหรอกหรือ?" "เจ้า... นังเด็กอกตัญญู!" ผู้อาวุโสสำนักเทพผู้หนึ่งบันดาลโทสะ สะบัดแขนเสื้อส่งกระบี่บินพุ่งแหวกอากาศเข้าใส่ร่างของเซียนจื่อเวยด้วยเจตนาสังหาร "ในเมื่อเจ้าไม่รู้สำนึก วันนี้สำนักเทพจะชำระล้างศิษย์นอกรีตไปพร้อมกันทีเดียว!" วิ้ง! ประกายแสงสีเงินวาบผ่านความมืด หลี่มู่เฉินที่ยืนนิ่งมาตลอดขยับตัวแล้ว ร่างของเขาหายวับไปจากจุดเดิมราวกับภูตผี ก่อนจะปรากฏกายขึ้นเบื้องหน้าเซียนจื่อเวยในชั่วลมหายใจ ฝ่ามือหนากุมด้ามกระบี่วิปลาสที่ยังคงอยู่ในฝักแน่น และในเสี้ยววินาทีที่คมกระบี่ถูกชักออกจากฝักเพียงครึ่งนิ้ว... เปรี้ยง! คลื่นกระบี่สีเลือดผสานแสงจันทร์อันหนาวเหน็บระเบิดออกเป็นวงกว้าง แรงสะท้อนจากการปะทะทำเอาโถงตัดสินสั่นสะเทือน โครงสร้างหยกขาวถล่มลงมาเศษดินฝุ่นตลบอบอวล ทว่าสิ่งที่ทำให้ทุกคนต้องเบิกตากว้างด้วยความหวาดกลัว คือรอยแยกมิติสีดำสนิทที่ปรากฏขึ้นกลางอากาศ พร้อมกับเงาร่างลึกลับนับสิบที่ก้าวออกมาจากความว่างเปล่า... พร้อมกับกลิ่นอายโลหิตที่เข้มข้นยิ่งกว่าเดิมหลายเท่าตัว! ขอขอบพระคุณท่านรี้ดทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านม่านหมอกแห่งชะตากรรมมา ณ ที่นี้นะครับ