ลูกค้ารายแรกต้อนรับด้วยเลเวลที่เพิ่มขึ้น

กลิ่นอายคาวเลือดจางๆ ที่ลอยปะปนมากับความชื้นของหินอัคนีชั้นที่สาม ถูกแทนที่ด้วยกลิ่นหอมฟุ้งของน้ำมันหมูที่กำลังเคลือบผิวเมล็ดข้าวสวยเรียงเม็ดสวย "กรุณาถอยหลังไปสามก้าวครับ แรงดันเวทมนตร์จากตัวท่านกำลังทำให้อุณหภูมิของกระทะเหล็กหล่อด้านนี้เสียสมดุล" ลินเอ่ยปากเตือนด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย มือขวาตวัดตะหลิวสเตนเลสสตีลกลับด้านเมล็ดข้าวอย่างคล่องแคล่ว เสียงฉ่าดังสนั่นเมื่อไข่ไก่สดสีส้มจัดถูกเทลงไปเคลือบไล้จนทั่ว ข้าวผัดไข่จานแรกในชีวิตของการเปิดร้านอาหารกลางดันเจี้ยนระดับปรมาจารย์กำลังส่งเสียงร้องเพลงแห่งความอร่อย ท่ามกลางความมืดมิดของผนังถ้ำที่สะท้อนแสงสีส้มวับๆ แวมๆ เบื้องหน้าของเขาคือเงาร่างมหึมาของ 'ออร์คคิงแห่งเหมืองร้าง' มอนสเตอร์ระดับเลเวล 75 ที่ฮันเตอร์แรงก์ S หลายคนยังต้องกุมขมีดดาบด้วยความหวาดหวั่น ทว่าในเวลานี้ ยักษ์ใหญ่ร่างเขียวขจีกลับมีหยดน้ำลายใสๆ ไหลย้อยลงมาจากมุมปาก ดวงตาสสีแดงก่ำที่เคยเต็มไปด้วยจิตสังหาร บัดนี้กลับจดจ้องอยู่เพียงแค่กระทะเหล็กใบย่อมในมือของมนุษย์ตัวจิ๋ว "เจ้า... เจ้ามนุษย์รสชาตินี่มันคืออะไรกัน" เสียงคำรามต่ำในลำคอของออร์คคิงดังสะท้อนจนหินบนเพดานถ้ำร่วงกราว มันไม่ได้พุ่งเข้าใส่เพื่อฉีกกระชากอย่างที่เซราฟินคาดการณ์ไว้ อาจารย์สาวลึกลับในชุดคลุมสีนิลถอยหลังไปพิงผนังถ้ำ ดวงตาคู่สวยเบิกกว้างด้วยความตะลึงงัน เธอกำไม้เท้าเวทมนตร์ในมือแน่นจนข้อต่องอขาวโพลน สมองอันปราดเปรื่องของนักเวทระดับสูงกำลังประมวลผลเหตุการณ์ตรงหน้าอย่างบ้าคลั่ง มอนสเตอร์ระดับบอสที่ขึ้นชื่อเรื่องความดุร้ายและเกลียดชังมนุษย์เข้าไส้ เหตุใดจึงยอมยืนสงบเสงี่ยมรอคอยอาหารราวกับเด็กน้อยรอรับขนมจากมารดา? "อาหารครับ ไม่ใช่วิชาอาคม" ลินตอบสั้นๆ ขณะตักข้าวผัดไข่สีทองอร่ามลงใส่จานกระเบื้องเคลือบสีขาวสะอาดตาอย่างประณีต โรยหน้าด้วยต้นหอมซอยละเอียดเพื่อตัดเลี่ยน "ข้าวผัดไข่สูตรโบราณ ใช้น้ำมันหมูเจียวใหม่ๆ ข้าวสวยหุงด้วยน้ำแร่ดันเจี้ยน และไข่ไก่จากฟาร์มเวทมนตร์ ปรุงด้วยเกลือสมุทรและซีอิ๊วขาวเพียงเล็กน้อยเพื่อดึงรสชาติดั้งเดิมออกมา เชิญรับประทานครับ" เขายื่นจานกระเบื้องออกไปตรงหน้า ออร์คคิงสูดดมกลิ่นหอมที่ลอยเข้าจมูกฟุดฟิด ร่างกายมหมหึมาสั่นเทิ้มด้วยความตื่นเต้น มันใช้มือหนาหยาบกร้านราวกับเปลือกไม้คว้าจานใบนั้นไป ก่อนจะซัดข้าวผัดทั้งหมดเข้าปากในคำเดียว กึก... ความเงียบสงัดเข้าปกคลุมพื้นที่ชั่วขณะ เซราฟินกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก เธอกลั้นหายใจโดยไม่รู้ตัว นิ้วมือเรียวยาวเตรียมพร้อมร่ายเวทมนตร์ป้องกันตัวขั้นสูงสุดหากเกิดเหตุการณ์พลิกผัน ทว่าสิ่งที่เกิดขึ้นถัดมากลับเหนือความคาดหมายเสียยิ่งกว่า *โฮกกกกก—!* เสียงคำรามกึกก้องสะเทือนเลื่อนลั่นไม่ได้มาจากความโกรธเกรี้ยว แต่มันคือเสียงคำรามแห่งความปีติยินดี ร่างกายของออร์คคิงเกิดแสงสว่างวาบสีทองสาดส่องทะลุผ่านชั้นผิวหนังสีเขียวเข้ม กล้ามเนื้อที่เต็มไปด้วยรอยแผลเป็นจากการต่อสู้ค่อยๆ ฟื้นฟูสมานเข้าหากันอย่างน่าอัศจรรย์ ออร่าสีแดงฉานแห่งความกระหายเลือดสลายหายไปในพริบตา แทนที่ด้วยละอองแสงสีฟ้าอ่อนบริสุทธิ์ [ติ๊ง! มอนสเตอร์ 'ออร์คคิงแห่งเหมืองร้าง' (เลเวล 75) พึงพอใจในระดับสูงสุด!] [ระบบบันทึกความทรงจำรสชาติอาหารสำเร็จ...] [ท่านได้รับค่าประสบการณ์ (EXP) จำนวน 15,000 แต้ม!] [เงื่อนไขผ่านเกณฑ์: เลเวลผู้ใช้ 'ลิน' เพิ่มขึ้นจาก เลเวล 1 สู่ เลเวล 5!] [ปลดล็อกทักษะติดตัวใหม่: 'ลิ้นเทวะ' (Divine Palate) - สามารถวิเคราะห์ส่วนผสมและจุดอ่อนของวัตถุดิบได้ทันทีเพียงแค่สัมผัส] [ปลดล็อกเมนูใหม่ระดับ B: 'ข้าวผัดปูจักรพรรดิ' (ต้องใช้วัตถุดิบจากดันเจี้ยนชั้นที่ 5)] หน้าต่างระบบสีฟ้าสว่างวาบขึ้นมาขวางหน้า ลินกะพริบตาปริบๆ ความรู้สึกอุ่นซ่านไหลแผ่ซ่านไปทั่วสรรพางค์กายราวกับกระแสไฟฟ้าแรงดันต่ำที่ถูกฉีดเข้าสู่เส้นเลือด กล้ามเนื้อที่เคยอ่อนล้าจากการแบกกระทะและถังแก๊สเดินทามาตลอดทาง กลับอัดแน่นไปด้วยพละกำลังมหาศาล เลเวล 5 ในพริบตาเดียว... นี่มันยิ่งกว่าการโกงเกมเสียอีก "อร่อย... อร่อยยิ่งกว่าเนื้อสัตวอสูรบรรพกาลตัวไหนๆ ที่ข้าเคยลิ้มลองมาในรอบสามร้อยปี!" ออร์คคิงคุกเข่าลงข้างหนึ่งอย่างนอบน้อม ดวงตาสีแดงก่ำมองมาที่ลินด้วยความเคารพราวกับพบเจอศาสดา "มนุษย์... เจ้ามีนามว่าอะไร? นับจากวันนี้ไป เหมืองร้างแห่งนี้จะอยู่ภายใต้การคุ้มครองของข้า หากใครกล้าแตะต้องร้านอาหารของเจ้า มันต้องก้าวผ่านศพของข้าไปเสียก่อน" ลินระบายยิ้มบางๆ บนใบหน้าอย่างสุภาพ เขาใช้ผ้ากันเปื้อนสีขาวสะอาดเช็ดมือเบาๆ ก่อนจะโค้งศีรษะตอบรับตามมารยาทของพ่อค้ามืออาชีพ "ยินดีที่ได้ให้บริการครับคุณออร์คคิง หวังว่าโอกาสหน้าท่านจะแวะมาอุดหนุนเมนูใหม่ของเราอีกนะครับ" ในขณะเดียวกัน เซราฟินที่ยืนมองเหตุการณ์ทั้งหมดอยู่มุมมืด ขาเรียวของเธอก้าวถอยหลังโดยไม่รู้ตัว หัวใจเต้นรัวระส่ำจนแทบกระเด็นออกมานอกอก ผู้ชายธรรมดาๆ คนนี้เป็นใครกันแน่? เลเวลเพียงแค่เริ่มต้น แต่กลับสามารถสยบบอสเลเวล 75 ได้ด้วยจานข้าวผัดราคาไม่กี่เหรียญทองแดง แถมยังทำให้มอนสเตอร์ยอมจำนนได้โดยไม่ต้องเสียหยดเลือดแม้แต่หยดเดียว รอยยิ้มของลินที่หันกลับมามองเธอนั้นช่างดูเป็นมิตรและอบอุ่น แต่ในสายตาของนักเวทสาวผู้เย่อหยิ่ง มันกลับซ่อนความลึกลับที่น่าสะพรึงกลัวเอาไว้เสียยิ่งกว่าเวทมนตร์โบราณบทใดที่เธอเคยศึกษามา "คุณลูกค้าคนสวยครับ..." เสียงทุ้มนุ่มเอ่ยเรียกขึ้นท่ามกลางความเงียบ "ยืนมองมานานขนาดนี้ ท้องเริ่มร้องแล้วหรือยังครับ? ข้าวผัดไข่จานต่อไป กำลังจะเริ่มตั้งกระทะพอดีนะครับ" เซราฟินสะดุ้งเฮือก ร่างกายแข็งทื่อราวกับถูกตรึงไว้ด้วยอาเวทตรึงร่าง ขณะที่เธอกำลังจะอ้าปากปฏิเสธด้วยศักดิ์ศรีของจอมเวทแห่งหอคอยหลวง ท้องเจ้ากรรมดันส่งเสียงร้องโครกคราออกมาท่ามกลางความเงียบสงัดอย่างไม่ให้เกียรติเจ้าของ ริมฝีปากบางเม้มเข้าหากันแน่น ใบหน้าขาวเนียนเริ่มขึ้นสีแดงระเรื่อด้วยความอับอาย ขายาวก้าวเข้าไปใกล้เคาน์เตอร์ช้าๆ อย่างจำยอม "มะ... ไม่ได้หิวสักหน่อย แค่จะมาตรวจสอบความปลอดภัยของดันเจี้ยนตามหน้าที่ต่างหาก!" เธอกล่าวเสียงแข็งกลบเกลื่อนความจริง ทว่าสายตาเจ้ากรรมกลับเหลือบมองกระทะเหล็กที่ตั้งอยู่บนเตาไฟอย่างไม่วางตา ลินเพียงแต่ยิ้มรับอย่างรู้ทัน เขากำลังจะหยิบไข่ไก่ใบที่สองขึ้นมาตอกเพื่อเตรียมปรุงอาหารให้ลูกค้ารายที่สอง ทว่าจู่ๆ บรรยากาศรอบตัวก็เปลี่ยนไปอย่างฉับพลัน อุณหภูมิภายในถ้ำดิ่งฮวบลงจนเกิดเกล็ดน้ำแข็งเกาะตามผนังหิน สายลมเย็นเยือกพัดพาเอาเสียงกระซิบอันโหยหวนจากความมืดมิดเบื้องลึกเข้ามา *ครืนนนนน...* พื้นดินใต้ฝ่าเท้าสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง ราวกับมีบางสิ่งขนาดมหึมาที่หลับใหลมานับพันปีเพิ่งจะลืมตาตื่นขึ้นจากการจำศีล พร้อมกับหน้าต่างระบบแจ้งเตือนสีแดงฉานที่เด้งกระพือรัวเร็วจนแสบตา [ประกาศจากระบบดันเจี้ยน: ตรวจพบการรุกรานจากสิ่งมีชีวิตนอกอาณาเขต 'ผู้กล้าแห่งทวีปแสง' ได้ก้าวเข้าสู่เขตแดนชั้นที่ 3 แล้ว!] [ภารกิจเร่งด่วน: เสิร์ฟอาหารให้ผู้กล้าที่กำลังคลุ้มคลั่งภายใน 3 นาที มิฉะนั้นระบบจะทำการรีเซ็ตดันเจี้ยนทั้งหมด!] ลินชะงักมือที่กำลังถือตะหลิว ดวงตาคมกริบหรี่ลงเล็กน้อยเมื่อมองเห็นเงาร่างของใครบางคนที่กำลังก้าวผ่านม่านหมอกสีดำทมิฬเข้ามา พร้อมกับรัศมีดาบศักดิ์สิทธิ์ที่ส่องประกายแสบตาจนแทบมองไม่เห็นหนทาง ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุน "พ่อค้าอาหารแห่งดันเจี้ยน" เสมอมานะครับ