ระบบอัปเกรด: ครัวเคลื่อนที่

เสียงระเบิดกัมปนาทดังสนั่นหวั่นไหวจนพื้นหินแกรนิตของดันเจี้ยนชั้นที่ 6 สั่นสะเทือน ฝุ่นผงคล้ายแป้งธุลีร่วงหล่นลงมาจากเพดานคานหินโบราณ แต่ภายในพื้นที่รัศมีสิบเมตรของ "ครัวเคลื่อนที่สวรรค์" กลับสงบเงียบราวกับถูกตัดขาดจากโลกภายนอก ด้วยม่านพลังงานสีทองอร่ามที่แผ่ขยายออกไปจากกระทะเหล็กหล่อใบโต ลินกำลังใช้ตะหลิวสแตนเลสสตีลเคาะขอบกระทะเบาๆ สามครั้ง จังหวะสม่ำเสมอราวกับเสียงเคาะระฆังโบสถ์ ในกระทะนั้น เมล็ดข้าวหอมมะลิเก่าปีที่ถูกผัดจนเคลือบด้วยไข่เป็ดสีทองอร่ามกำลังส่งกลิ่นหอมฟุ้งของเนยแท้และกระเทียมเจียวคั่ว อณูความหอมนี้ไม่ได้เป็นเพียงแค่กลิ่นอาหารธรรมดา แต่มันคือ "เขตแดนฟื้นฟู" ที่ถูกสร้างขึ้นจากทักษะระดับสูงของระบบฮันเตอร์สายพ่อค้า "ขืนยังยืนเก๊กแล้วปล่อยให้พลังเวทรั่วไหลแบบนั้น เกราะป้องกันของเธอคงสลายก่อนที่ข้าวผัดจานนี้จะสุกทั่วถึงนะ เซราฟิน" ลินเอ่ยขึ้นโดยไม่ละสายตาจากเมล็ดข้าวที่กำลังเต้นระบำอยู่บนเปลวไฟสีฟ้าคราม ชายหนุ่มปาดเหงื่อที่หน้าผากด้วยหลังมือเบาๆ ชุดผ้ากันเปื้อนสีขาวสะอาดตาตัดกันอย่างสิ้นเชิงกับบรรยากาศสนามรบเบื้องหน้า เบื้องหลังเคาน์เตอร์ไม้เนื้อแข็ง เซราฟิน อาจารย์สาวแห่งหอคอยเวทมนตร์หลวงกำลังหอบหายใจถี่กระชั้น ใบหน้าเนียนใสตอนนี้ซีดเผือดจนแทบไม่มีสีเลือด คทาจอมเวทประดับอัญมณีในมือของเธอกำลังสั่นเทา เศษเสี้ยวของวงเวทป้องกันบทที่เจ็ดเพิ่งจะแตกสลายคามือ ร่างกายของเธอบาดเจ็บภายในจากการปะทะกับแรงดันมานาที่ผิดปกติของดันเจี้ยนชั้นล่างสุด "เงียบไปเลยน่า... เจ้าพ่อค้าหน้าเงิน" เซราฟินกัดฟันกรอด ดวงตาสีฟ้าครามจ้องมองลินด้วยความไม่สบอารมณ์ปนทึ่ง "นายก็รู้ว่า 'ผู้ตรวจการทมิฬ' ตัวนั้นไม่ใช่แค่มอนสเตอร์ระดับบอสธรรมดา... มันคือสิ่งมีชีวิตระดับหายนะที่ถูกผนึกไว้ตั้งแต่ยุคสงครามเทพ-มาร การที่เราหนีลงมาถึงชั้นที่ 6 ได้โดยที่แขนขาวยังอยู่ครบก็ปาฏิหาริย์แค่ไหนแล้ว!" "ปาฏิหาริย์ไม่มีจริงหรอครับ มีแต่ต้นทุนและความคุ้มค่าในการลงทุนต่างหาก" ลินยิ้มมุมปาก ชายหนุ่มตักข้าวผัดไข่ร้อนๆ ใส่จานเซรามิกสีขาวสะอาดอย่างประณีต โรยด้วยต้นหอมซอยละเอียดและพริกไทยดำป่นใหม่ๆ ควันสีขาวพวยพุ่งพร้อมกับกลิ่นหอมที่กระตุ้นต่อมน้ำลายจนเซราฟินเผลอกลืนน้ำลายลงคออย่างลืมตัว ทว่า ก่อนที่ทั้งสองจะได้โต้เถียงกันต่อ เสียงแจ้งเตือนจากระบบที่เงียบหายไปนานก็ดังขึ้นในโสตประสาทของลินด้วยโทนเสียงที่เยือกเย็นและรวดเร็วกว่าทุกครั้ง [ติ๊ง! ตรวจพบสภาวะวิกฤตขั้นสูงสุดในดันเจี้ยนชั้นที่ 7] [เงื่อนไขพิเศษบรรลุ: พลังงานความร้อนจาก "ข้าวผัดไข่ระดับตำนาน" ทำปฏิกิริยากับแกนกลางดันเจี้ยน] [ระบบกำลังทำการอัปเกรดโครงสร้างพื้นฐาน...] ร่างกายของลินชะงักไปชั่วขณะ ดวงตาเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยเมื่อหน้าต่างโฮโลแกรมสีแดงฉานนับสิบลอยขึ้นมาขวางหน้า [ประกาศจากระบบ: กำลังปลดล็อกฟังก์ชันลับ 'ครัวเคลื่อนที่' (Mobile Dungeon Kitchen - MK-01)] [รายละเอียดความสามารถ: ผู้ใช้สามารถเคลื่อนย้ายร้านอาหาร ข้ามชั้นดันเจี้ยนได้อย่างอิสระผ่านประตูมิติเงา โดยไม่ต้องเสียเวลาเก็บอุปกรณ์อีกต่อไป] [ข้อควรระวัง: การเคลื่อนย้ายแต่ละครั้งจะใช้พลังงานมานาสะสมจากการขายอาหาร หากมานาหมด ร้านจะถูกล็อกในพิกัดปัจจุบันทันที] "นี่มัน... ระบบกะจะให้ฉันเปิดแฟรนไชส์ทั่วทุกชั้นดันเจี้ยนเลยหรือไงกัน?" ลินพึมพำกับตัวเองด้วยความระอาปนประหลาดใจ ระบบนี้นับวันยิ่งคิดค้นวิธีใช้งานเขาหนักหน่วงขึ้นเรื่อยๆ จากฮันเตอร์แรงก์ F ที่แบกกระทะเร่ขายของตามซอกมุม ตอนนี้เขากำลังจะได้กลายเป็นพ่อค้าข้ามมิติที่สามารถเปิดร้านกลางดงบอสใหญ่ได้ตามใจชอบ "ลิน! เกิดอะไรขึ้น ทำไมหน้าจอพวกนั้นถึงเปลี่ยนเป็นสีแดงฉานล่ะ?" เซราฟินสัมผัสได้ถึงความผิดปกติ รีบยันตัวลุกขึ้นจากเก้าอี้ไม้ มือเรียวบางกำคทาแน่น แม้เรียวขาจะยังสั่นเทาจากพิษบาดแผลก็ตาม "ไม่มีอะไรมากครับ แค่ร้านของเราเพิ่งได้... 'อัปเกรดครั้งใหญ่' มาเท่านั้นเอง" ลินหันกลับมาส่งยิ้มบางๆ ให้ รอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความมั่นใจจนหญิงสาวรู้สึกอุ่นใจขึ้นมาอย่างประหลาด ชายหนุ่มวางจานข้าวผัดไข่ลงตรงหน้าเธอ "ทานซะ บาดแผลภายในของเธอจะหายไปเจ็ดส่วนในสามนาที เราต้องใช้พลังงานนั้น เพราะอีกไม่กี่อึดใจ... แขกที่ไม่ได้รับเชิญคงมาเคาะประตูร้านเราแล้วล่ะครับ" สิ้นคำพูดของลิน พื้นดินเบื้องล่างก็สั่นสะเทือนยิ่งกว่าเดิม รอยแยกสีดำสนิทปรากฏขึ้นที่กลางห้องโถงชั้นที่ 6 กลิ่นอายความตายอันหนาแน่นแผ่ซ่านออกมาจนอากาศรอบตัวกลายเป็นสีเทาหม่น ทันใดนั้นเอง เสียงคำรามต่ำทุ้มที่สั่นประสาทก็ดังขึ้นจากก้นบึ้งของรอยแยกมิติ *ก๊าซซซซซซ—!* เงาร่างมหึมาที่มีดวงตาสดสีแดงฉานนับสิบคู่ค่อยๆ ก้าวพ้นจากความมืด มันคืออสูรกายร่างยักษ์ที่มีเกราะสีนิลทับซ้อนกันหลายชั้น อาวุธในมือคือเคียวขนาดยักษ์ที่หยดกรดพิษลงบนพื้นจนหินหลอมละลาย "ผู้ตรวจการทมิฬ" ได้มาถึงแล้ว และเป้าหมายของมันคือการกวาดล้างทุกสิ่งในรัศมีร้อยเมตรให้ราบเป็นหน้ากลอง เซราฟินหน้าซีดเผือด เธอกำลังจะร่ายเวทป้องกันขั้นสูงสุด แต่ลินกลับยกมือขึ้นห้ามด้วยสีหน้าเรียบเฉย "ใจเย็นๆ ครับอาจารย์... การเปิดร้านต้อนรับลูกค้าระดับ VIP เราต้องมีลีลาที่สมฐานะหน่อย" ลินดีดนิ้วเบาๆ เสียงระบบดังขึ้นตอบรับคำสั่งทันที [เปิดใช้งานฟังก์ชัน: เคลื่อนย้ายด่วน - ชั้นที่ 7 (เขตอันตรายสูงสุด)] [ระบบกำลังทำการย้ายครัวเคลื่อนที่... 3... 2... 1... ส่งมอบ!] วูบ! แสงสีทองจากจานข้าวผัดไข่ระเบิดแสงวาบขึ้นกลืนกินร่างของลินและเซราฟินหายลับไปจากชั้นที่ 6 ในพริบตา ทิ้งให้ผู้ตรวจการทมิฬฟันเคียวใส่ความว่างเปล่าจนหินผาพังทลายลงมาทับถมกัน เสียงคำรามด้วยความโกรธเกรี้ยวของมันดังก้องสะท้อนไปทั่วชั้นดันเจี้ยน ณ ชั้นที่ 7 เขตหวงห้ามที่ไม่มีฮันเตอร์มนุษย์คนใดเคยเหยียบย่างเข้ามาและรอดชีวิตกลับไปได้ แสงสีทองสว่างวาบขึ้นกลางห้องโถงกว้างที่เต็มไปด้วยซากกระดูกโบราณ เคาน์เตอร์ไม้ของ "ร้านอาหารดันเจี้ยน" ปรากฏตัวตั้งตระหง่านอย่างสง่างามราวกับไม่เคยสะเทือนใจกับเหตุการณ์เมื่อครู่ ลินก้าวเดินออกมาจากเคาน์เตอร์ จัดปกเสื้อผ้ากันเปื้อนให้เข้าที่อย่างเรียบร้อย ก่อนจะหันไปมองหน้าจอโฮโลแกรมโปร่งใสที่แสดงผลภารกิจใหม่ล่าสุดด้วยรอยยิ้มที่มุมปาก [ภารกิจลับเปิดร้านในตำนาน: เสิร์ฟอาหารให้ 'ผู้ตรวจการทมิฬ' ภายใน 10 นาที] [เงื่อนไขความสำเร็จ: ทำให้บอสระดับ SSS พึงพอใจกับรสชาติอาหาร เพื่อแลกกับแผนที่ลับสู่ชั้นที่ 10] [บทลงโทษหากล้มเหลว: ร้านอาหารถูกผนึกถาวร และวิญญาณของท่านจะกลายเป็นวัตถุดิบในครัวชั่วนิรันดร์] เซราฟินที่เพิ่งฟื้นตัวจากฤทธิ์ของข้าวผัดไข่อ้าปากค้างด้วยความตะลึงงัน เธอมองหน้าลิน สลับกับความมืดมิดอันน่าสะพรึงกลัวที่กำลังเคลื่อนตัวเข้ามาใกล้เรื่อยๆ จากปลายทางเดิน เสียงฝีเท้าหนักหน่วงกำลังก้าวเข้ามาใกล้ทุกที... และไม่มีทางหนีอีกต่อไปแล้ว ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมเดินทางไปกับ "พ่อค้าอาหารแห่งดันเจี้ยน" ครับ