แม่มดสาวผู้ไม่กินคาร์โบไฮเดรต

เสียงถอนหายใจเฮือกใหญ่ดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันของดันเจี้ยนชั้นที่สิบ มหาวิหารแห่งซากปรักหักพังที่ครั้งหนึ่งเคยเป็นสถานที่ประดิษฐานเทพเจ้าโบราณ บัดนี้กลับกลายเป็นลานประลองเฉพาะกิจระหว่าง "อาหาร" และ "ทิฐิอันแรงกล้า" ของมหาเวทหญิงผู้ยิ่งใหญ่ เซราฟินใช้หลังมือปาดคราบฝุ่นปนเขม่าบนหน้าผาก เส้นผมสีเงินยวงที่เคยรวบไว้อย่างเป็นระเบียบหลุดลุ่ยเคลียคลอข้างแก้มเนียน ทว่าดวงตาสีอเมทิสต์คู่นั้นไม่ได้มองไปยัง ‘ราชาอสูรเหล็กกล้า’ ที่คุกเข่าหมอบราบคาบศิลาอยู่เบื้องหลังเลยแม้แต่น้อย สายตาของเธอกลับจดจ้องไปยังกระทะเหล็กหล่อสีดำสนิท ซึ่งยังคงมีควันสีขาวบางเบาลอยกรุ่นขึ้นมาพร้อมกับกลิ่นหอมอันชวนให้กระเพาะอาหารส่งเสียงประท้วงอย่างรุนแรง "ไร้สาระสิ้นดี..." น้ำเสียงแหบพร่าแต่ยังคงความเย่อหยิ่งไว้เต็มเปี่ยมหลุดออกมาจากริมฝีปากแห้งผาก เซราฟินสะบัดชายเสื้อคลุมนักเวทที่ขาดวิ่น พยายามฝืนพยุงร่างอันบอบช้ำของตนเองให้ลุกขึ้นยืนด้วยคทาสีดำสนิท เธอเชิดหน้าขึ้นเล็กน้อย พยายามทำเป็นมองไม่เห็นหยดน้ำมันมะกอกใสที่ยังเกาะพราวอยู่บนเมล็ดข้าวสวยเรียงเม็ดสวยงาม "ข้าคือมหาเวทผู้ควบคุมกฎแห่งมานา เป็นผู้ศึกษาตำราโบราณนับหมื่นเล่มในหอคอยแห่งปราชญ์ ข้าไม่มีทางเอาสิ่งแปลกปลอมที่เรียกว่าคาร์โบไฮเดรตเหล่านี้เข้าสู่ร่างกายเด็ดขาด โดยเฉพาะอย่างยิ่ง... อาหารพื้นๆ ที่ทำโดยฮันเตอร์แรงก์ F นอกรีตผู้หนึ่ง" ลิน ซึ่งกำลังยืนเช็ดคราบซอสกระเทียมออกจากตะหลิวด้วยผ้าสะอาด ชะงักมือไปเล็กน้อย เขากะพริบตาปริบๆ มองอาจารย์สาวผู้เคร่งครัดในหลักการตรงหน้าด้วยรอยยิ้มจางๆ ที่มุมปาก ชายหนุ่มไม่ได้รีบร้อนโต้เถียง เขารู้ดีว่ากฎเหล็กข้อแรกของพ่อค้าอาหารในดันเจี้ยนคือ 'อย่าบังคับลูกค้าที่กำลังฟอร์มจัด' แต่จงปล่อยให้กลิ่นหอมของเนยแท้และกระเทียมเจียวทำหน้าที่ของมันเองอย่างเงียบเชียบ ระบบแจ้งเตือนสีฟ้าใสพลحปรากฏขึ้นในห้วงความคิดของลินทันที [ติ๊ง! ผู้เล่นลินเผชิญหน้ากับเป้าหมายระดับ 'ผู้ปฏิเสธคาร์โบไฮเดรต' (เซราฟิน)] [สถานะเป้าหมาย: หิวโหยระดับวิกฤต, ดื้อรั้น 99.9%, ความต้านทานต่อกลิ่นหอมกำลังลดลงเหลือ 15%] [คำแนะนำจากระบบ: จงเสนอ 'ข้าวผัดไข่กระเทียมดำย่างเนย' เพิ่มเติม เพื่อทะลวงเกราะป้องกันสุดท้ายของเธอ!] ลินแอบถอนหายใจเบาๆ ในใจ เขาโยนก้อนเนยจืดนำเข้าจากแคว้นทางเหนือลงไปบนกระทะที่ยังร้อนได้ที่ เสียงซู่ซ่าดังขึ้นพร้อมกับกลิ่นหอมของไขมันนมที่ละลายเข้ากันกับกระเทียมสับละเอียด ละอองไอน้ำพาสิ่นค้าชั้นดีส่งกลิ่นยั่วยวนพุ่งตรงไปปะทะกับปลายจมูกรั้นของเซราฟินอย่างจัง "ฮึ่ม..." เซราฟินส่งเสียงฮึดฮัดในลำคอ เธอรีบยกมือขึ้นปิดจมูกพร้อมกับเบือนหน้าหนีไปอีกทาง ทว่าจังหวะการก้าวถอยหลังของเกลับเซถลาเล็กน้อย เนื่องจากอาการบาดเจ็บภายในที่สะสมมาจากการต่อสู้กับบอสก่อนหน้านี้ น้ำตาลในเลือดของเธอดิ่งลงต่ำถึงขีดสุด สมองเริ่มประมวลผลช้าลง และภาพตรงหน้าก็เริ่มสั่นไหว "คุณเซราฟินครับ ระวังหน่อยนะครับ พื้นตรงนั้นมีความชื้นสูง เดี๋ยวจะลื่นล้มเอาได้นะครับ" ลินเอ่ยด้วยน้ำเสียงสุภาพนุ่มนวล ราวกับพนักงานต้อนรับในภัตตาคารหรู แทนที่จะเป็นฮันเตอร์ที่เพิ่งสยบมอนสเตอร์ระดับบอส "เจ้า... เจ้าไม่ต้องมาทำเป็นพูดดี!" เซราฟินกัดฟันกรอด พยายามรวบรวมมานาเฮือกสุดท้ายเพื่อร่ายเวทเคลื่อนย้ายพริบตาหนีออกไปจากสถานการณ์น่าอับอายนี้ ทว่าวงแหวนเวทใต้ฝ่าเท้าของเกลับกะพริบถี่ๆ แล้วดับวูบลงอย่างไร้การตอบสนอง พลังเวทของเธอหมดเกลี้ยงจากการใช้บทเวทบทหนักเมื่อครู่แล้ว ท้องของเซราฟินส่งเสียงร้อง 'โครกคราก' ออกมาอย่างชัดเจนท่ามกลางความเงียบ ใบหน้าที่เคยเรียบเฉยราตุ๊กตากระเบื้องเคลือบ บัดนี้เปลี่ยนเป็นสีแดงก่ำลามไปจนถึงใบหู เธอก้มหน้ามองพื้นดิน พยายามกัดริมฝีปากแน่นเพื่อสะกดกลั้นความอับอาย ลินแอบอมยิ้ม เขาตักข้าวผัดไข่สีทองอร่ามที่เคลือบด้วยไข่แดงและน้ำมันกระเทียมจนเป็นเงางามลงใส่จานกระเบื้องเคลือบสีขาวสะอาด ควันร้อนๆ พวยพุ่งขึ้นมาพร้อมกับกลิ่นหอมเย้ายวนที่ทำเอาต่อมรับรสในปากทำงานอย่างบ้าคลั่ง เขาโรยพริกไทยดำป่นหยาบลงไปเล็กน้อยเพื่อตัดเลี่ยน ก่อนจะเดินถือจานเข้าไปใกล้หญิงสาวทีละก้าวอย่างระมัดระวัง "อาหารในดันเจี้ยนไม่ได้มีไว้เพื่อเติมพลังกายเพียงอย่างเดียวหรอกนะครับคุณเซราฟิน..." ลินเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มนุ่ม ขณะวางจานข้าวผัดลงบนแท่นหินโบราณตรงหน้าเธอ "แต่มันคือการเยียวยาจิตใจหลังจากที่เราต้องเผชิญหน้ากับความตายมาด้วยกัน ลองสักคำเถอะครับ รับรองว่าคาร์โบไฮเดรตจานนี้จะไม่ทำลายตารางการควบคุมน้ำหนักของคุณอย่างแน่นอนครับ" เซราฟินยืนนิ่งงัน ร่างกายของเธอกำลังสั่นเทา ไม่ใช่ด้วยความกลัว แต่เป็นเพราะกลิ่นหอมอันรุนแรงของเนยกระเทียมที่ลอยมาแตะต้องประสาทสัมผัส มันช่างหอมเย้ายวน หอมจนแทบจะละลายความตั้งใจทั้งหมดที่เธอสะสมมาตลอดชีวิตนักเวท ดวงตาสีอเมทิสต์เหลือบมองจานข้าวผัดสีทองอร่ามสลับกับใบหน้ายิ้มแย้มที่เป็นมิตรของชายหนุ่ม เธอลังเลอยู่ชั่วครู่ มือเรียวบางที่สั่นเทาเล็กน้อยค่อยๆ เอื้อมไปหยิบช้อนเงินที่ลินวางเตรียมไว้ให้ "ข... ข้าแค่กินเพราะจำเป็นต้องฟื้นฟูมานาเท่านั้นนะ... ไม่ได้อยากกินเพราะมันหอมอะไรนั่นหรอก!" เซราฟินพึมพำแก้เก้อ น้ำเสียงของเธอเบาหวิวจนแทบไม่ได้ยิน เธอร์ตักข้าวผัดคำเล็กๆ เข้าปากอย่างระมัดระวัง วินาทีแรกที่เมล็ดข้าวเรียงเม็ดนุ่มหนึบสัมผัสกับปลายลิ้น รสชาติเค็มกลมกล่อมของเกลือทะเลผสมผสานกับความมันหอมละมุนของเนยแท้และกลิ่นหอมเตะจมูกของกระเทียมเจียวก็ระเบิดขึ้นในช่องปาก ไข่แดงที่เคลือบอยู่ทุกอณูช่วยเพิ่มความนุ่มนวลกลมกล่อมอย่างลงตัว ความเหนื่อยล้าทั้งหมดที่สะสมมานานนับสัปดาห์มลายหายไปในพริบตา ราวกับมีเวทมนตร์ฟื้นฟูระดับตำนานกำลังทำงานอยู่ภายในร่างกาย เซราฟินเบิกตากว้างขึ้นโดยไม่รู้ตัว เธอนิ่งค้างไปชั่วขณะ สมองขาวโพลนด้วยความอร่อยล้ำที่ไม่เคยพบเจอมาก่อนในหอคอยแห่งปราชญ์ อาหารที่เธอเคยดูแคลนว่าเป็นเพียง 'คาร์โบไฮเดรตไร้ค่า' บัดนี้กลับกลายเป็นสิ่งล้ำค่าที่ดึงดูดวิญญาณของเธอให้จมดิ่งลงไป ลินมองปฏิกิริยานั้นด้วยรอยยิ้มพึงพอใจ เขากำลังจะเอ่ยปากแซวอาจารย์สาวผู้เย่อหยิ่งเสียหน่อย ทว่าก่อนที่คำพูดใดจะหลุดออกจากปาก บรรยากาศรอบตัวในวิหารโบราณก็เกิดความเปลี่ยนแปลงอย่างกะทันหัน อุณหภูมิในห้องโถงลดฮวบลงจนเกิดเกล็ดน้ำแข็งเกาะตามผนังหิน ลมพายุหมุนปริศนาพัดโหมกระหน่ำจนเศษซากปรักหักพังปลิวว่อน และที่น่ากลัวที่สุดคือ เสียงคำรามต่ำทุ้มที่สั่นสะเทือนไปถึงขั้วหัวใจ ดังขึ้นมาจากรอยแยกมิติสีดำสนิทที่เพิ่งเปิดออกกลางอากาศเบื้องหลังพวกเขา ดวงตาสีแดงฉานนับร้อยดวงคู่หนึ่งค่อยๆ ลืมตาตื่นขึ้นท่ามกลางความมืดมิดของรอยแยก พร้อมกับแรงกดดันระดับหายนะที่ทำให้แม้แต่มหาเวทอย่างเซราฟินยังต้องหน้าถอดสี [ติ๊ง! เตือนภัยระดับวิกฤต: ตรวจพบ 'ผู้กลืนกินมิติ' (Void Devourer) ระดับ SSS ปรากฏตัวขึ้นนอกเหนือจากโครงสร้างดันเจี้ยนปกติ!] [ระบบตรวจพบการแทรกแซงจากบุคคลปริศนา: เงาส컬ลีนสีดำที่ปรากฏตัวในมิติที่สี่กำลังพุ่งตรงมายังจุดที่ท่านยืนอยู่...] [ภารกิจฉุกเฉินระดับ SSS: ปกป้องจานข้าวผัดไข่คำสุดท้าย และเตรียมรับมือกับการโจมตีจาก 'ผู้มาเยือนจากต่างโลก'!] ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามการเดินทางของพ่อค้าอาหารคนนี้เสมอนะครับ