ลูกค้าวีไอพี: ราชาออร์ค

"ถ้าเจ้ากล้าทำข้าวผัดไข่รสชาติจืดชืดเหมือนเมื่อวานซืน ข้าจะถลกหนังหัวของพ่อค้ามนุษย์คนนี้แล้วเอาไปทำพรมเช็ดเท้าหน้าถ้ำ!" เสียงคำรามทุ้มต่ำราวกับก้อนหินบดขยี้กันดังสะท้านไปทั่วผนังหินแกรนิตของชั้นที่ 40 ในดันเจี้ยนรกร้าง แรงสั่นสะเทือนจากคลื่นเสียงนั้นทำให้เศษฝุ่นผงบนคานไม้ของ ‘ร้านอาหารริมทางใต้พิภพ’ ร่วงกราวลงมาคล้ายหิมะโปรยปราย แต่ทว่า ลิน (Lin) ฮันเตอร์อดีตแรงก์ F ผู้ผันตัวมาเป็นพ่อค้ากระทะเหล็ก กลับไม่ได้แสดงอาการตื่นตระหนกแม้แต่น้อย เขายังคงใช้ผ้าสะอาดผืนเก่าเช็ดคราบน้ำมันบนเคาน์เตอร์ไม้มะค่าอย่างใจเย็น จังหวะการเช็ดเป็นระเบียบและมั่นคง ราวกับเสียงเมื่อครู่เป็นเพียงเสียงลมพัดผ่านยอดไม้นอกหน้าต่าง "ใจเย็นก่อนเถอะครับ ท่านบารอนออร์ค... การทำอาหารที่ดีต้องใช้สมาธิและความประณีต หากท่านเร่งรัดผมจนกระทะเสียจังหวะ ข้าวผัดไข่เม็ดร่วนสีทองอร่ามที่ท่านรอคอย อาจจะกลายเป็นแค่ข้าวไหม้ก้นกระทะได้นะครับ" ลินเงยหน้าขึ้นสบตา พร้อมกับรอยยิ้มสุภาพที่มุมปาก รอยยิ้มนี้ผ่านการฝึกฝนและใช้งานมานักต่อนัก จนมันสามารถเปลี่ยนศัตรูระดับมหาภัยให้กลายเป็นลูกค้ารายใหญ่มาแล้วนับไม่ถ้วน เบื้องหลังเคาน์เตอร์ เซราฟิน (Seraphin) อาจารย์สาวลึกลับผู้ซ่อนพลังเวทมหาศาลภายใต้ผ้าคลุมสีนิล ขยับตัวเล็กน้อย นิ้วเรียวยาวของเธอกำด้ามไม้เท้าเวทมนตร์แน่นจนข้อต่องอขาว แววตาคมกริบมองลอดฮู้ดไปที่ร่างมหึมาสูงเกือบสามเมตรของ ‘ราชาออร์ค’ (Orc King) ผู้นำเผ่าพันธุ์ออร์คแห่งดันเจี้ยนชั้นลึก ซึ่งในยามนี้ไม่ได้ถือขวานยักษ์น่ากลัวเหมือนอย่างเคย แต่กลับสวมชุดคลุมคล้ายสูทตัดเย็บจากหนังสัตว์ป่าที่ดูสะอาดสะอ้านผิดวิสัยมอนสเตอร์ "ข้า... ข้าไม่ได้เร่งรัดนะเจ้ามนุษย์!" ราชาออร์คสะดุ้งเล็กน้อยเมื่อถูกทักท้วง น้ำเสียงที่เคยคำรามดังก้องเปลี่ยนเป็นอึกอัก มันรีบหุบปากฉับพลัน พร้อมกับใช้มือหนาหยาบกร้านดั่งเปลือกไม้ตบลงบนกระเป๋าเงินหนังมังกรที่พองโตจนปริ "ข้าแค่... เกรงว่าเวลาพักผ่อนอันน้อยนิดของข้าจะหมดลงเสียก่อน หน้าที่ปกป้องดินแดนมันเหน็ดเหนื่อยนะเจ้าก็รู้" "เข้าใจครับ หน้าที่ของฮันเตอร์และมอนสเตอร์ย่อมมีความกดดันที่แตกต่างกันไป" ลินผงกหัวรับด้วยท่าทีเห็นอกเห็นใจอย่างจริงจัง ก่อนจะหันไปตักข้าวสวยที่หุงจากข้าวสายพันธุ์พิเศษในดันเจี้ยน ซึ่งถูกแช่เย็นจนได้ที่ลงในชามเคลือบ "แต่ความหิวโหยไม่เคยรอใคร... และในฐานะที่ท่านเป็นลูกค้าวีไอพีลำดับต้นๆ ของร้านเรา ผมเตรียมวัตถุดิบพิเศษสำหรับวันนี้ไว้รอท่านแล้วครับ" กริ๊ง! เสียงกระดิ่งทองเหลืองหน้าร้านดังขึ้นเบาๆ พร้อมกับระบบหน้าต่างโฮโลแกรมสีฟ้าใสที่ปรากฏขึ้นเบื้องสายตาของลินโดยมีเพียงเขาคนเดียวที่มองเห็น [ระบบแจ้งเตือน: ตรวจพบตัวละครระดับบอส 'ราชาออร์ค' เข้าสู่พื้นที่บริการด้วยสถานะ 'จองโต๊ะล่วงหน้า'] [ความพึงพอใจของลูกค้า: 88/100 (ระดับ: คาดหวังสูง)] [เงื่อนไขพิเศษ: หากสามารถรังสรรค์เมนูที่กระตุ้น 'ทักษะความคลั่ง' ให้เปลี่ยนเป็น 'สภาวะสงบสุข' ได้สำเร็จ จะปลดล็อกสูตรอาหารระดับตำนาน: 'ข้าวผัดไข่จักรพรรดิโลหิต'] ลินเหลือบมองหน้าต่างระบบแวบหนึ่ง มุมปากกระตุกขึ้นเล็กน้อยอย่างรู้ทัน ระบบเจ้ากรรมนี่ช่างสรรหาภารกิจชวนปวดหัวมาให้เขาทำยอดขายอยู่เรื่อย ทว่าในยามนี้ สิ่งที่สำคัญกว่าตัวเลขรางวัล คือการควบคุมสถานการณ์ตรงหน้าให้ราบรื่น เซราฟินก้าวเท้าเข้ามาใกล้เคาน์เตอร์เล็กน้อย เสียงกระซิบแผ่วเบาลอยลอดออกมาจากใต้ฮู้ด "เจ้านั่น... บรรยากาศเปลี่ยนไปจากตอนที่เจอกันในดันเจี้ยนชั้น 35 ลับๆ ล่อๆ เหมือนกำลังเก็บอาการบางอย่าง... ระวังตัวด้วย ลิน ข้าสัมผัสได้ถึงมานาที่อัดแน่นอยู่ในกล้ามเนื้อมัดนั้น มันไม่ใช่แค่มอนสเตอร์ธรรมดา แต่มันมีสติปัญญาเทียบเท่าจอมเวทมนตร์ชั้นสูง" "อาจารย์ครับ วางใจเถอะครับ" ลินตอบกลับด้วยน้ำเสียงกระซิบกระซาบที่เต็มไปด้วยความมั่นใจ "มอนสเตอร์ที่ยอมเดินเข้ามาในร้านอาหารด้วยความสุภาพและจ่ายเงินด้วยเหรียญทองแท้ ไม่ใช่ศัตรูที่จะต้องใช้กำลังตัดสินหรอกครับ... พวกเขาคือ 'พระเจ้า' ที่กำลังหิวโหยต่างหาก" ราชาออร์คเดินน่องโตเข้ามาใกล้โต๊ะไม้โอ๊กตัวใหญ่กลางร้าน แม้ตัวมันจะใหญ่โตจนเกือบจะชนเพดานร้าน แต่ทว่ากิริยาท่าทางกลับพยายามทำตัวให้เรียบร้อยที่สุด มันค่อยๆ หย่อนก้นลงนั่งบนเก้าอี้ไม้ที่ถูกเสริมความแข็งแกร่งด้วยอาคมเวทของลินอย่างระมัดระวัง เก้าอี้ส่งเสียงเอี๊ยดอาร์ดเบาๆ แต่มันก็ยังรับน้ำหนักไหว "ฮึ่ม... กลิ่นนี่มัน..." จมูกสีเขียวเข้มขยับฟุตฟิต ราชาออร์คสูดดมกลิ่นหอมกรุ่นที่ลอยมาจากห้องครัวเข้าปอดลึก ดวงตาสีแดงฉานเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย ความดุร้ายในแววตาเจือจางลงทันทีเมื่อกลิ่นหอมของเนยกระเทียมผสมผสานกับกลิ่นคั่วกระทะเหล็กเตะเข้าที่ประสาทสัมผัส "กลิ่นอายนี้... มันรุนแรงกว่าเมื่อวานเสียอีกเจ้ามนุษย์ เจ้าแอบใส่สมุนไพรลับอะไรลงไปในข้าวผัดไข่ของเจ้ากันแน่?" "ความลับทางการค้าครับท่านบารอน" ลินหยิบกระทะเหล็กหล่อขึ้นตั้งเตาไฟ เปิดเปลวไฟสีฟ้าครามลุกโชนขึ้นท่วมก้นกระทะ "แต่ถ้าท่านอยากรู้ ผมยินดีจะอธิบายให้ฟังระหว่างที่ทานอาหาร... เชฟพร้อมแล้วครับ สำหรับเมนู 'ข้าวผัดไข่ราชาออร์คพิเศษใส่ไข่มังกรภูเขาไฟ' " สิ้นเสียงคำว่า 'ไข่มังกรภูเขาไฟ' บรรยากาศภายในร้านก็เงียบกริบลงทันที เซราฟินถึงกับขมวดคิ้วภายใต้ผ้าคลุม ในขณะที่ราชาออร์คอ้าปากค้างเล็กน้อยด้วยความตะลึงงัน วัตถุดิบระดับนั้นเป็นสมบัติล้ำค่าที่ต่อให้กวาดล้างดันเจี้ยนทั้งชั้นก็ใช่ว่าจะหามาได้ง่ายๆ ลินไม่รอให้ใครซักถามต่อ สองมือตวัดตะหลิวเหล็กด้วยความรวดเร็วและแม่นยำ เม็ดข้าวสีขาวร่วนถูกโยนขึ้นไปกลางอากาศ หมุนวนสามรอบท่ามกลางประกายไฟสีส้มอมแดง ก่อนจะตกลงมากระทบกับไข่ไก่ตีฟูที่เคลือบด้วยน้ำมันพริกเผาโบราณ เสียงฉ่าดังสนั่นหวั่นไหวกลบเสียงรอบตัวจนหมดสิ้น กลิ่นหอมฟุ้งกระจายไปทั่วทุกซอกทุกมุมของร้าน ชนิดที่ต่อให้เป็นมอนสเตอร์ที่อิ่มมาสามวันก็ต้องน้ำลายสอ "นี่คือศิลปะของการเอาใจใส่ในรายละเอียดครับท่านบารอน" ลินเอ่ยขึ้นขณะที่มือยังคงผัดข้าวด้วยลีลาพริ้วไหว "ข้าวทุกเม็ดต้องได้รับการเคลือบไข่ไม่ให้แฉะ ไฟต้องแรงพอที่จะทำให้เกิดกลิ่นไหม้หอมอ่อนๆ หรือที่เรียกว่า 'กลิ่นอายกระทะ' และที่สำคัญที่สุด..." เขาตักข้าวผัดสีทองอร่ามลงในจานเซรามิกเคลือบสีขาวสะอาดตาอย่างบรรจง ก่อนจะโปะด้วยไข่แดงเยิ้มๆ ที่อุ่นร้อนกำลังดี โรยหน้าด้วยต้นหอมซอยละเอียดและพริกไทยดำป่นสด "...คือความจริงใจของผู้ทำ ที่ส่งผ่านไปยังผู้ทานครับ เชิญครับท่านบารอน" ราชาออร์คมองจานข้าวผัดตรงหน้าด้วยสายตาที่สั่นระริก มันกลืนน้ำลายลงคอเสียงดังเอื๊อก มือใหญ่หนายกช้อนไม้ขึ้นมาอย่างเก้ๆ กังๆ ไม่สมกับเป็นเจ้าแห่งดันเจี้ยนผู้ยิ่งใหญ่เลยแม้แต่น้อย มันตักข้าวคำโตเข้าปากแล้วเคี้ยวช้าๆ สัมผัสแรกคือความกรอบนอกนุ่มในของเม็ดข้าว ตามด้วยความมันกลมกล่อมของไข่ และรสเผ็ดร้อนปลายลิ้นที่ปลุกเร้าจิตวิญญาณนักรบให้ตื่นขึ้น แต่มันไม่ใช่ความคลั่งที่ไร้เหตุผล... มันคือความสงบและอิ่มเอมที่ลึกซึ้งถึงก้นบึ้งของหัวใจ น้ำตาใสๆ ไหลออกมาจากหางตาของราชาออร์ค มันเคี้ยวอย่างไร้เรี่ยวแรงจะพูดจา "อร่อย... อร่อยยิ่งกว่าตอนที่ข้าเคยแย่งชิงดินแดนกับเผ่าพันธุ์อื่นเสียอีก..." มันพึมพำเบาๆ [ระบบแจ้งเตือน: ความพึงพอใจของลูกค้า 'ราชาออร์ค' พุ่งถึง 100/100 สำเร็จ!] [ท่านได้รับไอเทమ్‌พิเศษ: 'ศิลาผนึกมานาแห่งราชา' และแต้มชื่อเสียงร้านค้า +5,000 แต้ม] ลินแย้มยิ้มด้วยความพึงพอใจ กำลังจะเอ่ยปากขอบคุณลูกค้าวีไอพีรายนี้ ทว่า อยู่ๆ เปลวไฟสีฟ้าครามบนเตาแก๊สก็เกิดอาการกะพริบวูบวาบอย่างไร้สาเหตุ อุณหภูมิภายในร้านลดฮวบลงจนเกิดไอสีขาวจากลมหายใจของทุกคนโดยฉับพลัน กริ๊ง! กริ๊ง! กริ๊ง! เสียงกระดิ่งหน้าร้านดังรัวติดต่อกันสามครั้งด้วยแรงสั่นสะเทือนที่รุนแรงกว่าเดิม ประตูไม้หนาถูกผลักเปิดออกอย่างแรงด้วยพลังเวทมหาศาล ร่างเงาของใครบางคนก้าวเข้ามาท่ามกลางกลุ่มหมอกสีดำทมิฬที่แผ่พุ่งเข้ามาปกคลุมพื้นร้าน เซราฟินดีดตัวลุกขึ้นยืนทันที ไม้เท้าในมือสั่นระริก ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตกใจขีดสุด "นั่นมัน... คลื่นมานาแบบนี้... เป็นไปไม่ได้!" ลินหรี่ตามองไปยังร่างที่ปรากฏตัวขึ้นที่กรอบประตู รอยยิ้มสุภาพบนใบหน้าค่อยๆ เลือนหายไป แทนที่ด้วยแววตาเคร่งขรึมเป็นครั้งแรกในรอบหลายสัปดาห์ เพราะเงาดำที่ก้าวเข้ามา... ไม่ใช่ทั้งฮันเตอร์และมอนสเตอร์ธรรมดา แต่เป็น 'ผู้ตรวจการแห่งสมาคมเวทมนตร์สูงสุด' ผู้ขึ้นชื่อเรื่องการกวาดล้างร้านค้าผิดกฎหมายในดันเจี้ยน และเธอกำลังจ้องมองตรงมาที่กระทะข้าวผัดไข่ในมือของเขาด้วยแววตาเย็นเยียบ [ระบบแจ้งเตือนฉุกเฉินระดับ SSS: ภารกิจลับเฉพาะกิจ 'เผชิญหน้าผู้ตรวจการทมิฬ' เริ่มต้นขึ้นแล้ว!] ฝากทุกท่านร่วมติดตามและเป็นกำลังใจให้พ่อค้าคนนี้ในตอนต่อไปด้วยนะครับ!