ความลับของดันเจี้ยนชั้นที่ 5

กลิ่นหอมของเนยแท้ที่กำลังละลายคลุกเคล้ากับข้าวสวยสายพันธุ์โบราณเม็ดเรียงตัวสวยในกระทะเหล็กหล่อ คือเสียงเดียวที่ทำลายความเงียบงันภายในห้องพักลับของดันเจี้ยนชั้นที่ 5 ลินตวัดตะหลิวด้วยความรวดเร็วและแม่นยำ เมล็ดข้าวทุกเม็ดเคลือบด้วยไข่แดงสีทองอร่ามที่ผ่านการตีจนขึ้นฟู ก่อนจะโรยต้นหอมซอยละเอียดเพื่อตัดเลี่ยน เสียงฉ่าเบาๆ เมื่อซอสลับกระทบก้นกระทะร้อนจัด ส่งไอความร้อนคละคลุ้งไปทั่วห้อง ทว่าบรรยากาศรอบกายกลับไม่ได้ผ่อนคลายตามกลิ่นอาหารแม้แต่น้อย "เจ้ากำลังถ่วงเวลา... หรือกำลังใช้สมองคำนวณอัตราความเสี่ยงกันแน่, พ่อค้า" เซราฟินเอ่ยขึ้น น้ำเสียงของนักเวทสาวผู้ทรงพลังราบเรียบแต่น่าเกรงขาม ดวงตาสีไพลินของเธอดจ้องมองลินผ่านแสงสลัวของคบเพลิงเวทมนตร์ บนโต๊ะไม้ตัวเก่าตรงหน้า มีแผนที่โบราณที่ทำจากหนังมังกรกางอยู่ รอยขีดเขียนและสัญลักษณ์ประหลาดแสดงถึงโครงสร้างของดันเจี้ยนที่บิดเบี้ยวผิดไปจากตำราหลวงทุกเล่มบนทวีปนี้ ลินตักข้าวผัดไข่ร้อนๆ ลงในจานเซรามิกอย่างประณีต จัดแต่งทรงให้สวยงามราวกับงานศิลปะชั้นยอด ก่อนจะเลื่อนมันไปตรงหน้าหญิงสาว พร้อมกับรอยยิ้มสุภาพตามแบบฉบับพ่อค้ามืออาชีพ "การทำอาหารที่ดีต้องใช้เวลา เช่นเดียวกับการเปิดเผยความจริงที่หนักหน่วงครับ, อาจารย์เซราฟิน ลองชิมดูกוד แล้วเราค่อยคุยกันเรื่องที่ท่านปิดบังไว้" เซราฟินขมวดคิ้วเล็กน้อย ท่าทีระแวดระวังของเธอสลายไปชั่วขณะเมื่อกลิ่นหอมกรุ่นเตะเข้าที่จมูก แม้เธอจะพยายามรักษามาดของนักเวทผู้สูงศักดิ์ แต่สัญชาตญาณของร่างกายกลับซื่อตรงกว่า ช้อนเงินถูกหยิบขึ้นมาตักข้าวผัดคำเล็กเข้าปาก และเพียงแค่สัมผัสแรกที่ข้าวเมล็ดร่วนแตกตัวบนลิ้น รสชาติกลมกล่อมของอูมามิจากไข่และเนยก็ระเบิดขึ้นจนประกายในดวงตาสีไพลินของเธอไหววับ "นี่มัน... ข้าวผัดไข่ธรรมดาๆ เหตุใดจึงกระตุ้นมานาในวงแหวนเวทส่วนกลางของข้าให้ไหลเวียนคล่องตัวขึ้นได้?" เซราฟินพึมพำด้วยความตกใจ ปฏิเสธไม่ได้เลยว่าอาหารจานนี้มีผลลัพธ์เทียบเท่ากับโพชั่นฟื้นฟูระดับสูง "เพราะผมใส่ใจในรายละเอียดไงครับวัตถุดิบทุกชนิดในดันเจี้ยนนี้มีความเชื่อมโยงกับมานาใต้พิภพ หากเรารู้จักปรับสมดุลความร้อนและจังหวะ แม้แต่มอนสเตอร์เลเวลตันก็ยังต้องสยบ แล้วนับประสาอะไรกับความลับที่ท่านแบกรับไว้เล่าครับ?" ลินทรุดตัวลงนั่งฝั่งตรงข้าม สีหน้าของเขาแปรเปลี่ยนเป็นความจริงจัง ดวงตาคมกริบวิเคราะห์ทุกปฏิกิริยาของอีกฝ่าย เซราฟินวางช้อนลงอย่างช้าๆ เธอนิ่งเงียบไปครู่ใหญ่ ราวกับกำลังชั่งน้ำหนักระหว่างความปลอดภัยของตนเองกับภารกิจที่เธอแบกรับมาเนิ่นนาน สุดท้ายเธอก็ถอนหายใจออกมาเบาๆ ยอมจำนนต่อบรรยากาศกดดันที่ชายหนุ่มสร้างขึ้นอย่างแนบเนียน "เจ้าฉลาดเกินกว่าจะเป็นแค่พ่อค้าเร่ร่อนจริงๆ... ลิน" เซราฟินเริ่มเปิดปาก น้ำเสียงของเธอทุ้มต่ำลงและจริงจังกว่าทุกครั้ง "สิ่งที่เจ้าสงสัยเกี่ยวกับดันเจี้ยนชั้นที่ 5 นี้... มันไม่ใช่โครงสร้างทางธรรมชาติที่ถูกสร้างขึ้นจากความผิดเพี้ยนของมานาเหมือนที่กิลด์ฮันเตอร์เข้าใจ" ลินพยักหน้ารับช้าๆ ฟังอย่างตั้งใจ "เชิญพูดต่อครับ ผมรับฟังอยู่" "ดันเจี้ยนแห่งนี้... แท้จริงแล้วคือ 'หลุมศพ' และ 'เตาปฏิกรณ์' โบราณที่ถูกสร้างขึ้นในยุคก่อนประวัติศาสตร์เวทมนตร์" เซราฟินกวาดนิ้วเรียวยาวไปบนแผนที่หนังมังกร ชี้ไปยังจุดศูนย์กลางสีดำสนิทที่ลึกลงไปอีกสามชั้น "บรรพบุรุษของมนุษย์ไม่ได้ค้นพบดันเจี้ยน แต่พวกเขาต่างหากที่ถูกกักขังให้อยู่ภายใต้วงจรการผลิตพลังงานของมัน เพื่อหล่อเลี้ยงบางสิ่งที่หลับใหลอยู่ใต้ชั้นที่ 10" ระบบภายในหัวของลินส่งเสียงเตือนเบาๆ ทันที ทว่าเขายังคงรักษาความสงบนิ่งไว้ได้อย่างยอดเยี่ยม "หมายความว่า... ฮันเตอร์ที่ลงมาเคลียร์ดันเจี้ยน ไม่ได้กำลังล่ามอนสเตอร์เพื่อหาแร่มีค่า แต่กำลังทำหน้าที่เป็น 'เชื้อเพลิง' ให้กับวงจรนี้หรือครับ?" ลินตั้งข้อสังเกตด้วยน้ำเสียงราบเรียบ แต่แววตาไหววับ "ถูกต้องครึ่งหนึ่ง..." เซราฟินเงยหน้าขึ้นสบตาเขาตรงๆ แววตาของเธอฉายความหวาดกลัวออกมาอย่างปิดไม่มิด "พวกเราทุกคนเป็นแค่ฟันเฟืองในระบบรีไซเคิลมานา และอาหารที่เจ้ากำลังทำขายให้พวกมอนสเตอร์เลเวลตัน... มันกำลังไปรบกวนสมดุลที่ถูกตั้งค่าไว้มานับพันปี!" บรรยากาศในห้องอับชื้นพลันเงียบกริบลงทันที มีเพียงเสียงถ่านในเตาผิงที่ปะทุขึ้นเบาๆ ลินกำลังจะเอ่ยปากถามรายละเอียดเพิ่มเติม ทว่าจู่ๆ ผนังหินของดันเจี้ยนชั้นที่ 5 ก็สั่นสะเทือนอย่างรุนแรง ฝุ่นผงร่วงกราวลงมาจากเพดาน แผนที่หนังมังกรบนโต๊ะสั่นระริกตามแรงสั่นสะเทือนจากเบื้องล่าง *ติ๊ง!* [ระบบแจ้งเตือนฉุกเฉิน: ตรวจพบความผิดปกติของมานาในรัศมี 500 เมตร] [ภารกิจลับระดับ SSS: "ผู้ท้าทายกฎแห่งดันเจี้ยน" ถูกกระตุ้นอัตโนมัติเนื่องจากข้อมูลความลับรั่วไหล] [คำเตือน: สิ่งมีชีวิตระดับภัยพิบัติที่หลับใหลอยู่ใต้ชั้นที่ 10 ได้รับรู้ถึง "รสชาติ" ของอาหารที่ท่านปรุง และกำลังตื่นขึ้นจากการจำศีลก่อนกำหนด!] เซราฟินหน้าซีดเผือด เธอลุกพรวดขึ้นจากเก้าอี้จนมันล้มคว่ำ "บ้าน่า... มันยังไม่ถึงเวลาตื่นไม่ใช่หรือ ทำไมมันถึงตอบสนองเร็วขนาดนี้!" ลินผุดลุกขึ้นยืนเช่นกัน รอยยิ้มสบายๆ บนใบหน้าถูกแทนที่ด้วยความเคร่งขรึม เขากวาดสายตามองไปรอบห้องที่เริ่มมีรอยร้าวปรากฏขึ้นบนผนังหิน ก่อนจะหันไปสบตากับอาจารย์สาวลึกลับด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความท้าทาย "ดูเหมือนว่า... ข้าวผัดไข่จานนี้ของผม จะอร่อยเกินไปจนแม้แต่ 'เจ้าของบ้านตัวจริง' ก็ทนกลิ่นหอมไม่ไหวแล้วสินะครับ" ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุนพ่อค้าคนนี้เสมอนะครับ