ชัยชนะด้วยความเรียบง่าย

"ถ้าท่านกรรมการยังยืนกรานจะตัดสินด้วยเกณฑ์เวทมนตร์อัดแน่นเหมือนสามตอนก่อนหน้า เกรงว่าถ้วยรางวัลเกียรติยศของสมาคมฮันเตอร์คงได้กลายเป็นที่ทับกระดาษราคาแพงไปเสียก่อนนะครับ" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นท่ามกลางความเงียบงันของห้องโถงประลองชั้นใต้ดิน ลินยืนอยู่หลังเคาน์เตอร์ปรุงอาหารเคลื่อนที่ เตาไฟเวทมนตร์ระดับกลางกำลังส่งเสียงพึมพำเบาๆ คล้ายแมวขี้เซาที่กำลังเคลิ้มหลับ ไอร้อนระอุพวยพุ่งขึ้นสู่เบื้องบน พร้อมกับกลิ่นหอมอันเป็นเอกลักษณ์ของน้ำมันหมูโบราณที่เคล้าคลุกเคล้ากับหอมแดงเจียวจนเหลืองกรอบ เบื้องหน้าของเขาคือโต๊ะไม้มะฮอกกานีตัวยาว คณะกรรมการตัดสินห้าท่านนั่งตัวเกร็ง ใบหน้าของแต่ละคนเต็มไปด้วยความสับสนและตื่นตะลึง โดยเฉพาะปรมาจารย์อาวุธเวท "กัลเวน" ชายชราผู้ขึ้นชื่อเรื่องความเคี่ยวเข็ญและมาตรฐานอันสูงส่ง ดวงตาฝ้าฟางของเขากำลังจ้องมองวัตถุดิบในจานกระเบื้องสีขาวสะอาดราวกับมันคืออัญมณีล้ำค่าจากยุคโบราณ ข้างกายลิน เซราฟิน อาจารย์สาวลึกลับในชุดคลุมสีนิลยืนกอดอก ใบหน้าเรียบเฉยแต่แววตากลับพราวระยับ นางปรายตามองคณะกรรมการก่อนจะกระซิบเสียงเบาด้วยรอยยิ้มมุมปาก "เจ้าเด็กนี่... กล้าดียังไงไปท้าทายสภาวะจิตใจของพวกแก่กะโหลกเหล่านี้กัน" "ผมไม่ได้ท้าทายครับอาจารย์เซราฟิน แต่ผมกำลังช่วยให้พวกท่านประหยัดค่าซ่อมสนามประลองต่างหาก ลองมองไปรอบๆ สิครับ..." ลินพยักเพยิดใบหน้าไปยังอัฒจันทร์โดยรอบ ภาพที่ปรากฏคือเหล่ามอนสเตอร์ระดับบอสและนักรบรับจ้างแรงก์สูงที่เคยดุร้าย ต่างพากันสงบเสงี่ยมเจียมตัวอย่างน่าประหลาด ไวเวิร์นเกราะเหล็กตัวมหึมาที่ก่อนหน้านี้ส่งเสียงคำรามกึกก้องจนกระจกสั่น ตอนนี้กลับหดปีกนอนหมอบ น้ำลายไหลย้อยยืดลงบนพื้นหิน ยึดติดอยู่กับกลิ่นหอมที่ลอยอวลในอากาศ เช่นเดียวกับกอบลินนักเวทและโตรลล์ภูเขาที่ลืมความกระหายเลือดไปสิ้น พวกมันส่งเสียงฮัมในลำคอราวกับเด็กน้อยที่กำลังรอเวลาอาหารค่ำ นี่คือผลลัพธ์ของ "ไข่เจียวฟูฟ่อง" จานประวัติศาสตร์ที่ลินใช้ทักษะการทำอาหารระดับสูงผสานเข้ากับวัตถุดิบจากดันเจี้ยนชั้นลึก ทว่า... หัวใจสำคัญไม่ได้อยู่ที่ความหายากของวัตถุดิบ แต่มันคือ "ความเรียบง่าย" ที่ทรงพลังที่สุด "อธิบายมาสิ ลิน..." ปรมาจารย์กัลเวนสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อดึงสติกลับคืนมา มือเหี่ยวย่นยกช้อนเงินขึ้นสั่นเทาเล็กน้อย "เจ้าเด็กหนุ่ม เจ้าบอกว่านี่คือไข่เจียวธรรมดา แต่ทำไม... ทำไมข้าถึงสัมผัสได้ถึงโครงสร้างมานาที่เสถียรที่สุดเท่าที่เคยเจอมาในอาหารเลเวลต่ำเล่า?" ลินยิ้มรับอย่างสุภาพ เขายกมือขึ้นจัดปกเสื้อกันเปื้อนสีขาวสะอาด "ท่านกัลเวนสังเกตได้เฉียบคมมากครับ อาหารจานนี้ไม่ได้ใช้มานาโจมตี ไม่ได้ใช้เวทมนตร์ธาตุรุนแรงเพื่อกดดันคู่ต่อสู้ สิ่งที่ผมทำคือการใช้เทคนิค 'การตีอากาศเข้าสู่ไข่แดง' ด้วยจังหวะและอุณหภูมิที่แม่นยำ" เขาย่างสามขุมเข้าไปใกล้โต๊ะกรรมการ ชี้ให้เห็นถึงลักษณะกายภาพของไข่เจียวที่นอนสงบนิ่งอยู่ในจาน "ลองพิจารณาดูให้ดีๆ ครับท่าน ไข่เจียวฟูฟ่องจานนี้ภายนอกกรอบสีทองอร่าม แต่ภายในกลับกักเก็บไอน้ำและซุปกระดูกมอนสเตอร์เคี่ยวเข้มข้นไว้ในโพรงอากาศนับล้านๆ โพรง เมื่อตักเข้าปาก แรงกดเพียงเล็กน้อยจะทำให้โครงสร้างนั้นแตกตัว ปลดปล่อยรสชาติอูมามิกระจายไปทั่วต่อมรับรส โดยไม่ต้องอาศัยเวทมนตร์เสริมแต่งใดๆ ทั้งสิ้น มันคือความสมดุลที่ธรรมชาติและไฟอันอ่อนโยนร่วมมือกันสร้างขึ้นมา" ความเงียบเข้าปกคลุมอีกครั้ง กัลเวนกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก เขายื่นช้อนตักส่วนที่ฟูที่สุดของไข่เจียวเข้าปาก ทันทีที่สัมผัสแรกแตะลงบนลิ้น ดวงตาฝ้าฟางของปรมาจารย์ชราก็เบิกกว้างขึ้น เสียง "กรอบ!" เบาๆ ดังสะท้อนในโสตประสาท ตามด้วยความนุ่มละมุนที่ละลายหายไปในพริบตา ทิ้งไว้เพียงรสชาติกลมกล่อมล้ำลึกของไข่ไก่สดจากฟาร์มดันเจี้ยนและกลิ่นหอมหวนของเนยกระเทียมป่า รสชาตินั้นไม่มีความซับซ้อน ไม่มีพิธีรีตอง แต่มันเข้าถึงสัญชาตญาณดิบของสิ่งมีชีวิตทุกตัวบนโลกใบนี้อย่างแม่นยำ *ครืนนน...!* แรงสั่นสะเทือนเบาๆ เกิดขึ้นที่พื้นห้องโถง ปรมาจารย์กัลเวนถึงกับหลับตาพริ้ม ปล่อยให้จิตใจล่องลอยไปกับความอบอุ่นที่แผ่ซ่านจากกระเพาะอาหารขึ้นสู่สมอง ความเหนื่อยล้าจากการสะสมพลังเวทมาแรมปีเสมือนถูกชะล้างด้วยสายฝนฤดูใบไม้ผลิ กรรมการคนที่เหลือไม่รอช้า ต่างพากันแย่งชิงช้อนตักไข่เจียวเข้าปากด้วยลีลาที่ไม่อาจรักษามาดของชนชั้นสูงได้อีกต่อไป เสียงอุทานด้วยความทึ่งดังขึ้นเป็นระยะ เซราฟินที่ยืนมองเหตุการณ์อยู่ด้านหลังอดไม่ได้ที่จะอมยิ้ม นางส่ายหัวเบาๆ ด้วยความระอาแกมเอ็นดู "เจ้าเด็กนี่... ใช้จิตวิทยาและกระเพาะอาหารสยบคนทั้งสภาได้ในคำเดียวจริงๆ สมเป็นเจ้าของร้านอาหารดันเจี้ยน" ในขณะที่บรรยากาศกำลังชื่นมื่นและคะแนนจากคณะกรรมการกำลังพุ่งทะยานขึ้นสู่จุดสูงสุดอย่างไร้ข้อกังขา เสียงแจ้งเตือนจากระบบที่ลินคุ้นเคยก็ดังขึ้นในหัว [ติ๊ง! เงื่อนไขลับสำเร็จ: 'ความเรียบง่ายสยบความซับซ้อน' (The Victory of Simplicity)] [ท่านสามารถพิชิตใจคณะกรรมการและมอนสเตอร์รอบสนามด้วยเมนูพื้นฐานได้ 100%] [ปลดล็อกทักษะเฉพาะตัวระดับตำนาน: 'หัตถ์เทวะกระทะเหล็ก' (Iron Wok God Hand)] [คำเตือนจากระบบ: ตรวจพบความผิดปกติของมานาในชั้นที่ 19 แหล่งกำเนิดพลังงานที่ไม่รู้จักกำลังเคลื่อนตัวเข้าใกล้พิกัดร้านค้าของท่าน...] ลินชะงักฝีเท้าที่กำลังจะถอยหลังกลับไปที่เคาน์เตอร์ รอยยิ้มบนใบหน้าของเขาสลายหายไปในเสี้ยววินาที ดวงตาคมกริบหันขวับไปมองยังประตูทางเข้าทิศเหนือของสนามประลอง ซึ่งตอนนี้ค่ายกลเวทป้องกันระดับสูงกำลังสั่นไหวอย่างรุนแรงราวกับมีบางสิ่งกำลังฉีกกระชากมันจากภายใน "อาจารย์เซราฟิน..." ลินเอ่ยเสียงเรียบ แต่แฝงไปด้วยความตึงเครียดที่เฉียบคม "ดูเหมือนว่าลูกค้าคนต่อไปของเรา จะไม่ได้มาเพื่อสั่งไข่เจียวเสียแล้วนะครับ" เซราฟินหุบยิ้มทันที นางสะบัดมือเรียกคถาเวทสีเงินขึ้นมาถือไว้ ประกายไฟสีครามแล่นพล่านไปตามปลายนิ้ว "ระวังตัวด้วย ลิน... พลังงานนั่นมันไม่ใช่ระดับที่มอนสเตอร์ทั่วไปจะครอบครองได้" ประตูกลางสนามประลองระเบิดออกเป็นจุล เศษหินและฝุ่นควันตลบอบอวล ท่ามกลางความมืดมิดของอุโมงค์เบื้องล่าง เงาร่างมหึมาของสิ่งมีชีวิตที่มีปีกกว้างนับสิบเมตรและเกล็ดสีดำสนิทค่อยๆ ก้าวเดินออกมา แรงกดดันระดับหายนะแผ่ซ่านเข้าปกคลุมทุกตารางนิ้วจนทุกคนต้องหยุดหายใจ ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุนพ่อค้าคนนี้เสมอนะครับ