เปิดตัวเมนูเด็ดประจำร้าน: ราเม็งกระดูกหมูดันเจี้ยน

"ถ้าท่านยังซดน้ำซุปส่งเสียงดังรบกวนลูกค้าโต๊ะอื่นอีก ข้าจะถือว่าท่านกำลังท้าทายกฎระเบียบของร้าน 'ครัวอร่อยข้ามภพ' แห่งนี้แล้วนะครับท่านเซราฟิน" ลินเอ่ยเตือนด้วยน้ำพักน้ำแรงที่เหลืออยู่ พร้อมกับใช้ผ้ากันเปื้อนสีขาวสะอาดเช็ดคราบไขมันบนเคาน์เตอร์ไม้โอ๊กเนื้อหนา ดวงตาคมกริบมองลอดผ่านกรอบแว่นใสไปยังร่างระหงของหญิงสาวในชุดคลุมนักเวทสีนิล ซึ่งบัดนี้ไม่มีเค้าลางของความน่าเกรงขามหลงเหลืออยู่เลยแม้แต่น้อย เซราฟินสะดุ้งเล็กน้อย นางวางชามไม้ขนาดยักษ์ที่ว่างเปล่าลงบนโต๊ะด้วยความเสียดาย ริมฝีปากอิ่มเม้มเข้าหากันแน่น ดวงตากลมโตสีเพลิงจ้องมองก้นชามที่มีเพียงคราบน้ำมันสีทองเรืองรองลอยวนอยู่เพียงเล็กน้อย หยดเหงื่อผุดพรายบนหน้าผากมนจากความร้อนของน้ำซุปกระดูกหมูเข้มข้นที่เคี่ยวมานานกว่าสิบชั่วโมง "เจ้า... เจ้าเด็กนี่! น้ำซุปกระดูกมังกรผสมกระดูกคิเมร่าเลเวลเจ็ดนี่มันคืออะไรกัน!" เซราฟินสูดหายใจเข้าลึกเพื่อสะกดกลั้นอารมณ์ที่กำลังพועพล่าน นางเป็นถึงนักเวทอัจฉริยะแห่งหอคอยเวทมนตร์หลวง แต่กลับต้องมานั่งซดราเม็งจนหมดเกลี้ยงชามต่อหน้าฮันเตอร์แรงก์ F ที่ผันตัวมาเป็นพ่อค้า "ทำไมเส้นบะหมี่เหนียวนุ่มที่ทำจากแป้งสาลีเวทมนตร์นี่ ถึงดูดซับรสชาติความหวานของไขกระดูกได้กลมกล่อมขนาดนี้? เจ้าแอบใส่เวทมนตร์ควบคุมจิตใจลงไปในแป้งใช่หรือไม่!" "รบกวนใช้คำว่า 'ฝีมือและความเข้าใจในโครงสร้างวัตถุดิบ' จะเหมาะสมกว่าครับท่านนักเวท" ลินยิ้มรับอย่างใจเย็น พลางโยนกระดูกมอนสเตอร์ชิ้นใหม่ลงในหม้อดินเผาขนาดใหญ่ที่ตั้งอยู่หลังร้าน ไอความร้อนพวยพุ่งพร้อมกับกลิ่นหอมของกระเทียมเจียว น้ำมันงา และซอสถั่วเหลืองหมักพิเศษที่ลอยอบอวลไปทั่วชั้นที่สามของดันเจี้ยน นี่คือตอนที่ 32 ของเส้นทางธุรกิจที่ไม่มีใครคาดคิด... "เปิดตัวเมนูเด็ดประจำร้าน: ราเม็งกระดูกหมูดันเจี้ยน" ย้อนกลับไปเมื่อสามชั่วโมงก่อน หลังจากที่เมนู 'ข้าวผัดไข่สวรรค์' สร้างชื่อเสียงจนทำให้ฝูงก็อบลินและออร์คจากชั้นลึกยอมจำนนต่อสัญชาตญาณความหิว ลินก็ตระหนักได้ว่าดันเจี้ยนแห่งนี้ไม่ได้มีแค่ความอันตราย แต่มันคือขุมทรัพย์ทางวัตถุดิบชั้นยอด ระบบผู้กล้าที่คอยส่งเสียงแจ้งเตือนในหัวเขาอยู่เป็นระยะ ไม่ได้มีดีแค่การมอบเควสต์ประหลาด แต่ยังให้ "ตำราอาหารลับแห่งบรรพกาล" มาด้วย และนั่นคือจุดเริ่มต้นของเมนูใหม่เอี่ยมในวันนี้ [ติ๊ง! แจ้งเตือนจากระบบ: ท่านได้ทำการปลดล็อกเมนูระดับตำนาน "ราเม็งกระดูกหมูดันเจี้ยน (Tonkotsu Dungeon Ramen)" สำเร็จ] [เงื่อนไขการทำ: ใช้น้ำซุปเคี่ยวจากกระดูกมอนสเตอร์เลเวล 10 ขึ้นไป เป็นเวลาไม่น้อยกว่า 6 ชั่วโมง + เส้นบะหมี่นวดมือด้วยพลังมานาบริสุทธิ์] [ผลลัพธ์พิเศษ: ผู้ที่รับประทานจะได้รับสถานะ "ฟื้นฟูมานาขั้นสูง" และ "พละกำลังเพิ่มขึ้น 15% เป็นเวลา 3 ชั่วโมง"] เสียงแจ้งเตือนในหัวยังไม่ทันจางหาย เสียงฝีเท้าหนักหน่วงนับสิบก็ดังขึ้นที่หน้าประตูร้าน ฮันเตอร์กลุ่มใหญ่ในชุดเกราะเหล็กกล้าโซ่ถักที่เพิ่งกลับจากการล่ามอนสเตอร์ชั้นที่สี่ ต่างก้าวเข้ามาด้วยสภาพสะินทสะอน เนื้อตัวมอมแมมและเต็มไปด้วยรอยแผลเป็นจากคมเขี้ยว "เฮ้ย! กลิ่นอะไรวะเนี่ย หอมฉุนเตะจมูกชะมัด!" หัวหน้ากลุ่มฮันเตอร์ร่างยักษ์นามว่า 'บาร์รอน' สบถออกมาเสียงดัง เขากวาดสายตามองไปรอบร้านก่อนจะมาหยุดที่ป้ายเมนูใหม่ไม้แกะสลักหน้าร้าน "ราเม็งกระดูกหมู? อาหารบ้านนอกอะไรวะเนี่ย ราคาตั้งห้าสิบลี้... จะคุ้มไหมเนี่ย" "ยินดีต้อนรับครับคุณบาร์รอน" ลินกล่าวทักทายด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่เป็นกันเอง พลางผายมือเชิญให้นั่ง "รับรองว่าคุ้มค่าทุกทองแดงที่คุณเสียไปแน่นอนครับ หากทานแล้วไม่รู้สึกว่าพลังมานาในร่างกายฟื้นฟูกลับมาจนเต็มเปี่ยม ยินดีคืนเงินสองเท่าครับ" บาร์รอนแค่น 1 เสียงในลำคอด้วยความหมั่นไส้ แต่ด้วยความหิวโหยและกลิ่นหอมเย้ายวนที่ลอยมาจากหม้อต้มตรงหน้า ทำให้เขาต้านทานไม่ไหว "เอาก็เอาวะ! ชามนึง! ขอเส้นลวกแบบแข็งหน่อย!" ลินพยักหน้ารับ ร่างกายเคลื่อนไหวอย่างคล่องแคล่ว มือซ้ายหยิบตะกร้อลวกเส้นขึ้นมา สะบัดน้ำออกอย่างแม่นยำก่อนจะทิ้งตัวลงในชามเซรามิกสีดำสนิทที่เตรียมไว้ ราดด้วยน้ำซุปสีขาวข้นจากการเคี่ยวไขกระดูกจนแตกตัว ตกแต่งด้วยหมูชาชูย่างไฟอ่อนๆ ที่หั่นมาชิ้นหนาพอดีคำ ไข่ต้มยางมะตูมที่ดองในซอสสูตรลับจนไข่แดงเยิ้มเป็นสีส้มทอง และโรยปิดท้ายด้วยต้นหอมซอยกรุบกรอบกับน้ำมันกระเทยดำ ไม่ถึงห้านาที ชามราเม็งร้อนๆ ก็ถูกวางลงตรงหน้าบาร์รอน ไอร้อนพวยพุ่งพร้อมกับกลิ่นหอมของกระดูกเคี่ยวที่ผสานเข้ากับกลิ่นเครื่องเทศอย่างลงตัว บาร์รอนที่ตั้งใจจะบ่นตั้งแต่คำแรก กลับต้องชะงักค้างไปทันทีเมื่อใช้ตะเกียบีบเส้นราเม็งขึ้นมาดู เส้นบะหมี่สีเหลืองนวลมีความหยักกำลังดีและเคลือบด้วยน้ำซุปเข้มข้น "ลองดูสิครับ ระวังร้อนด้วยนะครับ" ลินเอ่ยเตือนด้วยรอยยิ้ม บาร์รอนไม่รอช้า เขาซดน้ำซุปคำแรกเข้าไปทันที *ซู้ดดดดด!* เสียงซดน้ำซุปดังระงมก้องไปทั่วร้าน จนลูกค้าโต๊ะอื่นหันมามองเป็นตาเดียว บาร์รอนเบิกตากว้าง ร่างกายกำยำแข็งทื่อไปชั่วขณะ ราวกับมีกระแสไฟฟ้าแรงสูงวิ่งพล่านไปตามเส้นประสาท ความเข้มข้นและกลิ่นอายความหวานล้ำของไขกระดูกมอนสเตอร์กระจายซ่านไปทั่วโพรงปาก ก่อนที่ความเผ็ดร้อนเล็กน้อยจากพริกไทยดำจะเข้ามาตัดเลี่ยนได้อย่างสมบูรณ์แบบ "นี่มัน... นี่มันรสชาติอะไรกันวะเนี่ย!" บาร์รอนอุทานออกมาเสียงดังลั่น ลืมภาพลักษณ์ฮันเตอร์ผู้เคร่งขรึมไปจนหมดสิ้น เขาก้มหน้าก้มตาคีบเส้นเข้าปากอย่างบ้าคลั่ง เสียงซดน้ำซุปและเคี้ยวเส้นดังประสานกันระงมจนกลายเป็นเสียงดนตรีประจำร้าน เซราฟินที่นั่งมองอยู่โต๊ะข้างๆ ถึงกับกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก นางแอบเหล่มองชามของบาร์รอนด้วยความอิจฉาตาร้อนผ่าว แม้จะเพิ่งทานหมดไปชามใหญ่ แต่มนต์เสน่ห์ของราเม็งชามนี้กลับเรียกร้องให้นางอยากสั่งเพิ่มอีกชามเสียให้ได้ บรรยากาศภายในร้าน "ครัวอร่อยข้ามภพ" ในยามบ่ายคล้อยเต็มไปด้วยความคึกคัก ลูกค้าหนาแน่นกว่าเดิมหลายเท่าตัว เสียงพูดคุย เสียงหัวเราะ และเสียงซดน้ำซุปดังระงมไม่ขาดสาย กลิ่นหอมฟุ้งขจรขจายออกไปถึงทางเข้าชั้นดันเจี้ยน จนเหล่าฮันเตอร์ที่เดินผ่านไปมาอดไม่ได้ที่จะต้องเดินตามกลิ่นเข้ามาต่อคิวรอหน้าร้าน ลินยืนมองภาพความสำเร็จตรงหน้าผ่านเลนส์แว่น พลางแย้มยิ้มด้วยความพึงพอใจ ธุรกิจร้านอาหารในดันเจี้ยนของเขากำลังเติบโตขึ้นทุกวัน และเขาก็กำลังก้าวเข้าใกล้เป้าหมายสูงสุดทีละก้าว ทว่า... ในจังหวะที่ความโกลาหลและความสุขกำลังดำเนินไปถึงขีดสุดนั้นเอง เสียงฝีเท้าที่ก้าวเข้ามาทางประตูหน้าร้านก็ไม่ได้สร้างความสนใจให้ใครนัก จนกระทั่งกลิ่นอายมานาอันทรงพลังและเย็นยะเยือกแผ่ซ่านกดทับบรรยากาศทั้งหมดให้เงียบสงบลงในพริบตา เงาร่างหนึ่งในชุดคลุมสีขาวบริสุทธิ์ ปักลวดลายตราสัญลักษณ์แห่ง "สภาฮันเตอร์สูงสุด" ก้าวเข้ามาหยุดยืนอยู่หน้าเคาน์เตอร์ ดวงตาภายใต้ฮู้ดก้มมองเศษกระดูกมอนสเตอร์บนพื้น ก่อนจะเงยขึ้นสบตากับลินโดยตรง "เจ้าของร้าน... ราเม็งชามหนึ่ง" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยไร้ความรู้สึก "และข้าต้องการคุยเรื่อง 'ที่มา' ของวัตถุดิบในหม้อของเจ้า ที่อาจผิดกฎของสภา" ลินหรี่ตาลงเล็กน้อย รอยยิ้มบนใบหน้าจางหายไปแทนที่ด้วยความระแวดระวัง ขณะที่ระบบในหัวพลดังขึ้นด้วยเสียงรัวเร็วกว่าปกติ [ติ๊ง! แจ้งเตือนฉุกเฉินระดับ SSS: พบตัวแทนจากสภาฮันเตอร์สูงสุด - ภัยคุกคามที่ไม่คาดฝันปรากฏตัว!] ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุนกันมาโดยตลอดนะครับ