การแข่งขันทำอาหารกับเชฟกิลด์

คราบซอสเห็ดทรัฟเฟิลขาวราคาเจ็ดเหรียญทองบนกระทะเหล็กกล้าชั้นดี ถูกเช็ดออกด้วยผ้าลินินสีขาวสะอาดอย่างปรานีต ทว่าแววตาของ ‘การ์เน็ต’ เชฟใหญ่ประจำกิลด์นักผจญภัยระดับประเทศ กลับไม่ได้สะอาดหมดจดตามผืนผ้าเหล่านั้นเลย เขากวาดสายตามองร้านอาหารชั่วคราวขนาดกว้างไม่ถึงสาเมตรของเด็กหนุ่มอดีตฮันเตอร์แรงก์ F ด้วยรอยยิ้มเยาะที่มุมปาก รอยยิ้มที่เคลือบไปด้วยความดูแคลนของชนชั้นผู้กุมผูกขาดวัตถุดิบเวทมนตร์ "ข้าวผัดไข่บ้านๆ จานละสามเหรียญทองแดงเนี่ยนะ ลิน... เจ้าคิดจริงๆ หรือว่าของกินเล่นริมทางแบบนี้ จะเอาชนะ ‘สเต็กเนื้อวูฟเวอรีนคลุกเกล็ดมังกรเพลิง’ ของสมาคมเชฟหลวงได้?" เสียงทุ้มห้าวแต่เจือแสนเย่อหยิ่งของการ์เน็ตดังขึ้นท่ามกลางฝูงชนฮันเตอร์และพ่อค้าเร่ที่มารุมล้อมดูความสนุก กลางโถงชั้นที่สามของดันเจี้ยนหินผา กลิ่นอายความกดดันระดับแรงก์ A แผ่ซ่านออกมาจากตัวเชฟรุ่นใหญ่โดยไม่ปิดบัง เขาไม่ได้มาเพื่อแข่งขันทำอาหารอย่างยุติธรรม เขามาเพื่อเหยียบย่ำและทำลายความน่าเชื่อถือของร้าน ‘ครัวสวรรค์ดันเจี้ยน’ ที่กำลังแย่งลูกค้ากลุ่มนักผจญภัยระดับล่างไปจากร้านของกิลด์ ลิน (ตัวเอก) ยืนนิ่งอยู่หน้าเตาถ่านเวทมนตร์ มือซ้ายถือตะหลิวไม้ไผ่เก่าๆ ที่ผ่านการใช้งานมาโชกโชน ใบหน้าของเขาเรียบเฉย ไร้ซึ่งความตื่นตระหนก แม้ว่าเสียงซุบซิบของฝูงชนจะเริ่มเอนเอียงไปทางเชฟกิลด์ผู้เพียบพร้อมด้วยอุปกรณ์ระดับตำนานและวัตถุดิบหายาก "การแข่งขันทำอาหาร ไม่ได้วัดกันที่ราคาของวัตถุดิบหรอกครับคุณการ์เน็ต..." ลินเอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล ทว่าหนักแน่น ชวนให้อีกฝ่ายชะงักไปชั่วขณะ "แต่มันวัดกันที่หัวใจของคนทำ และความเข้าใจในตัววัตถุดิบต่างหากครับ" เซราฟิน (อาจารย์สาวลึกลับ) ซึ่งยืนกอดอกพิงผนังถ้ำอยู่ไม่ไกล ยมุมปากขึ้นเล็กน้อย ดวงตาคู่สวยภายใต้ฮู้ดสีดำฉายแววสนุกสนาน นางรู้ดีว่าเด็กหนุ่มคนนี้ไม่ใช่คนที่จะยอมเพลี่ยงพล้ำใครง่ายๆ สมองใสและความรอบคอบของลินมักจะซ่อนกลยุทธ์ที่คาดไม่ถึงเอาไว้เสมอ โดยเฉพาะเมื่อระบบดันเจี้ยนเจ้ากรรมกำลังส่งเสียงเตือนเบาๆ ในหัวของเขา [ติ๊ง! ตรวจพบความตั้งใจดูถูกเหยียดหยามจากเชฟกิลด์ระดับ A] [ปลดล็อกภารกิจพิเศษ: "ศักดิ์ศรีของข้าวผัดจานเดียว"] [เงื่อนไข: เอาชนะการตัดสินของคณะกรรมการกลางด้วยเมนูบ้านๆ โดยไม่ใช้เวทมนตร์เสริมรสชาติ] [รางวัลหากสำเร็จ: สูตรลับ ‘ข้าวไข่เจียวเทพเจ้าดันเจี้ยน’ และแต้มทักษะ x500] [บทลงโทษหากล้มเหลว: ร้านค้าถูกยึดใบอนุญาตชั่วคราว 30 วัน] ลินเหลือบมองหน้าต่างระบบที่เด้งขึ้นมาเตือนด้วยหางตา รอยยิ้มจางๆ ผุดขึ้นบนเรียวปากของเขา... 30 วันที่ไม่มีรายได้เหรอครับ? ฝันไปเถอะ ระบบเองก็ขยันหาเรื่องให้เขาเหงื่อตกอยู่เรื่อย "ถ้าเช่นนั้น เชิญท่านเริ่มแสดงฝีมือให้ประจักษ์ก่อนเลยครับ ผมขอเป็นฝ่ายดูงานของเชฟใหญ่ผู้ทรงเกียรติก่อน" ลินผายมือเชิญด้วยท่าทีสุภาพราวกับสุภาพบุรุษผู้ดีงาม ทว่ากลับสร้างความรู้สึกหมั่นไส้ให้กับการ์เน็ตไม่น้อย เชฟกิลด์ไม่รอช้า เขาตวัดมือเรียกใช้เวทมนตร์ธาตุไฟระดับสูง จุดเตาเวทมนตร์ของสมาคมที่มีอุณหภูมิสูงกว่าเตาปกติถึงสามเท่า เนื้อวูฟเวอรีนสีแดงสดถูกโยนลงบนกระทะทองคำขาว เสียงฉ่าดังสนั่นพร้อมกับละอองแสงสีทองที่กระจายไปทั่วบริเวณ กลิ่นหอมฟุ้งของเครื่องเทศชั้นดีและเนื้อย่างระดับพรีเมียมลอยอบอวลไปทั่วโถงดันเจี้ยน เรียกเสียงฮือฮาจากเหล่าฮันเตอร์ที่ยืนดูได้ทันที นี่คือมาตรฐานของเชฟกิลด์ ผู้ปรุงอาหารด้วยวัตถุดิบราคาสูงและเวทมนตร์เสริมแต่ง รสชาติของมันย่อมอร่อยล้ำเลิศอย่างไร้ที่ติ เป็นความอร่อยที่ถูกปรุงแต่งขึ้นเพื่อชนชั้นสูงโดยเฉพาะ เมื่อการ์เน็ตปรุงเสร็จ เขาก็ตักสเต็กชิ้นงามราดซอสสีอำพันลงบนจานกระเบื้องเคลือบอย่างงดงาม ส่งกลิ่นยั่วยวนจนหลายคนต้องกลืนน้ำลาย "ตาเจ้าแล้ว... ไอ้หนู" การ์เน็ตแค่นเสียงหัวเราะในลำคอ "แสดงให้ดูหน่อยสิ ว่าข้าวผัดไข่กากๆ ของเจ้า จะเอาอะไรมาสู้กับความสมบูรณ์แบบนี้!" ลินไม่ตอบคำถาม เขาเพียงแต่ก้าวเข้าไปหน้าเตา ลมหายใจถูกผ่อนออกช้าๆ เพื่อปรับจังหวะการเต้นของหัวใจ สายตาคมกริบกวาดมองวัตถุดิบตรงหน้า: ข้าวสวยที่หุงจากข้าวหอมมะลิป่าดันเจี้ยนซึ่งแช่เย็นไว้จนเม็ดร่วน ไข่ไก่เวทมนตร์สีทองอร่ามที่ไข่แดงนูนเด่นบ่งบอกถึงความสดใหม่ ต้นหอมซอยละเอียด และที่สำคัญที่สุด... น้ำมันหมูสกัดจากหมูป่าเขี้ยวตันที่เขาเคี่ยวเองกับมือเมื่อคืน ไม่มีเวทมนตร์ธาตุไฟระดับสูง ไม่มีกระทะทองคำขาว มีเพียงกระทะเหล็กหล่อเก่าๆ และไฟจากถ่านไม้ธรรมดา *พรึบ!* ลินสะบัดข้อมือเบาๆ กระทะเหล็กถูกยกขึ้นรับเปลวไฟที่ลุกโชนขึ้นมาพอเหมาะ จังหวะการเคลื่อนไหวของเขานุ่มนวลแต่เด็ดขาด เมล็ดข้าวสีขาวถูกเทลงกระทบกับความร้อนในกระทะ เสียง *ฉ่า* ดังประสานกับเสียงตวัดตะหลิวที่พลิ้วไหวราวกับเสียงดนตรี ทันทีที่ไข่ไก่สีทองถูกเทลงไปเคลือบเม็ดข้าวทุกเม็ด กลิ่นหอมอันเป็นเอกลักษณ์ก็เริ่มโชยออกมา มันไม่ใช่กลิ่นหอมฟุ้งฉุนเฉียวของเครื่องเทศราคาแพงแบบจานของการ์เน็ต แต่เป็นกลิ่นหอมละมุน ลึกล้ำ และอบอุ่น—กลิ่นหอมที่ปลุกเร้าสัญชาตญาณดิบของสิ่งมีชีวิตและความทรงจำในวัยเยาว์ให้ตื่นขึ้นพร้อมๆ กัน เซราฟินหรี่ตาลงเล็กน้อย นางสัมผัสได้ถึงความเปลี่ยนแปลงของบรรยากาศรอบตัว มอนสเตอร์ระดับล่างที่เคยส่งเสียงคำรามในมุมมืดของดันเจี้ยน ต่างเงียบเสียงลงและยื่นจมูกดมกลิ่นอากาศอย่างเคลิบเคลิ้ม การ์เน็ตขมวดคิ้วแน่น สีหน้าเย่อหยิ่งเมื่อครู่เริ่มสั่นคลอน "บ้าน... บ้านเกินไป! อาหารสิ้นคิดแบบนั้นจะไปมีรสชาติอะไร!" เขาตะโกนแทรกเสียงสะบัดกระทะของลิน ลินไม่สนใจเสียงเห่าหอนรอบข้าง เขาโรยเกลือสมุทรบริสุทธิ์เพียงเล็กน้อยและพริ้งพรายต้นหอมซอยลงไปเป็นขั้นตอนสุดท้าย ก่อนจะตักข้าวผัดสีทองอร่ามเรียงตัวสวยงามลงบนจานดินเผาธรรมดาๆ ไร้ลวดลาย จานข้าวผัดไข่ร้อนๆ วางลงตรงหน้าคณะกรรมการกลางผู้ทรงคุณวุฒิ ทั้งสามคนกลืนน้ำลายโดยไม่รู้ตัว กลิ่นหอมกรุ่นของไข่เจียวที่เคลือบเม็ดข้าวทุกเม็ดเตะจมูกจนแทบอดใจไม่ไหว ช้อนเงินถูกตักขึ้นมาและส่งเข้าปาก... ความเงียบสงัดเข้าปกคลุมพื้นที่ชั่วขณะ คณะกรรมการทั้งสามคนเบิกตากว้าง ร่างกายแข็งทื่อราวกับถูกสาบานด้วยเวทมนตร์อัมพาต รสชาติที่สัมผัสบนลิ้นไม่ใช่แค่ความเค็มหรือความมัน แต่มันคือความกลมกล่อมที่ลึกซึ้ง เม็ดข้าวร่วนซุยที่เคลือบด้วยไข่หอมมันละมุนละไม ละลายหายไปในปากพร้อมกับความอบอุ่นที่แผ่ซ่านลงไปถึงก้นBะบวกหัวใจ ความเหนื่อยล้าจากการสำรวจดันเจี้ยนอันยาวนานมลายหายไปสิ้นในคำเดียว "นี่มัน..." ประธานกรรมการผู้ขึ้นชื่อเรื่องความเคี่ยวเข็ญถึงกับพูดไม่ออก มือที่ถือช้อนสั่นเทาเล็กน้อย การ์เน็ตหน้าถอดสี เขาถอยหลังไปก้าวหนึ่งโดยไม่รู้ตัว เมื่อเห็นสีหน้าของคณะกรรมการที่แทบจะละลายไปกับข้าวผัดจานนั้น "ผลการตัดสิน..." ประธานกรรมการสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อตั้งสติ "ผู้ชนะการประชันฝีมือในครั้งนี้ คือ..." ทว่า ก่อนที่คำตัดสินสุดท้ายจะหลุดออกจากปากของประธานกรรมการ เสียงฝีเท้าหนักหน่วงนับร้อยคู่ก็ดังสะเทือนเลื่อนลั่นมาจากอุโมงค์ชั้นที่สี่ของดันเจี้ยน แรงกดดันระดับบอสที่น่าสะพรึงกลัวแผ่พุ่งเข้ามาจนคบเพลิงข้างผนังดับวูบลงพร้อมกัน! เซราฟินชักมือเข้าหาด้ามดาบเวทที่เหน็บอยู่ข้างเอวทันที ดวงตาของนางหันขวับไปมองความมืดมิดเบื้องล่างด้วยความตื่นตัว "ไม่ใช่แค่มอนสเตอร์..." อาจารย์สาวเอ่ยเสียงเครียด "พวกมันกำลังพากันวิ่งหนีอะไรบางอย่าง... บางสิ่งที่น่ากลัวกว่าดันเจี้ยนชั้นนี้หลายเท่า" แสงไฟจากคบเพลิงสำรองส่องกระทบเงาร่างมหึมาที่กำลังก้าวพ้นปากอุโมงค์ออกมา เสียงคำรามต่ำที่สั่นสะเทือนไปถึงขั้วหัวใจทำให้ทุกคนในโถงหอประชุมถึงกับหน้าซีดเผือด [แจ้งเตือนระบบฉุกเฉิน: ตรวจพบการตื่นตัวของราชาแห่งดันเจี้ยน (ระดับ SSS) - "ราชันมังกรศิลาเพลิง" เนื่องจากกลิ่นอายอาหารระดับตำนานดึงดูดใจ!] ลินมองหน้าต่างสีแดงฉานที่เด้งขึ้นมาขวางหน้า พร้อมกับเงาร่างขนาดมหึมาที่กำลังย่างสามขุมเข้ามาใกล้ร้านอาหารของเขาเรื่อยๆ รอยยิ้มจางๆ บนใบหน้าของพ่อค้าหนุ่มค่อยๆ เลือนหายไป เหลือเพียงความเงียบงันที่น่าสะพรึงกลัว "ดูท่าทาง..." ลินพึมพำกับตัวเองเบาๆ ขณะเอื้อมมือหยิบกระทะเหล็กคู่ใจขึ้นมาอีกครั้ง "ลูกค้าวีไอพีตัวจริง... คงจะมารับประทานอาหารค่ำเร็วกว่ากำหนดสินะครับ" (โปรดติดตามตอนต่อไป) --- ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุนพ่อค้าคนนี้เสมอนะครับ