การเจรจาสันติภาพผ่านโต๊ะอาหาร

เสียงกงล้อเหล็กกล้าบดขยี้พื้นศิลาแกรนต์ในดันเจี้ยนชั้นที่เจ็ดดังเอี๊ยดอ๊าด เป็นจังหวะเดียวกับเสียงหอบหายใจของชายชุดเกราะสีเงินยวงที่ทรุดกายลงพิงผนังถ้ำ ดวงตาของเขาเบิกโพงด้วยความตื่นตระหนกยามจดจ้องไปยังสิ่งมีชีวิตตรงหน้า—ออร์คยักษ์กลายพันธุ์สูงสองเมตรครึ่ง กล้ามเนื้อปูดโปนเต็มไปด้วยเส้นเลือดสีดำทมิฬ และที่สำคัญที่สุดคือมันถือขวานยักษ์ที่ยังคงหยดเลือดสดๆ ของฮันเตอร์ร่วมทีมที่เพิ่งถูกสับเป็นชิ้นๆ เมื่อสิบนาทีที่แล้ว "ระ... ระบบแจ้งเตือนกำลังบอกว่าพลังโจมตีของมันเลยเลเวลเจ็ดสิบไปแล้วไม่ใช่หรือไง!" ฮันเตอร์หนุ่มอีกคนกรีดร้องเสียงหลง ขา2ข้างสั่นเทาจนแทบยืนไม่อยู่ ในสถานการณ์ที่ความตายอยู่ห่างไปเพียงแค่ลมหายใจ กลิ่นหอมอันแปลกประหลาดกลับโชยตัดผ่านความเหม็นสาบของเลือดและซากศพ กลิ่นหอมของเนยแท้ที่ละลายกระทบกระทะร้อนๆ ผสมผสานกับกลิ่นคั่วของกระเทียมเจียวและข้าวสวยเม็ดร่วนที่ถูกสะบัดพลิกด้วยความแม่นยำ "เลิกโวยวายแล้วก้มต่ำซะ ถ้าไม่อยากให้กระบาลแยก" เสียงทุ้มต่ำแต่นุ่มนวลเอ่ยขึ้นจากเคาน์เตอร์ไม้สนเคลื่อนที่ ลินสลัดผ้ากันเปื้อนสีขาวสะอาดของตนเองเล็กน้อย ใบหน้าคมคายยังคงรอยยิ้มสุภาพเป็นกันเอง แม้ในมือจะถือตะหลิวเหล็กกล้าที่เคลือบด้วยออร่ามานาจางๆ ก็ตาม เซราฟินที่ยืนกอดอกพิงเสาหินอยู่ไม่ไกล หรี่ตามองภาพตรงหน้าอย่างพิจารณา อาจารย์สาวแห่งสถาบันเวทมนตร์หลวงปราบปลื้มความเยือกเย็นของพ่อค้าหนุ่มผู้นี้เสียจริง ในขณะที่ฮันเตอร์ระดับสูงยังสติแตก ลินกลับกำลังตอกไข่ไก่ใส่ชามเซรามิกด้วยความนุ่มนวลราวกับกำลังรจนาบทกวี *แคร้ง!* ออร์คยักษ์กลายพันธุ์คำรามก้องจนผนังถ้ำสั่นสะเทือน มันตวัดขวานเล่มโตพุ่งตรงมายังเคาน์เตอร์ของลินอย่างไร้ความปรานี แรงลมจากการเหวี่ยงขวานทำให้เศษหินแตกกระจาย ลินไม่แม้แต่จะกะพริบตา เขายกกระทะเหล็กหล่อขึ้นรับแรงปะทะ เสียงโลหะกระทบกันดังสนั่นหวั่นไหว แต่ทว่า... พลังงานมานาที่อัดแน่นอยู่ในกระทะของลินกลับดูดซับแรงกระแทกทั้งหมดไว้ได้อย่างหมดจด ราวกับคลื่นซัดเข้าหาแนวปะการังอันแข็งแกร่ง "ใจร้อนเสียจริงนะตัวโต... อาหารที่ดีต้องใช้เวลาปรุงด้วยความใส่ใจ ไม่ใช่ใช้กำลังตัดสิน" ลินเอ่ยด้วยน้ำเสียงสุภาพ นัยน์ตาคมกริบกวาดมองสเตตัสของออร์คยักษ์ที่ปรากฏบนหน้าต่างระบบลอยได้ [มอนสเตอร์: ออร์คแม่ทัพคลั่ง (เลเวล 75)] [สถานะ: หิวโหยอย่างรุนแรง, ขาดสารอาหาร, สูญเสียการควบคุมเนื่องจากมานาพิษ] "วิเคราะห์จากสเตตัสแล้ว... แกไม่ได้อยากฆ่าพวกเราหรอก แค่หิวจนตาลายและกินมานาพิษเข้าไปจนธาตุไฟแตกซ่านต่างหาก" ลินพึมพำกับตัวเองเบาๆ ก่อนจะหันไปตักข้าวสวยที่หุงจากข้าวหอมมะลิในดันเจี้ยนชั้นลึก ซึ่งเม็ดข้าวอวบอ้วนและดูดซับพลังงานธรรมชาติเอาไว้เต็มเปี่ยมลงในกระทะ *ฉู่ซ่าาา!* เสียงน้ำมันหมูโบราณเดือดพล่านเมื่อกระทบกับข้าวสวยร้อนๆ ลินตวัดขวาน... อ้อ ไม่ใช่ ตะหลิวในมือพลิกข้าวกลับด้านอย่างรวดเร็ว เม็ดข้าวแต่ละเม็ดเคลือบด้วยไข่ไก่สีทองอร่ามจนเป็นประกายระยิบระยับในความมืดของดันเจี้ยน กลิ่นหอมของซีอิ๊วขาวชั้นดีและต้นหอมซอยพุ่งทะยานขึ้นสู่เบื้องบน แผ่ขยายอาณาเขตกลิ่นหอมจนสะกดให้ทุกคนในที่นั้นต้องกลืนน้ำลาย ออร์คยักษ์ที่เงื้อมขวานเตรียมฟันดาบสอง ชะงักกึก จมูกขนาดใหญ่ของมันฟุดฟิดสูดกลิ่นหอมที่ลอยเข้าโสตประสาท ร่างกายมหึมาที่สั่นเทด้วยความคลุ้มคลั่งค่อยๆ สงบลง ความดุร้ายในดวงตาสสีแดงฉานถูกแทนที่ด้วยความเคลิบเคลิ้ม "เอ้า... รับไปสิครับ ข้าวผัดไข่สูตรพิเศษของร้าน ‘ครัวดันเจี้ยน’ เมนูนี้ช่วยปรับสมดุลธาตุในร่างกาย และล้างพิษมานาได้ชะงักนัก" ลินตักข้าวผัดไข่สีทองอร่ามพูนจานกระเบื้องเคลือบสีขาวสะอาด ยื่นส่งให้เจ้าออร์คยักษ์ด้วยท่าทางสุภาพเรียบร้อยราวกับกำลังต้อนรับแขกวีไอพีในภัตตาคารหรู ฮันเตอร์ที่กองอยู่กับพื้นถึงกับอ้าปากค้างด้วยความงุนงง พวกเขาพยายามเอาชีวิตรอดจากมันมาแทบตาย แต่นี่... พ่อค้าเร่กำลังส่งข้าวให้มอนสเตอร์กินเหมือนสัตว์เลี้ยงอย่างนั้นหรือ? ออร์คยักษ์มองจานข้าวในมือลินสลับกับใบหน้าของชายหนุ่ม มันค่อยๆ ลดขวานยักษ์ลง นั่งคุกเข่าลงกับพื้นด้วยท่าทางเก้ๆ กังๆ มือหนาหยาบกร้านหยิบช้อนเงินขนาดเล็กที่ลินเตรียมไว้ให้อย่างระมัดระวัง ตักข้าวผัดไข่เข้าปากคำโต ความเงียบสงบปกคลุมไปทั่วบริเวณชั่วขณะ... ก่อนที่ดวงตาสีแดงของออร์คยักษ์จะเบิกกว้าง ร่างกายที่เคยมีเส้นเลือดสีดำปูดโปนค่อยๆ กลับคืนสู่สภาพปกติ สีผิวเปลี่ยนจากสีเขียวคล้ำเป็นสีเขียวมรกตใสสะอาด พลังงานออร่าสีทองอ่อนๆ แผ่ซ่านออกมาจากตัวมัน [ติ๊ง! ผู้เล่น ‘ลิน’ ทำภารกิจสำเร็จ: 'การเจรจาสันติภาพผ่านโต๊ะอาหาร'] [ความสัมพันธ์ระหว่างท่านกับชนเผ่าออร์คดันเจี้ยนชั้น 7 เปลี่ยนแปลงจาก 'เป็นศัตรู' เป็น 'เป็นมิตร (Neutral -> Friendly)'] [ท่านได้รับฉายาพิเศษ: 'เชฟผู้สยบอสูร'] เซราฟินที่ยืนมองเหตุการณ์ทั้งหมดเดินเข้ามาใกล้ เธอมองออร์คยักษ์ที่ตอนนี้กำลังกินข้าวผัดด้วยรอยยิ้มพึงพอใจ ก่อนจะหันมามองลินด้วยสายตาที่ลึกซึ้งขึ้นกว่าเดิม "นายเนี่ยนะ... มักจะทำให้ฉันประหลาดใจได้ทุกทีสิน่า วิธีแก้ปัญหาด้วยกระทะและตะหลิวของนาย มันเหนือสามัญสำนึกของฮันเตอร์ทุกคนบนโลกใบนี้ไปไกลโขแล้วล่ะ" "การทำอาหารคือศิลปะแห่งการเชื่อมโยงครับอาจารย์ ไม่ว่าจะเป็นมนุษย์หรือมอนสเตอร์ ต่างก็มีท้องที่หิวโหยเหมือนกัน" ลินยิ้มรับบางๆ พลางส่งผ้าเย็นให้เซราฟินซับเหงื่อ ทว่า ในวินาทีที่บรรยากาศกำลังผ่อนคลายและเสียงหัวingเบาๆ ของออร์คยักษ์ดังขึ้นเป็นทำนองพึงพอใจนั้นเอง หน้าต่างระบบสีแดงฉานขนาดมหึมาก็ปรากฏขึ้นกลางอากาศอย่างไร้สัญญาณเตือนล่วงหน้า ตัวอักษรสีเลือดสั่นไหวและส่งเสียงสัญญาณเตือนภัยที่แสบแก้วหู [ประกาศฉุกเฉินจากระบบหลักระดับ SSS!] [ตรวจพบการบุกรุกพื้นที่เขตหวงห้ามชั้นใต้ดิน... ประตูมิติแห่งความมืดถูกเปิดออกโดยบุคคลปริศนา] [คำเตือน: 'ผู้ตรวจการทมิฬ' ได้ก้าวเข้าสู่ดันเจี้ยนชั้นที่ 7 แล้ว และเป้าหมายของมันคือ... การกวาดล้างสิ่งมีชีวิตทั้งหมดในพื้นที่ รวมถึงร้านค้าของท่าน!] ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามการเดินทางของพ่อค้าอาหารคนนี้มาจนถึงบทนี้นะครับ