ภัยพิบัติย่อย: ฝนกรดดันเจี้ยน

"ปิดประตูด้านหน้าให้แน่นที่สุด! แล้วเอาแผ่นเหล็กเสริมจากชั้นวางวัตถุดิบไปตอกย้ำที่บานพับเดี๋ยวนี้ครับ!" เสียงของผมตวาดก้องไปทั่วร้านอาหารขนาดกะทัดรัดท่ามกลางเสียงอื้ออึงของมวลอากาศที่กำลังบิดเบี้ยวอยู่ภายนอก ร้านอาหาร 'ครัวดันเจี้ยนลับ' ที่เคยสงบเงียบ บัดนี้สั่นสะเทือนตามจังหวะการโหมกระหน่ำของสภาพอากาศภายนอกที่กำลังวิปริต เซราฟินไม่ถามคำถามแม้แต่คำเดียว มือเรียวบางที่เคยใช้ร่ายเวทสังหารบัดนี้คว้าประแจเหล็กขนาดใหญ่ขึ้นมา เธอกระโดดขึ้นไปบนเคาน์เตอร์บาร์ด้วยท่วงท่าคล่องแคล่วราวกับแมวป่า ก่อนจะตอกย้ำหมุดตรึงบานประตูให้แน่นหนาตามคำสั่งของผมโดยสัญชาตญาณ "ฝนกรดดันเจี้ยนระดับ 4... ลิน ฉันไม่คิดว่าโครงสร้างร้านชั้นเดียวแบบนี้จะรับแรงกัดกร่อนไหวหรอกนะ" เซราฟินตะโกนแข่งกับเสียงฟ้าร้องที่ดังกึกก้องจนพื้นหินสั่นสะเทือน "ถ้ามันทะลุเข้ามาได้... เราสองคนจะเป็นเพียงเนื้อตุ๋นในหม้อซุปที่เดือดพล่าน!" ผมกัดฟันแน่น มือหยิบมีดทำครัวคู่ใจออกมาไม่ใช่เพื่อต่อสู้ แต่เพื่อขูดคราบตะกรันของ 'ผงปรุงรสวิญญาณมรณะ' ลงในกระทะเหล็กหล่อใบยักษ์ ผมต้องสร้างเกราะป้องกัน! *ติ๊ง!* [ระบบแจ้งเตือน: ตรวจพบสภาวะ 'ภัยพิบัติย่อย: ฝนกรดดันเจี้ยน'] [เงื่อนไขการอยู่รอด: สร้างม่านพลังงานจากกลิ่นอายอาหารระดับพิเศษเพื่อต้านทานการกัดกร่อน] [คำเตือน: หากพลังงานไม่เพียงพอ โครงสร้างร้านจะถูกทำลายภายใน 180 วินาที] "บ้าชะมัด!" ผมสบถเบาๆ ก่อนจะเทน้ำมันล้ำค่าจากไขมันมังกรเพลิงลงไปในกระทะ กลิ่นหอมฉุนกึกที่เปี่ยมไปด้วยพลังงานเวทมหาศาลเริ่มฟุ้งกระจาย "เซราฟิน! เตรียมสมาธิให้ดี ถ้าม่านพลังงานของฉันเริ่มอ่อนแรง เธอต้องช่วยฉันร่ายเวทสนับสนุนโดยใช้ 'น้ำซุปกระดูกมังกร' ที่วางอยู่ข้างๆ เธอเป็นสื่อกลาง!" "นายจะบ้าหรือไง! เอาอาหารไปเป็นตัวนำกระแสเวทมนตร์เนี่ยนะ?" เธอเบิกตากว้าง แต่มือกลับหยิบถ้วยน้ำซุปขึ้นมาอย่างรู้งาน ทันใดนั้น แรงกระแทกมหาศาลก็ปะทะเข้าที่ประตูหน้าร้าน เสียง 'ฉ่า' ของโลหะที่ถูกกัดกร่อนด้วยกรดเข้มข้นดังก้องเข้าสู่โสตประสาท มันไม่ใช่แค่ฝน แต่มันคือความเป็นความตายที่พยายามแทรกซึมเข้ามาผ่านทุกรอยต่อของรอยแตก กลุ่มฮันเตอร์ประมาณสิบคนในชุดเกราะที่รุ่ยร่ายและสภาพสะบักสะบอมกระแทกประตูร้านเข้ามาในจังหวะสุดท้ายที่ผมยังพอเปิดช่องได้ กลิ่นไอของความตายและเศษซากจากการถูกฝนกัดกร่อนติดตัวพวกเขาเข้ามาด้วย "ช่วยด้วย... พ่อค้า... เราไม่ไหวแล้ว..." หนึ่งในฮันเตอร์ล้มลงกับพื้น เลือดที่ไหลออกมาจากแผลที่ถูกฝนกรดทำปฏิกิริยากับพื้นหินจนเกิดควันสีเขียวจางๆ "หยุดอยู่ตรงนั้น! อย่าขยับไปไหนถ้าไม่อยากให้ร้านฉันพังไปมากกว่านี้!" ผมตวาดเสียงแข็ง ดวงตาจ้องมองไปยังฮันเตอร์เหล่านั้นที่กำลังตื่นตระหนก ผมรู้ดีว่านี่คือโอกาส แต่ก็เป็นวิกฤตที่อาจทำให้ร้านผมพินาศได้ในพริบตาเดียว ผมหันกลับไปที่กระทะ ข้าวสารเวทมนตร์ถูกเทลงไปในกระทะที่ร้อนระอุ เสียงฉ่าของข้าวผัดไข่ที่ถูกคลุกเคล้ากับพลังงานเวทเริ่มส่งผล ออร่าสีทองสว่างวาบขยายตัวออกไปเป็นโดมโปร่งแสงคลุมทั้งร้าน แรงกัดกร่อนภายนอกเริ่มเบาบางลงเมื่อปะทะกับกลิ่นหอมของอาหารที่ยกระดับขึ้นจนกลายเป็นม่านพลังงาน "เซราฟิน! เดี๋ยวนี้!" อาจารย์สาวลึกลับรวบรวมพลังเวท สาดน้ำซุปกระดูกมังกรลงบนเตาพร้อมกับการร่ายคาถาประสาน เสียงระเบิดของพลังงานเวทดังสนั่นขึ้นเหนือหลังคาร้าน ม่านพลังงานจากอาหารพุ่งทะยานขึ้นไปปะทะกับฝนกรดจนเกิดแสงสีรุ้งกระจายไปทั่วดันเจี้ยน พวกฮันเตอร์มองดูเหตุการณ์นั้นด้วยความตกตะลึง พวกเขาไม่เคยเห็นพ่อค้าที่ไหนใช้ 'ข้าวผัดไข่' มาเป็นเกราะป้องกันภัยพิบัติระดับนี้มาก่อน ทว่า ในขณะที่สถานการณ์เริ่มคงที่ เสียงแจ้งเตือนจากระบบกลับดังขึ้นอีกครั้ง แต่มันไม่ใช่เสียงปกติ มันคือเสียงที่สั่นสะเทือนไปถึงจิตวิญญาณ [ภารกิจระดับ SSS ปรากฏขึ้น: 'การมาเยือนของจ้าวแห่งพายุ'] [คำอธิบาย: ฝนกรดนี้ไม่ใช่ภัยพิบัติทางธรรมชาติ... แต่มันคือ 'หยาดน้ำตา' ของบางสิ่งที่ตื่นขึ้นใต้ฝ่าเท้าของคุณ] พื้นร้านเริ่มสั่นรุนแรงกว่าเดิม ประตูหน้าร้านที่พังแหล่มิพังแหล่ถูกบางอย่างที่มองไม่เห็นกระแทกจากด้านนอกจนหลุดกระเด็นไป คนที่ยืนอยู่หน้าสุดกระเด็นไปคนละทิศละทาง ท่ามกลางหมอกควันที่คลุ้งไปทั่ว ผมเห็นเงาขนาดมหึมาที่สูงเกินกว่าจะเทียบได้กับมนุษย์ก้าวเข้ามาในร้าน มันไม่ใช่ฝนกรดที่เป็นอันตรายที่สุด... แต่มันคือเจ้าของฝนกรดตัวจริงที่กำลังหิวโหย ดวงตาคู่โตดุจแสงอาทิตย์อัสดงที่จ้องมองมายังกระทะข้าวผัดไข่ของผม มันไม่ได้มองฮันเตอร์ที่กองอยู่บนพื้น มันมองเพียงสิ่งเดียว... สิ่งที่อยู่ในมือของผม "หิว..." เสียงทุ้มต่ำดังก้องในหัวของทุกคนในร้านจนแทบกระอักเลือด "เตรียมจานชามให้พร้อมครับเซราฟิน..." ผมกระซิบด้วยมือที่สั่นเทาแต่รอยยิ้มยังคงฉายชัดบนใบหน้า "วันนี้เราจะได้เสิร์ฟข้าวผัดไข่ให้บอสลับที่โหดที่สุดเท่าที่ดันเจี้ยนนี้เคยมีมา" แล้วนิ้วมือยาวเรียวราวกับกรงเล็บเหล็กกล้าก็ยื่นเข้ามาหยุดอยู่ตรงหน้าผม พร้อมกับกระแสพลังงานที่กดดันจนอากาศในร้านกลายเป็นสุญญากาศ ขอบคุณที่ติดตามการเดินทางของพ่อค้าอาหารแห่งดันเจี้ยนมาจนถึงตอนนี้นะครับ