การปรากฏตัวของฮันเตอร์แรงก์ S

แรงกดดันมหาศาลระดับที่ทำให้อากาศรอบกายบิดเบี้ยวจนเกิดเป็นเสียงคำรามต่ำในลำคอ ยังไม่น่ากลัวเท่ากับเสียงฝีเท้าที่กำลังก้าวเข้ามาบนพื้นหินปูนที่แตกละเอียดของร้านอาหารชั่วคราว "น่าสนใจ... ดาบเพลิงโลกันตร์ของข้าที่เคลือบด้วยพลังมานาเจ็ดชั้น กลับถูกหยุดไว้ด้วยตะหลิวเหล็กธรรมดาอันเดียวอย่างนั้นหรือ" น้ำเสียงทุ้มต่ำแต่ทรงพลังดังก้องกังวานผ่านกลุ่มควันสีขาวที่ค่อยๆ จางลง เผยให้เห็นเงาร่างสูงโปร่งในชุดคลุมฮันเตอร์สีดำสนิทปักดิ้นทอง ลวดลายสัญลักษณ์รูปดาบไขว้กับมงกุฎบนปกเสื้อบ่งบอกถึงสังกัดอันเป็นที่เกรงขามที่สุดในทวีป—กิลด์ 'ดราก้อนฟาง' กิลด์อันดับหนึ่งที่แม้แต่มอนสเตอร์ระดับบอสยังต้องสั่นสะทวย ลินผ่อนลมหายใจออกช้าๆ มือขลายังคงถือตะหลิวที่ส่องแสงสีทองเรืองรองจางๆ เอาไว้ รัศมีแห่งความร้อนระอุแผ่ซ่านออกมารอบตัวราวกับเตาหลอมเหล็กกล้า แรงสั่นสะเทือนจากคลื่นกระแทกเมื่อครู่ยังคงหลงเหลืออยู่บนฝุ่นผงที่ลอยวน แต่สายตาของชายหนุ่มกลับไม่ได้มีความตื่นตระหนกแม้แต่น้อย เขากวาดตามองรอยแยกบนพื้นร้านที่เสียหาย ก่อนจะเหลือบไปมองชายหนุ่มผู้ยืนถือดาบยักษ์อยู่เบื้องหน้า เซราฟินที่ยืนอยู่มุมร้าน ขยับมือจับด้ามไม้เท้าเวทมนตร์โดยอัตโนมัติ นัยน์ตาคมกริบหรี่ลงอย่างใช้ความคิด นางจำสัญลักษณ์บนเสื้อคลุมนั้นได้ทันที—'เบอร์ทรานด์' หัวหน้ากิลด์อันดับหนึ่งผู้ครอบครองฉายา 'ราชันย์ดาบอสนีบาต' ฮันเตอร์แรงก์ S ผู้ยืนอยู่บนจุดสูงสุดของมนุษยชาติ เหตุใดบุคคลระดับนี้จึงมาปรากฏตัวในดันเจี้ยนชั้นลึกที่มีแต่ความแห้งแล้ง และที่สำคัญที่สุด... เหตุใดเขาถึงเปิดฉากโจมตีร้านอาหารของลินอย่างไร้เหตุผลเช่นนี้ "ยินดีต้อนรับสู่ 'ร้านอาหารข้ามมิติ' ครับ" ลินเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบราบ รอยยิ้มสุภาพถูกแต่งแต้มบนใบหน้าอย่างใจเย็น "ถ้าคุณลูกค้าต้องการเข้ามาใช้บริการ ทางเรายินดีต้อนรับเสมอ แต่เกรงว่าการทักทายด้วยดาบเล่มโตเมื่อครู่ จะทำให้โครงสร้างร้านของผมได้รับความเสียหาย... ซึ่งนั่นหมายถึงค่าซ่อมแซมที่ผมคงต้องรบกวนให้คุณช่วยรับผิดชอบนะครับ" เบอร์ทรานด์เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย ดวงตาสสีอำพันใต้ฮู้ดกวาดมองสำรวจทั่วร้าน ตั้งแต่โต๊ะไม้สนที่ยังคงสะอาดเรียบร้อย ไปจนถึงกลิ่นหอมจางๆ ของเครื่องเทศและข้าวคั่วที่ยังคงลอยอวลอยู่ในบรรยากาศ รอยยิ้มหยันปรากฏขึ้นที่มุมปากของฮันเตอร์แรงก์ S "เด็กหนุ่มแรงก์ F ที่เปิดร้านขายอาหารอยู่ในดันเจี้ยนระดับ 7... ข้าเคยได้ยินแต่ข่าวลือเรื่องมอนสเตอร์ที่ยอมจำนนต่อกลิ่นอาหารของเจ้า จนคิดว่าเป็นเพียงเรื่องเหลวไหลของพวกฮันเตอร์ชั้นต่ำที่กุขึ้นมาเพื่อสร้างกระแส แต่พอได้มาเห็นด้วยตาตัวเอง..." เบอร์ทรานด์หยุดพูดไปครู่หนึ่ง ก่อนจะสะบัดดาบยักษ์ในมือเบาๆ จนเกิดเสียงแหวกอากาศ "เจ้ากลับซ่อนพลังงานระดับโบราณเอาไว้ใต้คราบของพ่อค้าเร่... เจ้าเป็นใครกันแน่ และใช้วิธีสกปรกอะไรควบคุมมอนสเตอร์ในดันเจี้ยนนี้" บรรยากาศในร้านตึงเครียดขึ้นจนแทบจะหยดเป็นน้ำ เซราฟินก้าวเท้าออกมาข้างหน้าหนึ่งก้าว พลังมานาธาตุไฟเริ่มหมุนวนรอบปลายนิ้วของนางเพื่อเตรียมรับมือหากเกิดการปะทะ แต่ลินกลับยกมือขึ้นเป็นเชิงห้ามปรามอาจารย์สาวลึกลับ ชายหนุ่มยังคงยืนนิ่ง สงบ และควบคุมจังหวะการหายใจของตนเองได้อย่างสมบูรณ์แบบ [ระบบตรวจพบเป้าหมายระดับ SSS: เบอร์ทรานด์ ผู้ครอบครองทักษะ 'ราชันย์พิพากษา'] [แจ้งเตือนพิเศษ: ความตั้งใจเดิมของเป้าหมายคือการ 'ทดสอบและทำลาย' เนื่องจากความหวาดระแวงต่อพลังงานแปลกปลอมในดันเจี้ยน] [เงื่อนไขการปลดล็อกภารกิจลับ: เปลี่ยนศัตรูให้กลายเป็น 'ลูกค้าประจำ' ภายในเวลาจำกัด] เสียงแจ้งเตือนจากระบบดังขึ้นในหัวของลิน พร้อมกับหน้าต่างโปร่งใสสีฟ้าที่ปรากฏขึ้นเบื้องสายตา ชายหนุ่มลอบถอนหายใจในใจ ระบบของเขานี่ช่างสรรหาเรื่องปวดหัวมาให้อยู่เรื่อย แทนที่จะให้สู้อัดกันให้รู้แล้วรู้รอด กลับบังคับให้เขาต้องงัดกลยุทธ์การค้าขายขั้นสูงสุดมาใช้กับฮันเตอร์ที่เต็มไปด้วยอคติคนนี้ "คุณเบอร์ทรานด์ครับ..." ลินวางตะหลิวลงบนเคาน์เตอร์ เสียงโลหะกระทบไม้ดังขึ้นเบาๆ แต่กลับดึงดูดความสนใจของฮันเตอร์แรงก์ S ได้อย่างชะงัด "การกล่าวหาว่าผมใช้วิธีสกปรก อาจเป็นการดูถูกศิลปะการทำอาหารที่ผมทุ่มเทแรงกายแรงใจสร้างขึ้นมาเกินไปหน่อยนะครับ" "ศิลปะ?" เบอร์ทรานด์แค่นหัวเราะ "ในโลกที่เต็มไปด้วยความโหดร้ายนี้ อาหารก็เป็นได้แค่เสบียงประทังชีวิต ไม่ใช่สิ่งที่ควรเอามาอวดอ้างว่าเป็นศิลปะ... ข้าไม่มีเวลามารuฟันกับพ่อค้าอย่างเจ้าหรอก ถ้าไม่อยากให้ที่นี่ราบเป็นหน้ากลอง ก็จงบอกทางออกลับไปสู่ชั้นที่ 8 มาซะ" เบอร์ทรานด์ไม่ได้มาเพื่อหาเรื่องร้านอาหารตั้งแต่แรกเป้าหมายที่แท้จริงคือการสำรวจดันเจี้ยนชั้นลึกเพื่อหาวัตถุดิบระดับตำนาน แต่การที่ร้านของลินขวางทางอยู่และแผ่กลิ่นอายที่ทรงพลังผิดปกติ ทำให้ความหวาดระแวงของฮันเตอร์ผู้ยิ่งใหญ่ทำงาน ลินหรี่ตามองเล็กน้อย สมองอันรวดเร็วประเมินสถานการณ์อย่างรอบคอบ ฮันเตอร์ระดับ S ผู้นี้มีความหยิ่งทะนงในพลังของตนเองสูงมาก การใช้กำลังมีแต่จะทำให้เรื่องบานปลาย และอาจสร้างความเสียหายให้แก่ดันเจี้ยนที่เขากำลังใช้ทำมาหากิน ทางเดียวที่จะสยบความพยศนี้ได้... คือต้องใช้ 'อาวุธ' ที่ทรงพลังที่สุดของเขา ชายหนุ่มหันหลังกลับไปหยิบกระทะเหล็กหล่อขึ้นมาตั้งบนเตาไฟ มานาสีทองถูกถ่ายเทลงไปในเปลวไฟใต้เตาอย่างแนบเนียน จนไฟสีส้มเปลี่ยนเป็นสีฟ้าครามในชั่วพริบตา กลิ่นหอมของเนยแท้ที่นำเข้าจากแดนเหนือเริ่มส่งกลิ่นเย้ายวนทันทีที่มันสัมผัสกับความร้อน "ถ้าท่านคิดว่าอาหารเป็นแค่เสบียง... ผมคงต้องขออนุญาตเปลี่ยนมุมมองอันคับแคบของท่านเสียใหม่แล้วล่ะครับ" ลินเอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลแต่เต็มไปด้วยความมั่นใจ "เชิญนั่งก่อนสิครับ หัวหน้ากิลด์ผู้ยิ่งใหญ่... มื้อนี้ผมจะเป็นคนเลี้ยงรับรองท่านเอง เพื่อเป็นการขอโทษสำหรับความเสียหายที่ร้านของผม 'บังเอิญ' ไปขวางทางดาบของท่าน" เบอร์ทรานด์ขมวดคิ้วมุ่น แม้จะแปลกใจกับการกระทำที่ไร้ความเกรงกลัวของพ่อค้าหนุ่มตรงหน้า แต่ด้วยศักดิ์ศรีของฮันเตอร์แรงก์ S ทำให้เขาเลือกที่จะเก็บดาบเข้าฝักแล้วเดินมานั่งที่โต๊ะไม้ตัวใกล้ที่สุด โดยมีสายตาของเซราฟินคอยจับจ้องทุกการเคลื่อนไหวอย่างไม่วางใจ ไม่นานนัก กลิ่นหอมฟุ้งของข้าวสวยเม็ดเรียงตัวสวยที่ถูกผัดคลุกเคล้ากับไข่เป็ดไล่ทุ่งสีส้มสด เนยสดหอมละมุน และต้นหอมซอยละเอียด ก็ลอยอบอวลไปทั่วทั้งร้าน ข้าวผัดไข่จานร้อนที่โรยด้วยพริกไทยดำบดสดใหม่ถูกวางลงตรงหน้าเบอร์ทรานด์ ควันสีขาวกรุ่นลอยขึ้นพร้อมกับประกายแสงจางๆ ที่สะท้อนถึงคุณภาพของวัตถุดิบระดับพรีเมียม เบอร์ทรานด์มองจานอาหารตรงหน้าด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความเคลือบแคลง เขายกช้อนสังกะตะหลิวขึ้นมาตักข้าวผัดคำเล็กๆ เข้าปากอย่างไม่เต็มใจนัก... ทันใดนั้นเอง นัยน์ตาของฮันเตอร์แรงก์ S ก็เบิกกว้างขึ้น ร่างกายทั้งร่างแข็งค้างราวกับถูกสายฟ้าฟาดเข้ากลางกระบาล [แจ้งเตือนระบบ: ฮันเตอร์ 'เบอร์ทรานด์' ได้รับผลกระทบจากสกิล 'รสชาติสะท้านวิญญาณ' เลเวลสูงสุด] [ระดับความพึงพอใจ: พุ่งทะยานสู่ 100% ในพริบตา] เบอร์ทรานด์นิ่งงันไปหลายวินาที รสชาติอันซับซ้อน นุ่มลึก และเต็มไปด้วยพลังชีวิตที่ระเบิดออกมาในช่องปาก ทำให้ภาพความทรงจำสมัยที่เขายังเป็นฮันเตอร์เร่ร่อนไร้ชื่อเสียงผุดขึ้นมาในหัว ความเหนื่อยล้า ความกดดัน และภาระอันหนักอึ้งบนบ่าราวกับถูกปัดเป่าให้หายไปในคำเดียว ชายหนุ่มเงยหน้าขึ้นมองลินด้วยแววตาที่สั่นระริก สีหน้าที่เคยหยิ่งผยองเมื่อครู่หายSไปอย่างไร้ร่องรอย "นี่มัน..." เบอร์ทรานด์พึมพำออกมาด้วยเสียงอันแผ่วเบา "รสชาตินี้มันคืออะไรกัน..." ลินเพียงแต่ยิ้มรับบางๆ พร้อมกับเช็ดมือด้วยผ้าสะอาดอย่างใจเย็น ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงสุภาพตามแบบฉบับของพ่อค้ามืออาชีพ "เป็นอย่างไรบ้างครับ... หวังว่าข้าวผัดไข่จานนี้ จะช่วยให้ท่านเข้าใจความหมายของคำว่า 'ศิลปะ' มากขึ้นแล้วนะครับ" เบอร์ทรานด์สูดหายใจเข้าลึกเพื่อตั้งสติ เขากำลังจะอ้าปากเอ่ยถามบางสิ่งเกี่ยวกับที่มาของวัตถุดิบปริศนาชิ้นนี้ แต่ทว่า— *โฮกกกกกกกกกกกกกก!* เสียงคำรามกึกก้องที่สั่นสะเทือนไปทั่วทั้งชั้นที่ 7 ดังทะลุผนังศิลาเข้ามาในร้าน พร้อมกับแรงสั่นสะเทือนมหาศาลที่ทำให้ตะเกียงบนเพดานแกว่งไกวอย่างรุนแรง หน้าต่างกระจกเวทมนตร์ของร้านแตกละเอียดเป็นเสี่ยงๆ เผยให้เห็นฝูงมอนสเตอร์กลายพันธุ์นับร้อยตัวที่กำลังกรูเข้ามาจากความมืดมิดของทางเดินเบื้องล่าง และที่น่าตกใจที่สุดคือ... ใจกลางฝูงมอนสเตอร์เหล่านั้น มีร่างเงาสวมเกราะสีดำทมิฬถือเคียวมรณะขนาดยักษ์กำลังก้าวเท้าเข้ามาใกล้ร้านอาหารทีละน้อย แรงกดดันจากบอสลับตัวใหม่นี้รุนแรงเสียจนทำให้มานาในร่างกายของเซราฟินถึงกับปั่นป่วนจนควบคุมไม่ได้ เบอร์ทรานด์ลุกพรวดขึ้นจากเก้าอี้ ดาบยักษ์ถูกชักออกมาอีกครั้งด้วยใบหน้าที่ซีดเผือด "บ้าน่า... มอนสเตอร์ระดับภัยพิบัติปรากฏตัวพร้อมกันในชั้นนี้ได้อย่างไร!" ลินค่อยๆ เงยหน้าขึ้นมองออกไปนอกหน้าต่างที่พังเสียหาย รอยยิ้มบนใบหน้าของเขายังคงนิ่งสงบ แต่แววตากลับเปล่งประกายคมกริบราวกับล่วงรู้เหตุการณ์ทั้งหมดล่วงหน้าอยู่แล้ว "ดูท่าทาง..." ลินเอ่ยเบาๆ ขณะหยิบตะหลิวคู่ใจขึ้นมาถือไว้อีกครั้ง "ลูกค้า VIP ของเราวันนี้ คงจะต้องอยู่ทานอาหารต่อเป็นรอบที่สองเสียแล้วล่ะครับ" --- ขอบพระคุณท่านรี้ดทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุน "พ่อค้าอาหารแห่งดันเจี้ยน" เสมอมานะครับ!