ความรู้สึกที่เปลี่ยนไปของเซราฟิน

"ถ้าเจ้ายังจ้องมองข้าด้วยสายตาแบบนั้นต่อไป ข้าอาจจะเผลอคิดไปว่าท่านอาจารย์กำลังหลงใหลในตัวพ่อค้าธรรมดาๆ อย่างข้าจนถอนตัวไม่ขึ้นแล้วนะครับ" ลินเอ่ยขึ้นท่ามกลางความเงียบงันภายในร้านอาหารชั่วคราวที่ถูกเนรมิตขึ้นกลางดันเจี้ยนชั้นที่ 15 มือของเขาขยับตะหลิวอย่างคล่องแคล่ว กลิ่นหอมฟุ้งของข้าวผัดไข่สูตรพิเศษที่ผ่านการคลุกเคล้าด้วยมานาบริสุทธิ์จาก 'ไข่ของมังกรดินระดับต่ำ' ฟุ้งกระจายไปทั่วพื้นที่ เปลวไฟจากเตาเวทมนตร์วูบไหวสะท้อนบนใบหน้าคมสันของเขา เซราฟินที่นั่งอยู่บนเก้าอี้ไม้เก่าๆ ฝั่งตรงข้ามชะงักไปเล็กน้อย ดวงตาสีไพลินที่มักจะฉายแววเย็นชาและดุดันยามสวมวิญญาณอาจารย์ผู้เข้มงวด บัดนี้กลับอ่อนแสงลงอย่างประหลาด เธอไม่ได้รีบโต้ตอบด้วยวาจาถากถางเหมือนทุกครั้ง แต่กลับเลือกที่จะมองดูหยดเหงื่อที่ไหลรินตามกรอบหน้าของชายหนุ่มตรงหน้า "เจ้ามันก็แค่ไอ้พ่อค้ากะล่อนที่มีดีแค่ปลายจวักเท่านั้นล่ะ ลิน" เธอแค่นเสียงตอบ แต่คำพูดนั้นกลับขาดความหนักแน่นไปหลายส่วน "การที่ข้าจ้องมอง... มันก็แค่เพราะข้ากำลังสังเกต 'รูปแบบมานา' ที่เจ้าใช้ปรุงอาหารต่างหาก อย่าได้สำคัญตัวผิดไปเลย" ลินหัวเราะในลำคอ เป็นเสียงหัวเราะที่ฟังดูอบอุ่นและกวนประสาทในเวลาเดียวกัน เขาตักข้าวผัดสีทองอร่ามลงใส่จานดินเผา ก่อนจะเลื่อนมันไปวางตรงหน้าหญิงสาว ความร้อนระอุจากจานทำให้ละอองไอน้ำพุ่งขึ้นมาปะทะกับใบหน้าเนียนละเอียดของเซราฟิน "ความอ่อนโยนมันซ่อนอยู่ในรสชาติครับอาจารย์" ลินกล่าวเสียงเรียบ เขานั่งลงฝั่งตรงข้าม ใช้ศอกค้ำโต๊ะพลางเท้าคางจ้องมองเธอ "ท่านอาจารย์อาจจะปลอมตัวมาเพื่อสืบเรื่องความผิดปกติในดันเจี้ยนนี้ แต่ผมเชื่อว่า... ลึกๆ แล้วท่านก็แค่กำลังโหยหาความสงบสุขที่หาไม่ได้จากโลกภายนอก ข้าวผัดไข่จานนี้ไม่มีพลังเวททำลายล้างหรอกครับ มีแค่พลังงานที่จะช่วยให้ท่านลืมความเหนื่อยล้าไปชั่วขณะเท่านั้น" คำพูดนั้นราวกับลูกศรที่พุ่งทะลุเกราะกำบังของเซราฟิน เธอเบิกตากว้างเล็กน้อย มือที่กำลังจะหยิบช้อนหยุดชะงัก เธอเคยเผชิญกับศัตรูมานับไม่ถ้วน เคยผ่านสนามรบที่นองเลือด แต่กลับไม่เคยมีใครมองเห็น 'ความเหนื่อยล้า' ที่เธอซ่อนไว้ภายใต้หน้ากากของนักเวทผู้ทรงพลังได้แม่นยำขนาดนี้ "เจ้าพูดเหมือนรู้จักข้าดีอย่างนั้นแหละ" เซราฟินพึมพำ ตักข้าวผัดคำแรกเข้าปาก ความหอมละมุนของไข่ที่เคลือบเม็ดข้าวอย่างสมบูรณ์แบบ แตกตัวออกภายในปาก สร้างความรู้สึกอบอุ่นที่ไหลแล่นผ่านหัวใจของเธอไปถึงปลายเท้า มันไม่ใช่แค่รสชาติ... แต่มันคือความใส่ใจที่ถูกถ่ายทอดออกมาผ่านทุกจังหวะของการผัด "เราผ่านอะไรมาด้วยกันตั้งหลายชั้นแล้วนี่ครับ" ลินยิ้มบางๆ สายตาของเขาไม่ได้จ้องมองแบบนักล่าที่จ้องเหยื่อ หรือแบบนักธุรกิจที่จ้องผลประโยชน์ แต่มันเป็นสายตาของเพื่อนร่วมทางที่พร้อมจะปกป้อง "ตั้งแต่วันที่อาจารย์เกือบถูกราชาแมงมุมกัดจนเผลอคว้าชายเสื้อผมไว้แน่น... จนถึงตอนนี้ ผมเริ่มชินแล้วล่ะครับกับการที่มีคนปากร้ายใจดีคอยเดินตามหลังอยู่แบบนี้" เซราฟินหน้าแดงก่ำขึ้นมาทันที เธอรีบก้มหน้าลงกินข้าวเพื่อหลบสายตา "ใคร... ใครคว้าเสื้อเจ้า! อย่ามาพูดจาพล่อยๆ นะ!" "ครับๆ ไม่พูดแล้วครับ" ลินยักไหล่ ก่อนจะเบนสายตาไปมองความมืดมิดนอกร้านอาหาร บรรยากาศเริ่มเปลี่ยนแปลงไปโดยฉับพลัน แรงกดดันมหาศาลเริ่มกดทับลงมาบนอากาศ ราวกับว่าดันเจี้ยนกำลัง 'โกรธ' ที่พวกเขานั่งพักผ่อนกันอยู่นานเกินไป เสียงแจ้งเตือนจากระบบที่เงียบหายไปนานพลันดังขึ้นในหัวของลิน ข้อมูลสีแดงฉานสั่นระรัวอยู่ตรงหน้า [แจ้งเตือนระบบ: ตรวจพบคลื่นพลังงานระดับหายนะ (SSS-Rank) กำลังเคลื่อนที่เข้าหาตำแหน่งของผู้เล่นในรัศมี 500 เมตร] [ภารกิจพิเศษ (เงื่อนไขลับ): 'รอยร้าวแห่งพันธสัญญา'] [เป้าหมาย: ปกป้อง 'เซราฟิน' จากการโจมตีของ 'ผู้เฝ้าประตูที่ถูกลืม' ในขณะที่เธออยู่ในสภาวะฟื้นฟูพลังเวท] [รางวัล: ปลดล็อกเมนูระดับตำนานและทักษะพิเศษ 'สายใยแห่งผู้รังสรรค์'] ลินขยับตัวลุกขึ้นยืนทันที รอยยิ้มกวนๆ บนใบหน้าหายไป เหลือเพียงแววตาที่จริงจังและเฉียบคม เขาสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายแห่งความตายที่เข้มข้นกว่าครั้งไหนๆ "อาจารย์ครับ..." ลินหยิบกระทะคู่ใจขึ้นมาแทนอาวุธ เขาหันไปมองเซราฟินที่เริ่มแสดงอาการผิดปกติจากพลังเวทที่ผันผวนภายในร่างกาย "ดูเหมือนว่าอาหารมื้อนี้คงต้องจบลงเร็วกว่าที่คิด" เซราฟินเงยหน้าขึ้น ดวงตาของเธอเบิกกว้างเมื่อเห็นเงาร่างมหาศาลปรากฏขึ้นท่ามกลางความมืดมิดหลังร้านอาหาร เงาร่างนั้นคืออัศวินเกราะดำที่ไม่มีศีรษะ แต่ในมือถือดาบยักษ์ที่แผ่รังสีแห่งความมืดมิดออกมาอย่างรุนแรง "ลิน... ถอยออกมา!" เซราฟินร้องเตือน เสียงของเธอสั่นเครือไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เพราะเธอรู้ว่านั่นคือบอสลับที่แม้แต่ระดับอาจารย์อย่างเธอยังไม่แน่ใจว่าจะรับมือไหว ทว่า ลินกลับก้าวไปยืนขวางหน้าเธอไว้ เขาสูดลมหายใจลึก ก่อนจะหันมาส่งยิ้มให้เธอเป็นครั้งสุดท้ายก่อนการปะทะ "เรื่องที่ท่านอาจารย์อยากถามผม... เอาไว้เราค่อยคุยกันต่อหลังจากผมทำอาหารมื้อถัดไปให้ท่านทานนะครับ... เพราะดูเหมือนแขกไม่ได้รับเชิญคนนี้ จะมาเร็วกว่าที่คิด" ดาบยักษ์ฟาดลงมากลางอากาศ เกิดเป็นคลื่นกระแทกที่ฉีกกระชากพื้นที่ร้านจนแหลกละเอียด ท่ามกลางฝุ่นควันและแสงสีฟ้าที่ห่อหุ้มร่างกายของลิน ร่างของเขากลับไม่ขยับแม้แต่นิ้วเดียว มือขวาที่ถือตะหลิวพลันเปล่งแสงสีทองสว่างวาบราวกับดวงอาทิตย์ ขอบคุณที่ติดตามอ่านมาจนถึงตอนนี้นะครับ หวังว่าทุกคนจะสนุกไปกับเส้นทางของพ่อค้าคนนี้ครับ