ป้ายร้านลับๆ ริมผนังหิน

"เก็บดาบศักดิ์สิทธิ์เล่มนั้นลงฝักเสียเถอะครับ ท่านเซราฟิน เกรงว่าแสงของมันจะทำให้น้ำมันในกระทะของผมกระเด็นเสียรสชาติหมด" ลินเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย ทว่าแววตากลับคมกริบราวกับใบมีดสเตนเลสที่เพิ่งผ่านการลับคม มือขวาของเขายังคงถือตะหลิวเหล็กกล้าไร้สนิมตวัดกลับมาคุมเชิงอย่างเป็นธรรมชาติ ไอความร้อนระอุจากเตาเวทมนตร์ชั่วคราวระดับต่ำยังคงพวยพุ่งผสมผสานไปกับกลิ่นหอมกรุ่นของเนยและกระเทียมเจียวที่เคลือบเม็ดข้าวหอมมะลิสีทองอร่าม ม่านหมอกสีดำทมิฬที่เคยม้วนตัวหนาทึบเริ่มสลายตัวเป็นริ้วควันบางเบา เผยให้เห็นร่างเพรียวระหงในชุดคลุมนักเวทสีขาวบริสุทธิ์ปักด้ายทองคำเรืองแสง เซราฟินหรี่ตาลงเล็กน้อย รังสีอำมหิตระดับฮันเตอร์แรงก์ S ที่แผ่ออกมากดดันเมื่อครู่ถูกเก็บกลับเข้าไปในพริบตาเมื่อดวงตาสีมรกตของเธอกวาดไปเห็นกระทะเหล็กหล่อในมือของชายหนุ่ม ไม่มีจิตสังหาร ไม่มีออร่าของสัตว์อสูร มีเพียงกลิ่นหอมของข้าวผัดไข่ที่ทรงพลังเสียจนต่อมรับรสของเธอพยายามประท้วงด้วยการหลั่งน้ำลายออกมาอย่างไม่ยอมเชื่อฟังสมอง "เจ้า..." เซราฟินกัดริมฝีปากเบาๆ พลางลดปลายดาบในมือลงอย่างเสียไม่ได้ "นี่เจ้ากล้าใช้กระทะกับตะหลิวต้อนรับอดีตหัวหน้าหน่วยกวาดล้างดันเจี้ยนชั้นแนวหน้าอย่างข้าหรือไง ลิน" "ผมเป็นเพียงพ่อค้าเร่ที่ผ่านมาพบช่องทางทำ3กินในดันเจี้ยนชั้นที่สิบแปดนี้ต่างหากครับ" ลินยิ้มบางๆ พลางตักข้าวผัดไข่คำเล็กๆ ใส่จานกระเบื้องเคลือบสีขาวสะอาดตา ยื่นส่งไปเบื้องหน้า "ถ้าไม่รังเกียจ ลองชิมฝีมือของ 'พ่อค้าอาหารแห่งดันเจี้ยน' ดูหน่อยไหมครับ บางทีมันอาจจะเปลี่ยนมุมมองที่คุณมีต่อมอนสเตอร์ในดันเจี้ยนไปตลอดกาล" นักเวทสาวขมวดคิ้วมุ่น แม้สัญชาตญาณจะเตือนว่านี่อาจเป็นกลลวงของมอนสเตอร์ระดับสูงจำแลงกายมา แต่กลิ่นหอมที่เตะจมูกอยู่ตรงหน้ากลับเย้ายวนใจเกินกว่าจะปฏิเสธ สุดท้ายเธอจึงยอมวางดาบลงบนพื้นหิน แล้วใช้ปลายนิ้วเรียวงามหยิบช้อนเงินขึ้นมาตักข้าวผัดไข่เข้าปาก วินาทีที่เม็ดข้าวเคลือบไข่แดงเนียนนุ่มสัมผัสลงบนปลายลิ้น ประสาทสัมผัสทุกส่วนของเซราฟินก็ราวกับถูกจุดพลุเฉลิมฉลอง รสชาติกลมกล่อมของเนยชั้นดี ความหอมกรุ่นของต้นหอมซอย และความกรอบนอกนุ่มในของเมล็ดข้าวที่ผัดด้วยไฟแรงพอดี ทำให้ดวงตาสีมรกตเบิกกว้างขึ้นโดยไม่รู้ตัว [ติ๊ง! ยอมรับผู้ทรงอิทธิพลระดับแรงก์ S เข้าสู่เขตพื้นที่บริการ: เซราฟิน ได้รับแต้มความพึงพอใจ +500 แต้ม!] [ระบบ 'ครัวใต้พิภพ' ทำการอัปเดตสิทธิ์การตั้งถาวรในดันเจี้ยนชั้นที่ 18 สำเร็จ] เสียงแจ้งเตือนจากระบบดังขึ้นในหัวของลิน แต่เขาไม่ได้แสดงอาการตื่นตูม ใบหน้ายังคงประดับด้วยรอยยิ้มสุภาพตามแบบฉบับพ่อค้ามืออาชีพ ในเมื่อยึดพื้นที่ตรงนี้เป็นจุดยุทธศาสตร์สำคัญได้แล้ว ขั้นตอนต่อไปก็คือการประกาศอาณาเขตอย่างเป็นทางการ ลินหันหลังกลับไปหยิบแผ่นไม้สนหนาเตอะที่แกะสลักลวดลายอย่างประณีต ด้านบนมีตัวอักษรภาษาโบราณที่เรืองแสงสีทองอ่อนๆ สลักไว้อย่างชัดเจนว่า — **'ครัวใต้พิภพ'** "ช่วยถือตะเกียงเวทให้ผมหน่อยสิครับ ท่านเซราฟิน ในเมื่อเราต้องร่วมชายคา (และร่วมกระทะ) กันในดันเจี้ยนนี้แล้ว การมีป้ายร้านที่โดดเด่นถือเป็นก้าวแรกของการสร้างแบรนด์ที่ขาดไม่ได้" ลินส่งตะเกียงแก้วคริสตัลให้หญิงสาวโดยไม่รอคำอนุญาต เซราฟินที่กำลังเคี้ยวข้าวผัดคำที่สองด้วยความเคลิบเคลิ้มถึงกับสำลักเบาๆ "นี่ข้ากลายเป็นลูกมือเจ้าตั้งแต่เมื่อไหร่กันเนี่ย!" "ค่าเช่าที่ในดันเจี้ยนแห่งนี้แพงมากนะครับ การที่คุณได้กินข้าวผัดไข่สูตรพิเศษฟรีทุกมื้อแลกกับการถือตะเกียงส่องทางให้ผมปักป้ายร้าน ถือว่าเป็นสัญญาทางธุรกิจที่ยุติธรรมที่สุดแล้วล่ะครับ" ลินพูดด้วยน้ำพักน้ำแรงและรอยยิ้มที่เปี่ยมด้วยความมั่นใจ ร่างสูงโปร่งของอดีตฮันเตอร์แรงก์ F ขยับเข้าไปใกล้ผนังหินแกรนิตสีดำสนิทของดันเจี้ยนชั้นที่ 18 ซึ่งเป็นจุดตัดระหว่างทางแยกของฝูงก็อบลินคลั่งและรังของแมงมุมเงา พื้นที่ตรงนี้มีกระแสมานาธรรมชาติไหลเวียนหนาแน่น เหมาะแก่การทำธุรกิจร้านอาหารที่มีเสถียรภาพทางพลังงานมากที่สุด ลินหยิบตะปูเหล็กกล้าผสมมานาขึ้นมาตัวหนึ่ง ก่อนจะใช้ค้อนขนาดเล็กตอกมันลงไปบนผนังหินด้วยความแม่นยำ ทุกจังหวะของการตอกแฝงไว้ด้วยการควบคุมพลังปราณระดับต่ำที่ช่วยให้เนื้อหินแข็งๆ ยอมเปิดทางให้ตะปูฝังตัวลงไปได้อย่างราบรื่นโดยไม่เกิดเสียงดังโครมครามที่จะไปปลุกฝูงมอนสเตอร์รอบข้างให้ตื่นตัว "ระวังหน่อยสิ ข้างขวาของเจ้าคือเขตแดนของอารัคเน่ระดับเจ็ดนะ" เซราฟินเอ่ยเตือนด้วยน้ำเสียงกึ่งห่วงกึ่งประชด พลางยกตะเกียงส่องทางให้เห็นเงาร่างน่ากลัวของแมงมุมยักษ์ที่กำลังไต่ยั้วเยี้ยอยู่ตามเพดานถ้ำถัดไปไม่ไกล "ไม่ต้องห่วงครับ ยิ่งใกล้รังมอนสเตอร์เท่าไหร่ ลูกค้ากระเป๋าหนักก็ยิ่งเดินผ่านหน้าร้านเรามากเท่านั้น" ลินหัวเราะในลำคอเบาๆ *แป๊ก!* เสียงตอกตะปูตัวสุดท้ายดังขึ้นอย่างมั่นคง ลินค่อยๆ แขวนป้ายไม้ 'ครัวใต้พิภพ' ลงบนหัวตะปู ทันทีที่แผ่นไม้สัมผัสกับผนังหินของดันเจี้ยน แสงสีทองอ่อนๆ จากตัวอักษรก็แผ่ขยายออกไปเป็นวงกว้าง กลายเป็นเขตอาคมคุ้ม 00กันระดับสูงที่แผ่รัศมีออกไปรอบรัศมีสิบเมตร กลิ่นอายอันน่าสะพรึงกลัวของมอนสเตอร์ในดันเจี้ยนถูกแทนที่ด้วยกลิ่นอายอบอุ่นของเครื่องเทศและข้าวคั่วทันที [ป้ายร้าน 'ครัวใต้พิภพ' ได้รับการติดตั้งสมบูรณ์!] [ปลดล็อกฟังก์ชันเสริม: 'เขตปลอดการต่อสู้' ภายในรัศมีร้านอาหาร (มอนสเตอร์และฮันเตอร์ไม่สามารถใช้สกิลโจมตีได้ภายในเขตกินอาหาร เว้นแต่จะได้รับอนุญาตจากเจ้าของร้าน)] [คำเตือนจากระบบ: พบความเคลื่อนไหวผิดปกติจากชั้นที่ 19 พลังงานปริศนาขนาดมหกำลังกำลังเคลื่อนตัวเข้าใกล้พิกัดร้านค้าของคุณในอีก...] ดวงตาคมกริบของลินหรี่ลงเล็กน้อยเมื่อกวาดสายตาไปอ่านหน้าต่างโปร่งใสสีฟ้าที่เด้งขึ้นมากลางอากาศ ตัวเลขถอยหลังกำลังกระพริบเตือนเป็นสีแดงฉาน บ่งบอกว่าแขกคนต่อไปดูจะไม่ใช่แค่มอนสเตอร์กระจอกๆ ที่เดินผ่านไปมาเหมือนเคย เซราฟินสังเกตเห็นความผิดปกติบนใบหน้าของชายหนุ่ม เธอวางช้อนลงแล้วหยิบดาบศักดิ์สิทธิ์ขึ้นมาถือไว้ในมืออีกครั้งอย่างระแวดระวัง "มีอะไรบางอย่างกำลังมาใช่ไหม?" ลินไม่ได้ตอบทันที เขายกมือขึ้นปัดฝุ่นที่เสื้อแจ็คเก็ตออกเบาๆ ก่อนจะหันไปหยิบกระทะเหล็กใบเดิมขึ้นมาตั้งบนเตา พร้อมกับหยิบไข่ไก่สดสีทองอร่ามขึ้นมาถือไว้ในมือข้างหนึ่งอย่างใจเย็น "ครับ... ดูเหมือนว่ากลิ่นหอมของข้าวผัดไข่จานเมื่อครู่ จะลอยไปเตะจมูก 'ผู้จัดการประจำชั้นที่ 19' เข้าเสียแล้วล่ะครับ" ลินแย้มยิ้มมุมปากเล็กน้อย เสียงฝีเท้าหนักหน่วงที่สั่นสะเทือนพื้นหินใต้ฝ่าเท้าเริ่มดังขึ้นเรื่อยๆ พร้อมกับเงาดำขนาดมหึมาที่ทอดข้ามกำแพงหินเข้ามาใกล้ป้ายร้าน 'ครัวใต้พิภพ' ทุกที --- ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางและแวะมาอุดหนุน "ครัวใต้พิภพ" ในตอนนี้นะครับ