เงาปริศนาในความมืด

"ถอนมือออกไปจากตรงนั้นซะ ลิน!" น้ำเสียงของเซราฟินไม่ได้ราบเรียบเหมือนทุกครั้งที่ผ่านมา มันเจือไปด้วยความตื่นตระหนกอย่างเห็นได้ชัด นัยน์ตาสสีไพลินของนักเวทสาวผู้ทรงพลังหรี่แคบลงจนเหลือเพียงเส้นด้าย แสงสีฟ้าครามจากคถาในมือสั่นระริกสะท้อนกับเหงื่อกาฬที่ผุดพรายขึ้นตามไรผมของเธอ นี่ไม่ใช่ความกลัวในแบบที่นักผจญภัยมือใหม่เผชิญหน้ากับมอนสเตอร์ แต่เป็นสัญชาตญาณดิบที่กรีดร้องเตือนภัยว่า "สิ่งกำลังจะเกิดขึ้นต่อจากนี้" อยู่เหนือขอบเขตความเข้าใจของมนุษย์ไปไกลโข ลินไม่ขยับ เขายังคงยืนนิ่งอยู่หน้าเคาน์เตอร์ไม้เก่าแก่ของร้านอาหารเคลื่อนที่—สถานที่ที่ควรจะเป็นเขตปลอดภัยที่สุดในดันเจี้ยนชั้นที่สิบ กรงเล็บสีดำสนิทที่ก่อตัวขึ้นจากเงาของตัวเองยังคงรัดตรึงอยู่รอบลำคอ มันเย็นเยียบราวกับน้ำแข็งจากขั้วโลกใต้ แต่กลับมีความหนาแน่นของมานาที่บิดเบี้ยวจนอากาศรอบตัวบิดเบวดเป็นคลื่น ความเจ็บปวดแปลบปลาแผ่ซ่านจากหลังมือซ้ายที่เพิ่งถูกประทับด้วยรตราสัญลักษณ์ลึกลับ สีแดงฉานของมันส่องประกายวาววับตัดกับผิวหนังซีดเซียว ราวกับรอยสักจากเลือดของอสูรบรรพกาล [ติ๊ง! ตรวจพบการเชื่อมต่อกับ 'พันธสัญญาแห่งราชันย์เงา' (Shadow Sovereign Pact)] [คำเตือนระบบ: โฮสต์ได้ทำการฝ่าฝืนเงื่อนไขพื้นฐานของดันเจี้ยนระดับ SSS โดยไม่เจตนา แรงก์ปัจจุบันต่ำเกินไปสำหรับการรองรับพลังงานนี้!] [กำลังเปิดใช้งานโปรโตคอลฉุกเฉิน... 3... 2... 1...] เสียงแจ้งเตือนของระบบดังรัวเร็วจนสมองของลินแทบระเบิด ภาพตรงหน้าพร่ามัวชั่วขณะ กลิ่นอายของซอสถั่วเหลืองและข้าวหอมมะลิที่เพิ่งผัดเสร็จเมื่อครู่ถูกกลืนหายไปอย่างไร้ร่องรอย แทนที่ด้วยกลิ่นอายของซากศพ ดินปืน และความตายที่ลอยอบอวลจนแสบจมูก "ระบบ... แกกำลังเล่นตลกอะไรอีกเนี่ย" ลินคิดในใจ พยายามบังคับกล้ามเนื้อคอไม่ให้สั่นไหว แม้ว่ากรงเล็บเงาจะเริ่มออกแรงบีบรัดแน่นขึ้นเรื่อยๆ เขาสูดหายใจเข้าลึกๆ ใช้หลักการควบคุมสติที่ฝึกฝนมาจากการเป็นฮันเตอร์แรงก์ F ผู้รอดชีวิตมาได้ด้วยสมองไม่ใช่กำลัง ในสถานการณ์วิกฤต ความตื่นตระหนกคือตั๋วเที่ยวเดียวสู่ความตาย ตุบ! ร่างของเซราฟินพุ่งเข้ามาประชิดตัวด้วยความเร็วแสง เธอยกคถาขึ้นร่ายอาคมป้องกันขั้นสูง "บาตรแห่งศรัทธาศักดิ์สิทธิ์!" ม่านพลังสีทองอร่ามแผ่ขยายออกเป็นโดมทรงกลมครอบคลุมทั้งตัวลินและร้านอาหาร ทว่า ทันทีที่แสงสีทองสัมผัสกับกรงเล็บสีดำ มันกลับส่งเสียงแผดเผา "ชี่ส์..." ราวกับน้ำมันเดือดสาดใส่กองไฟ ม่านพลังของนักเวทอัจฉริยะกลับร้าวรานและแตกสลายลงในพริบตา! เซราฟินเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง ถอยหลังไปสองก้าวอย่างเสียหลัก "เป็นไปไม่ได้... เวทมนตร์ป้องกันของฉันถูกสลายด้วยแรงสะท้อนแค่นั้นเนี่ยนะ? มันตัวตนอะไรกันแน่ที่อยู่ในเงาของนาย..." ลินหันไปมองเธอ สายตาของเขาสงบนิ่งผิดกับสถานการณ์ "คุณเซราฟิน ถอยไปก่อนครับ แรงดันมานาตรงนี้มันผิดปกติเกินกว่าที่คุณจะใช้เวทมนตร์โจมตีตรงๆ ได้" "จะให้ฉันยืนดูนายตายหรือไงยะ นายหัวขโมยสูตรอาหาร!" เธอกัดริมฝีปากจนห่อเลือด ความดื้อรั้นและศักดิ์ศรีของนักเวทระดับสูงทำให้เธอยังคงพยายามรวบรวมมานาไว้ที่ปลายนิ้ว แม้ว่าเหงื่อจะไหลท่วมแผ่นหลังแล้วก็ตาม "ตราประทับนั่น... มันคือตราของ 'ผู้ปกครองดันเจี้ยน' ตัวจริง ไม่ใช่แค่บอสชั้นสิบ แต่เป็นสิ่งมีชีวิตที่ถูกผนึกไว้ตั้งแต่ยุคสร้างโลก!" ก่อนที่ใครจะได้พูดอะไรเพิ่มเติม พื้นหินแกรนิตใต้ฝ่าเท้าก็เริ่มสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง รอยแยกสีแดงฉานแตกแขนงออกไปทั่วพื้นร้าน เศษหินลอยเคว้งคว้างขึ้นไปในอากาศราวกับแรงโน้มถ่วงกลับหัว ความมืดมิดรอบตัวหดตัวเข้าหากลางร้าน ก่อนจะระเบิดออกเป็นคลื่นกระแทกขนาดมหึมา *ตูมมม!* แรงระเบิดนั้นซัดร่างของเซราฟินกระเด็นไปชนกับชั้นวางเครื่องปรุงจนขวดน้ำปลาและพริกไทยกระจายเกลื่อนพื้น ส่วนลินถูกกระชากลงไปคุกเข่ากับพื้น แรงกดดันมหาศาลกดทับลงบนไหล่ทั้งสองข้างราวกับแบกภูเขาไว้ทั้งลูก ในความมืดที่ค่อยๆ สงบลง เงาร่างหนึ่งก้าวเดินออกมาจากความว่างเปล่า มันไม่ใช่สัตว์อสูรน่าเกลียดน่ากลัวอย่างที่คิด แต่เป็นเงาสีดำสนิทที่มีรูปร่างคล้ายมนุษย์สวมชุดเกราะโบราณ ดวงตาสีแดงฉานคู่นั้นจ้องมองลินผ่านหน้ากากเหล็กที่ผุพัง มือข้างหนึ่งถือกระทะเหล็กสีดำสนิทที่แผ่ไอความร้อนระอุออกมา—กระทะใบเดียวกับที่ลินใช้ทำข้าวผัดไข่ทุกวัน แต่มันกลับถูกเคลือบด้วยเปลวเพลิงสีครามที่ไม่มีวันดับ "มนุษย์เอ๋ย..." เสียงทุ้มต่ำก้องกังวานอยู่ในหัวของลินและเซราฟินพร้อมกัน มันไม่ใช่เสียงพูด แต่เป็นคลื่นความคิดที่ทรงพลังจนสั่นประสาทสัมผัส "เจ้าคือผู้กล้าคนแรกในรอบห้าร้อยปีที่ใช้ 'วิชาผัดข้าว' ปลุกสัญชาตญาณของข้าให้ตื่นขึ้นจากหลับใหล" ลินกัดฟันแน่น มือซ้ายที่ถูกประทับตราร้อนรุ่มขึ้นมาอีกครั้ง ความเจ็บปวดแล่นริ้วไปถึงหัวใจ แต่สมองของเขากลับแล่นเร็วยิ่งกว่าจรวด ในสถานการณ์ที่กึ่งกลางระหว่างความเป็นกับความตาย เขากลับสังเกตเห็นรายละเอียดบางอย่างที่คนอื่นไม่มีวันมองเห็น... บนตัวของเงาสingกะรักษ์นั้น มีคราบน้ำมันและเศษไข่ติดอยู่ตรงขอบกระทะเหล็ก เช่นเดียวกับสูตรอาหารที่เขาส่งมอบให้มอนสเตอร์ตัวก่อนๆ *เดี๋ยวก่อนนะ...* ลินคิดวิเคราะห์ด้วยความฉับไว *เจ้าตัวนี้ไม่ได้มาเพื่อฆ่าเรา... แต่มันกำลังหิวต่างหาก?* เขารวบรวมแรงเฮือกสุดท้าย เงยหน้าขึ้นสบตากับดวงตาสสีแดงฉานคู่นั้น มุมปากของพ่อค้าหนุ่มยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย แม้ใบหน้าจะซีดเซียวก็ตาม "ถ้าตื่นมากลางดึกแล้วส่งเสียงดังรบกวนลูกค้าคนอื่นแบบนี้..." ลินเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ท่ามกลางความตกตะลึงของเซราฟินที่นอนกองอยู่กับพื้น "ต่อให้เป็นผู้ปกครองดันเจี้ยน ผมก็ไม่ขายข้าวผัดไข่ให้ฟรีๆ หรอกนะครับ" เงาสีดำชะงักกึก บรรยากาศที่ตึงเครียดจนหายใจไม่ออกพลันหยุดชะงักลงชั่วขณะ ดวงตาสสีแดงฉานกะพริบปริบๆ ราวกับประมวลผลคำพูดเมื่อครู่ไม่ทัน [ติ๊ง! แจ้งเตือนด่วนระดับ SSS: บอสลับแห่งดันเจี้ยน 'ราชันย์กระทะเหล็ก' เกิดความพึงพอใจในความกล้าหาญ (และความกวนประสาท) ของโฮสต์!] [ภารกิจลับเปิดใช้งาน: "มื้อดึกของราชา" - จงทำข้าวผัดไข่จานพิเศษที่อร่อยที่สุดในสามโลกให้กับเงาปริศนาภายใน 3 นาที มิฉะนั้นวิญญาณจะถูกสลาย!] [เงื่อนไขพิเศษ: หากทำสำเร็จ โฮสต์จะปลดล็อกสกิลลับ "หัตถ์เทพแห่งไฟกระทะ" และสถานะความสัมพันธ์กับดันเจี้ยนจะเปลี่ยนจาก 'ศัตรู' เป็น 'หุ้นส่วนทางธุรกิจ'] เซราฟินที่กำลังพยุงตัวเองลุกขึ้นถึงกับอ้าปากค้าง เมื่อเห็นเงาปีศาจระดับมหภัยยักษ์ใหญ่ ค่อยๆ ลดอาวุธลง แล้วพยักหน้าช้าๆ เป็นเชิงยอมจำนนต่อกลิ่นหอมจางๆ ที่ยังคงหลงเหลืออยู่ในอากาศ ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามการเดินทางของพ่อค้าอาหารสติเฟื่องคนนี้นะครับ