การบุกรุกของหมาป่าเงาเพลิง

"เจอตัวแล้ว... ผู้สืบทอดแห่งสูตรอาหารต้องห้าม..." เสียงกระซิบแหบพร่าลอยมาตามสายลมหนาวเหน็บที่พัดผ่านช่องแคบหินของดันเจี้ยนชั้นที่สาม แรงกดดันจากมานาสีม่วงเข้มแผ่ซ่านจนเปลวไฟในตะเกียงน้ำมันก๊าดกะพริบไหว ลินหยุดมือจากการหั่นต้นหอมสดฉ่ำบนเขียงไม้เนื้อหนา ดวงตาสีนิลเหลือบมองไปยังเงาร่างสวมผ้าคลุมขาดวิ่นที่ยืนอยู่ตรงปากทางเข้าร้านอาหารชั่วคราวของเขา รอยยิ้มบางเบาปรากฏขึ้นที่มุมปากอย่างใจเย็น เซราฟินที่กำลังนั่งขัดเกลาไม้เท้าเวทมนตร์อยู่มุมร้านพลันสะดุ้งสุดตัว นางรีบดีดตัวลุกขึ้นยืน มือเรียวบางกระชับด้ามไม้เท้าแน่นจนข้อตกลงขาวโพลน สัญชาตญาณของนักเวทระดับสูงร้องเตือนภัยเสียงดังลั่น สีหน้าของอาจารย์สาวลึกลับเคร่งเครียดขึ้นอย่างเห็นได้ชัดเมื่อสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายอันตรายที่แปลกประหลาด "ไม่ใช่ฮันเตอร์ทั่วไป..." เซราฟินเอ่ยเสียงเบา นางก้าวเข้ามาขนาบข้างลินโดยสัญชาตญาณ "มานานั่น... ถูกบิดเบือนด้วยเวทมนตร์โบราณ ระวังตัวด้วย ลิน พลังของพวกมันไม่ใช่แค่การล่า แต่เป็นการกวาดล้าง" ลินไม่ได้ตอบคำทันที เขาวางมีดทำครัวลงอย่างเป็นระเบียบ ใช้ผ้าสะอาดเช็ดมือช้าๆ สายตาคมกริบมองทะลุกระจกหน้าร้านออกไป ท่ามกลางความมืดสลัวของผนังหินเรืองแสง ดวงตาสีนรกนับสิบคู่กำลังจ้องมองตรงมาที่พวกเขา ร่างกายกำยำปกคลุมด้วยขนสีเทาเข้มผสมเกล็ดคริสตัลทมิฬ—'หมาป่าเงาเพลิง' มอนสเตอร์ระดับสูงที่ขึ้นชื่อเรื่องความเร็วปานสายฟ้าแลบและเปลวไฟสีครามที่หลอมละลายได้แม้กระทั่งโลหะเวทมนตร์ [แจ้งเตือนระบบ: ตรวจพบฝูงหมาป่าเงาเพลิง (Shadow Flame Wolf) จำนวน 12 ตัว เลเวล 75 กำลังเข้าสู่เขตหวงห้ามของร้านอาหาร] [เงื่อนไขภารกิจพิเศษฉุกเฉิน: ปกป้องวัตถุดิบและลูกค้าภายในร้านด้วยการ "เสิร์ฟ" เมนูที่เหมาะสมที่สุด] [รางวัลหากสำเร็จ: สูตรลับเครื่องเทศอมตะ + แต้มสถานะสะสม 5,000 แต้ม] [บทลงโทษหากล้มเหลว: ร้านอาหารถูกทำลาย และสูญเสียทักษะการทำอาหารทั้งหมดเป็นเวลา 24 ชั่วโมง] เสียงแจ้งเตือนกวนประสาทของระบบดังขึ้นในหัวของลิน แต่ริมฝีปากของเขากลับยกย่องขึ้นเป็นรอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความมั่นใจ "เลเวล 75 งั้นหรือครับ..." ลินพึมพำเบาๆ "ดูเหมือนพวกมันจะไม่ได้มาเพื่อกินอาหาร แต่คงอยากเป็น 'วัตถุดิบ' ให้ผมทดลองสูตรใหม่มากกว่าสินะครับ" เซราฟินหันมามองชายหนุ่มด้วยหางตา นางเกือบจะหลุดอุทานออกมากับความใจเย็นอย่างไร้ที่ติของพ่อค้าคนนี้ ในสถานการณ์ที่ฮันเตอร์แรงก์ S หลายคนยังต้องวิ่งหนีหัวซุกหัวซุน แต่ลินกลับกำลังคิดถึงเรื่องการทำอาหารเสียนี่ "เจ้าบ้า! นี่ไม่ใช่เวลามาเล่นตลกนะ!" เซราฟินกัดฟันกรอด พลังมานารอบตัวเริ่มหมุนวนเป็นเกราะป้องกันสีฟ้าคราม "ข้าจะใช้เวทมนตร์จำกัดวงพวกมันไว้ เจ้าหาทางหนีไปซะ!" "อาจารย์เซราฟินครับ ถอยไปยืนดูเฉยๆ เถอะครับ" ลินเอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลแต่เด็ดขาด มือขวาเอื้อมไปหยิบกระทะเหล็กหล่อเคลือบสารพิเศษที่เขาเพิ่งปรับแต่งด้วยตัวเอง "การทำอาหารให้อร่อย ต้องใช้ 'ไฟ' ที่พอเหมาะ... และเจ้าพวกนี้ ก็เดินเข้ามาหาเตาไฟเองแท้ๆ" ทันใดนั้น จ่าฝูงหมาป่าเงาเพลิง ตัวใหญ่ยักษ์ที่มีรอยแผลเป็นพาดผ่านดวงตาก็พุ่งทะยานเข้ามาทางหน้าต่างไม้ เสียงคำรามต่ำสั่นสะเทือนไปทั่วทั้งห้อง ความเร็วของมันเหนือกว่าเสียงและสายตาปกติจะจับทัน มันอ้าปากกว้างเผยให้เห็นเขี้ยวคมกริบที่เคลือบด้วยเปลวไฟสีครามร้อนระอุ *เปรี้ยง!* เซราฟินเตรียมร่ายเวทป้องกัน แต่มือของลินเร็วกว่า เขาดึงตัวอาจารย์สาวหลบไปด้านข้างอย่างนิ่มนวล พร้อมกับใช้มือซ้ายคว้าขวดแก้วบรรจุของเหลวสีทองอร่ามที่หมักจากสมุนไพรดันเจี้ยนสาดใส่ร่างของจ่าฝูงหมาป่าที่พุ่งเข้ามากลางอากาศทันที กลิ่นหอมฉุนของกระเทียมดำผสมพริกไทยเสฉวนและน้ำมันงาพุ่งกระจายไปทั่วบริเวณ ปฏิกิริยาเคมีทันทีที่ของเหลวสัมผัสกับความร้อนจากเปลวไฟสีคราม ทำให้เกิดระเบิดควันหอมกรุ่นขนาดใหญ่ ปกคลุมพื้นที่รอบร้านจนมองไม่เห็น "โฮ่ง!? / อู๋ว์—!" เสียงคำรามด้วยความเกรี้ยวกราดเปลี่ยนเป็นเสียงครางหงิงทันที กลิ่นหอมเข้มข้นนั้นรบกวนประสาทสัมผัสอันยอดเยี่ยมของหมาป่าเงاเพลิงอย่างรุนแรง มันดิ้นพล่านด้วยความงุนงง สัญชาตญาณนักล่าที่เคยดุดันกลับถูกแทนที่ด้วยความหิวโหยอย่างฉับพลัน ลิ้นของพวกมันเริ่มตวัดเลียอากาศที่เต็มไปด้วยละอองเครื่องเทศ ลินไม่ปล่อยให้โอกาสหลุดมือ เขายกกระทะเหล็กขึ้นตั้งเตาไฟแรงสูง เสียงฉู่ฉ่าของน้ำมันหมูโบราณที่ผสมผสานกับมันหอมแดงส่งเสียงดังสนั่น ลินโยดข้าวสวยที่แช่เย็นจนเมล็ดเรียงตัวสวยลงในกระทะด้วยความรวดเร็วและแม่นยำ ทุกท่วงท่ามีความงดงามราวกับศิลปินกำลังร่ายรำ "การควบคุมไฟ คือหัวใจของข้าวผัดไข่ขั้นเทพ..." ลินพึมพำขณะควงกระทะสลับไปมา เมล็ดข้าวสีทองอร่ามสะท้อนกับแสงไฟสีฟ้าของเปลวเพลิงหมาป่าเกิดเป็นประกายระยิบระยับ กลิ่นหอมของไข่เจียวเคลือบเมล็ดข้าวฟุ้งกระจายจนกลบกลิ่นคาวเลือดในดันเจี้ยนจนหมดสิ้น เซราฟินยืนมองภาพตรงหน้าด้วยความอึ้งงันทึ่ง นางลืมหายใจไปชั่วขณะ กลิ่นหอมนั้นมันช่าง... ยั่วเย้าจิตวิญญาณเสียเหลือเกิน ต่อให้เป็นนักเวทผู้ฝึกฝนจิตใจมานานนับสปีด ก็ยังรู้สึกได้ถึงน้ำลายที่สอขึ้นมาในปากอย่างห้ามไม่อยู่ "เจ้า... กำลังทำอะไรอยู่กันแน่?" เซราฟินเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงสั่นพร่าเล็กน้อย "กำลังเสิร์ฟอาหารเรียกน้ำย่อยให้แขกที่ไม่ได้รับเชิญไงครับ" ลินยิ้มมุมปาก เขาตักข้าวผัดไข่ร้อนๆ ที่ส่งควันกรุ่นลงในจานกระเบื้องเคลือบสีขาวสะอาด ก่อนจะโยนจานนั้นออกไปกลางวงล้อมของฝูงหมาป่าเงาเพลิงที่กำลังยืนน้ำลายสอ ทันทีที่จานข้าวผัดตกลงบนพื้น หมาป่าเงาเพลิงจ่าฝูงที่เคยดุร้ายที่สุดกลับพุ่งเข้ามางับคำแรกด้วยความกระหาย รสชาติความกลมกล่อมของข้าวผัดไข่ที่ผัดด้วยไฟแรงจนหอมกลิ่นกระทะ ผสมผสานกับความกรุบกรอบของไข่เจียวเคลือบเนยดันเจี้ยน ทำให้สัญชาตญาณความเป็นมอนสเตอร์ของพวกมันสยบลงในพริบตาเดียว พวกมันไม่ได้ต้องการต่อสู้แล้ว แต่แย่งกันกินข้าวผัดจานนั้นอย่างบ้าคลั่ง [แจ้งเตือนระบบ: สยบฝูงหมาป่าเงาเพลิงด้วย "ข้าวผัดไข่สะท้านพิภพ" สำเร็จ!] [ระดับความพึงพอใจของมอนสเตอร์: 100% (เปลี่ยนสถานะจาก "ศัตรู" เป็น "ลูกค้าประจำ")] เซราฟินอ้าปากค้าง มองภาพฝูงมอนสเตอร์ระดับบอสที่กำลังนั่งหมอบกระถิกและกระดิกหางรอคอยอาหารจานต่อไปจากลินราวกับสุนัขบ้านเชื่องๆ นางหันกลับมามองชายหนุ่มผู้ถือตะหลิวด้วยสายตาที่เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง "เจ้าเป็นใครกันแน่... ลิน?" เซราฟินถามย้ำ น้ำเสียงจริงจังขึ้นกว่าเดิมหลายเท่า ลินหันมายิ้มให้พรางยื่นจานข้าวผัดไข่หอมกรุ่นอีกจานหนึ่งมาตรงหน้านาง "เชิญชิมฝีมือผมก่อนสิครับ แล้วผมจะเล่าทุกอย่างให้ฟัง... แต่ก่อนอื่น ดูเหมือนว่าจะมีแขกอีกคนกำลังก้าวเข้ามาทางประตูหลังร้านแล้วนะครับ" เซราฟินขมวดคิ้วแน่นเมื่อสัมผัสได้ถึงแรงสั่นสะเทือนระลอกใหม่ที่รุนแรงยิ่งกว่าเดิม พื้นดินใต้ฝ่าเท้าเริ่มแตกร้าว เสียงฝีเท้าหนักหน่วงดังขึ้นใกล้ทุกที พร้อมกับเงาร่างมหึมาที่ปรากฏขึ้นหลังม่านหมอกควัน—เงาดำทมิฬรูปร่างคล้ายมนุษย์สวมเกราะเหล็กโบราณ แต่ไร้ซึ่งศีรษะและถือดาบยักษ์ขึ้นสนิมที่แผ่ไอสังหารน่าสะพรึงกลัว! ขอขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุน "พ่อค้าอาหารแห่งดันเจี้ยน" เสมอมานะครับ