กลิ่นหอมที่ปลุกก๊وبลิน

คราบเขม่าสีดำที่ติดอยู่บนก้นกระทะเหล็กหล่อส่งเสียง "ฉ่า" เบาๆ เมื่อหยดน้ำมันหมูบริสุทธิ์สัมผัสกับผิวโลหะที่ร้อนจัด ความร้อนระดับปานกลางถูกควบคุมด้วยสัญชาตญาณและการคำนวณอย่างรอบคอบ ลินยืนอยู่หลังเคาน์เตอร์ไม้พับชั่วคราว ท่ามกลางบรรยากาศอับชื้นและกลิ่นดินปืนจางๆ ของดันเจี้ยนชั้นที่สอง—เขตแดนของก็อบลินลาดตระเวน—ที่ปกติแล้วควรจะเต็มไปด้วยเสียงฝีเท้าอันเกรี้ยวกราดและเสียงคำรามต่ำในลำคอของสิ่งมีชีวิตผิวสีเขียว แต่วินาทีนี้ เสียงเดียวที่ดังแข่งกับเสียงน้ำมันเดือด คือเสียงกลืนน้ำลายดังเอือกใหญ่ของหญิงสาวในชุดคลุมสีเทาเข้มที่นั่งไขว่ห้างอยู่บนลังไม้เก่าๆ ห่างออกไปไม่ถึงสามเมตร เซราฟินปรายตามองกระทะในมือของชายหนุ่มด้วยแววตาระแวดระวัง มือเรียวบางภายใต้ถุงมือเวทมนตร์ยังคงกุมด้ามไม้เท้าสีนิลไว้มั่น แม้มนตราสเกาต์เลเวลสี่จะยืนยันชัดเจนว่ารอบตัวไม่มีศัตรูอื่นนอกจากสัตว์อสูรระดับต่ำ แต่สัญชาตญาณของนักเวทระดับสูงบอกเธอว่า กลิ่นหอมที่กำลังลอยฟุ้งอยู่นี้มันอันตรายยิ่งกว่าเวทมนตร์ธาตุไฟสายฟ้าเสียอีก "เจ้ากำลังทำบ้าอะไรอยู่... ลิน?" เซราฟินเอ่ยเสียงเรียบ พยายามซ่อนความสั่นไหวเล็กๆ ในน้ำเสียงเมื่อกระแสลมในดันเจี้ยนพัดพาเอาโมเลกุลของไข่ไก่ที่กำลังฟูฟ่องในน้ำมันร้อนวิ่งเข้าปะทะเยื่อบุโพรงจมูก "นี่มันเขตของพวกก็อบลินระดับสามนะ กลิ่นคั่วกระทะแบบนี้... เจ้าจงใจประกาศให้พวกมันรู้ว่ามีเหยื่อโง่ๆ มาตั้งครัวกลางดงมอนสเตอร์หรือไง" ลินไม่ได้หันกลับไปมอง เธอเพียงแค่ตอกไข่ไก่สดลงในชามแก้วด้วยมือเดียวอย่างคล่องแคล่ว เสียงเปลือกไข่กระทบขอบชามดังกรอบแกรบ ก่อนที่เขาจะใช้ตะเกียบไม้ไผ่ตีไข่ขาวและไข่แดงให้เข้ากันอย่างรวดเร็ว—ทักษะที่ถูกขัดเกลามาจากการทำอาหารนับพันจานในอดีตชาติ ก่อนที่ระบบเฮงซวยนี่จะโยนเขาลงมาในนรกขุมนี้ "อาจารย์เซราฟินครับ... การเป็นฮันเตอร์ที่ดีนอกจากจะต้องมีพลังเวทที่แข็งแกร่งแล้ว การบริหารจัดการทรัพยากรในสถานการณ์จำกัดก็เป็นเรื่องสำคัญนะครรับ" ลินเอ่ยตอบด้วยรอยยิ้มบางๆ บนมุมปาก ดวงตาคมกริบมองเม็ดข้าวสวยที่หุงด้วยน้ำแร่ดันเจี้ยน เมล็ดข้าวเรียงตัวสวย ไม่แฉะ และมีความชื้นกำลังดีเพื่อรอรับความร้อนสูง "อีกอย่าง... ใครบอกล่ะครับว่าเราจะสู้กับพวกมัน?" *ติ๊ง!* เสียงแจ้งเตือนจากหน้าต่างระบบใสสีฟ้าปรากฏขึ้นตรงหน้าของลิน ท่ามกลางความมืดมลของผนังถ้ำหินปูน [ระบบพ่อค้าอาหารดันเจี้ยน: ตรวจพบคลื่นความร้อนและกลิ่นหอมดึงดูดระดับ 3] [เงื่อนไขภารกิจพิเศษ: "แขกไม่ได้รับเชิญ" กำลังเคลื่อนตัวเข้ามาจากทิศเหนือ 12 นาฬิกา (จำนวน: ก็อบลินลาดตระเวน 7 ตัว)] [เป้าหมายภารกิจ: เปลี่ยนศัตรูให้กลายเป็นลูกค้า ข้าวผัดไข่สูตรพิเศษจะสยบความเกรี้ยวกราดของพวกมัน] [รางวัล: แต้มประสบการณ์ x500, สูตรลับ "น้ำปลาพริกขี้สวนสวรรค์", และเศษแร่มานาบริสุทธิ์] ลินปรายตามองหน้าต่างระบบนั้นด้วยความรู้สึกเหนื่อยหน่ายเล็กน้อย ระบบนี้ช่างขยันขันแข็งเสียจริงในเวลาที่เขาอยากจะพักผ่อน แต่ในเมื่อผลตอบแทนคือเศษแร่มานาที่เขาต้องการใช้ซ่อมแซมอุปกรณ์ การทำตามแผนประหลาดนี่ก็ดูจะไม่ใช่เรื่องเสียหายอะไร *กรอบแกรบ... ฟ่อออ!* เสียงฝีเท้าแหบพร่าและเสียงกรรโชกเบาๆ ดังขึ้นจากอุโมงค์มืดเบื้องหน้า ความชื้นในอากาศเริ่มเปลี่ยนเป็นกลิ่นสาบเฉพาะตัวของสิ่งมีชีวิตที่อาศัยอยู่ในที่อับชื้น เงาร่างเตี้ยค่อมหลายร่างปรากฏขึ้นภายใต้แสงคบเพลิงเวทมนตร์ที่เซราฟินปักไว้ ดวงตาสีเหลืองขุ่นของพวกมันเบิกกว้างด้วยความโกรธเกรี้ยว เขี้ยวสีเหลืองยาวโผล่พ้นริมฝีปากที่ฉีกยิ้มเหี้ยมเกรียม มือหยาบกร้านกำท่อนไม้มีหนามและสนิมเขรอะแน่น พร้อมที่จะพุ่งเข้ามาฉีกกระชากสิ่งมีชีวิตแปลกปลอมที่กล้าบุกรุกอาณาเขต เซราฟินผุดลุกขึ้นยืนทันที มานาสีครามเข้มเริ่มหมุนวนรอบปลายไม้เท้า อากาศรอบตัวเธอลดอุณหภูมิลงจนเกิดเป็นเกล็ดน้ำแข็งบางๆ บนพื้นหิน "เจ้าพวกชั้นต่ำ... ดูเหมือนข้าจะต้องลงมือเองสินะ ลิน ถอยไป!" "เดี๋ยวก่อนครับอาจารย์..." ลินยกมือขึ้นห้ามด้วยท่าทีสุขุม ราวกับกำลังยืนทำอาหารอยู่ในห้องครัวที่บ้าน มากกว่าจะเผชิญหน้ากับมอนสเตอร์กระหายเลือด "ลองดูปฏิกิริยาของพวกมันอีกนิดสิครับ" เซราฟินชะงักฝีเท้า หันไปมองกลุ่มก็อบลินด้วยความสงสัย ภาพที่ปรากฏเบื้องหน้าทำให้นักเวทสาวถึงกับขมวดคิ้วแน่นจนแทบจะผูกกันเป็นปม ก็อบลินตัวหัวหน้า ซึ่งปกติควรจะพุ่งเข้ามาแทงด้วยดาบขึ้นสนิมทันทีที่เห็นมนุษย์ บัดนี้กลับหยุดชะงักอยู่ที่ปากอุโมงค์ จมูกยาวๆ ของมันกระดิกถี่รัว ดวงตาสีเหลืองขุ่นที่เคยมีแต่ความกระหายเลือดค่อยๆ เปลี่ยนเป็นความเคลิบเคลิ้ม น้ำลายใสๆ ยืดเยื้อไหลย้อยลงมาจากมุมปากของพวกมันทีละหยด สัญชาตญาณนักล่าถูกแทนที่ด้วยความหิวกระหายขั้นสุดยอดจากกลิ่นหอมของกระเทียมเจียวในน้ำมันหมูที่ผสานเข้ากับกลิ่นหอมละมุนของข้าวสวยที่เคลือบด้วยไข่ไก่สีทองอร่าม ลินไม่รอช้า เขาสะบัดข้อมืออย่างรวดเร็ว ตวัดตะหลิวเหล็กพลิกข้าวผัดในกระทะให้ลอยขึ้นสูงกลางอากาศ เกิดเป็นภาพสะท้อนแสงไฟวับวาม เม็ดข้าวสีทองร่วงหล่นกลับลงมากระทบผิวประทะเกิดเสียง "ฉ่า" ที่ทรงพลัง พร้อมกับกลิ่นหอมอบอวลที่พุ่งทะยานทะลุเพดานหิน ชนิดที่ต่อให้เป็นมอนสเตอร์ที่ดุร้ายที่สุดในดันเจี้ยนชั้นลึกก็ยังต้องยอมจำนน "ยินดีต้อนรับสู่ 'ร้านข้าวผัดไข่ลินเดฟ' ครับทุกท่าน..." ลินเอ่ยทักทายด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลและเป็นกันเอง ราวกับพวกมันคือลูกค้าประจำที่แวะมาทานมื้อดึก "วันนี้มีเมนูพิเศษ 'ข้าวผัดไข่ทองคำสูตรดั้งเดิม' เสิร์ฟพร้อมความร้อนกำลังดี สนใจรับสักจานไหมครับ?" ก็อบลินตัวหัวหน้าส่งเสียงร้อง "อี้ค..." เบาๆ ในลำคอ ทิ้งท่อนไม้มีหนามลงกับพื้นอย่างไร้เรี่ยวแรง มันเดินย่องเข้ามาใกล้เคาน์เตอร์ไม้ด้วยท่าทีระมัดระวัง ดวงตาจับจ้องอยู่ที่กระทะในมือของลินไม่วางตา เซราฟินอ้าปากค้างเล็กน้อย เผลอคลายมือออกจากไม้เท้าโดยไม่รู้ตัว สมองของนักเวทอัจฉริยะประมวลผลสถานการณ์ตรงหน้าไม่ทัน—นี่เธอกำลังเห็นมอนสเตอร์ระดับสาม ซึ่งขึ้นชื่อเรื่องความดุร้ายและคุยกันไม่รู้เรื่อง ยอมจำนนต่อกระทะข้าวผัดอย่างนั้นหรือ? ลินหยิบจานกระเบื้องเคลือบสีขาวสะอาดออกมาจากใต้เคาน์เตอร์ ตักข้าวผัดไข่สีทองอร่ามที่ส่งควันกรุ่นๆ ขึ้นมาจัดเรียงเป็นทรงภูเขาไฟขนาดย่อมอย่างประณีต ก่อนจะวางลงบนโต๊ะไม้ด้านหน้าก็อบลินตัวหัวหน้าอย่างสุภาพ "เชิญทานขณะยังร้อนนะครับ ระวังลวกปากด้วยล่ะ" ก็อบลินตัวหัวหน้าจ้องมองจานอาหารตรงหน้าด้วยความตะลึงงัน มันใช้มือสั่นเทาหยิบช้อนไม้ที่ลินวางไว้ให้ตักข้าวผัดเข้าปากคำโต ความเงียบสงบเข้าปกคลุมพื้นที่ชั่วขณะ ทันทีที่เมล็ดข้าวสัมผัสกับต่อมรับรส ร่างกายสีเขียวเข้มของก็อบลินก็สะดุ้งเฮือก ดวงตาเบิกกว้างจนแทบหลุดจากเบ้า ประกายแสงสีทองอ่อนๆ เปล่งประกายออกมาจากร่างของมันตามด้วยเสียงระบบแจ้งเตือนที่ดังขึ้นในหัวของลินซ้ำๆ [ก็อบลินเลเวล 3 ได้รับพลังงานบริสุทธิ์จาก "ข้าวผัดไข่ทองคำ"] [สถานะ: ความเกรี้ยวกราดถูกลบเลือน เปลี่ยนสถานะเป็น "ลูกค้าประจำ" (ความภักดีระดับ 1)] [ก็อบลินตัวอื่นๆ เริ่มแสดงพฤติกรรมขอแบ่งปันอาหาร] เซราฟินยืนมองเหตุการณ์ทั้งหมดด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย ทั้งทึ่ง หวาดระแวง และ... ท้องไส้ที่เริ่มส่งเสียงร้องโครกคราอกจากกลิ่นหอมที่ยั่วยวนเกินต้านทาน เธอกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก หันไปมองชายหนุ่มที่กำลังยืนเช็ดตะหลิวด้วยรอยยิ้มพึงพอใจ "เจ้า..." เซราฟินเอ่ยเสียงแผ่วเบา ดวงตาสวยคมมองตรงมาที่ลินด้วยความรู้สึกที่เปลี่ยนไปจากเดิม "เจ้าเป็นใครกันแน่... พ่อค้าเร่ธรรมดาๆ ไม่มีทางทำเรื่องแบบนี้ได้แน่" ลินหันกลับมาสบตากับอาจารย์สาวลึกลับ รอยยิ้มบนมุมปากของเขายังคงมีความลับซ่อนอยู่เสมอ ขณะที่เสียงฝีเท้าหนักหน่วงอีกชุดหนึ่งเริ่มดังสะท้อนมาจากอุโมงค์ส่วนลึกของดันเจี้ยน—เสียงที่หนักแน่นและทรงพลังกว่าเดิมนับสิบเท่า จนทำให้ผนังถ้ำสั่นสะเทือน [ระบบแจ้งเตือนระดับ SSS: ตรวจพบ "ราชการันต์ก็อบลิน (Boss)" เลเวล 50 กำลังเคลื่อนตัวเข้าใกล้พิกัดร้านค้าเนื่องจากทนกลิ่นหอมไม่ไหว!] ลินหรี่ตาลงเล็กน้อยเมื่อหน้าต่างระบบสีแดงฉานเด้งเตือนขึ้นมาขวางหน้า พร้อมกับเงาร่างมหึมาที่กำลังย่างกรายเข้ามาในความมืดมิด ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมเดินทางไปในดันเจี้ยนนี้ด้วยกันนะครับ