สงครามการค้านอกระบบดันเจี้ยน

ใบแจ้งหนี้ค่าลิขสิทธิ์เส้นใยมานาบริสุทธิ์เกรด A จำนวนสามแผ่นถูกวางเรียงเป็นระเบียบอยู่บนโต๊ะไม้เนื้อแข็ง เสียงกระแทกของตราประทับตราโลหะสีทองกระทบลงบนกระดาษแผ่นสุดท้ายดัง *ทึบ* สะท้อนความเย่อหยิ่งของผู้ทรงอำนาจที่นั่งอยู่เบื้องหลังโต๊ะทำงานตัวใหญ่ "สมาคมฮันเตอร์แห่งมหานครเขตใต้ได้ลงมติเป็นเอกฉันท์แล้ว คุณลิน... การผูกขาดช่องทางการส่งออกวัตถุดิบระดับสูงจากชั้นที่ 40 ถึง 45 ถือเป็นภัยคุกคามต่อเสถียรภาพเศรษฐกิจของกิลด์เรา" เสียงของกิลด์มาสเตอร์ ‘บาร์นาบัส’ ชายวัยกลางคนผู้มีพุงพลุ้ยและแหวนเพชรประดับนิ้วทุกนิ้วดังขึ้นอย่างราบเรียบ เขาไม่ได้แม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมองเจ้าของร้านอาหารเล็กๆ ที่ยืนอยู่เบื้องหน้า ดวงตาหรี่ลงมองเอกสารสัญญาคว่ำบาตรที่เพิ่งร่างเสร็จสมบูรณ์ ลินไม่ขยับเขยื้อน เขายังคงยืนเอามือล้วงกระเป๋าผ้ากันเปื้อนสีขาวสะอาด สายตากวาดมองตัวเลขค่าปรับและการระงับใบอนุญาตจัดหาวัตถุดิบที่ถูกพ่นออกมาจากเครื่องพิมพ์เวทมนตร์ "ภัยคุกคามเหรอครับ?" ลินทวนคำ น้ำเสียงราบเรียบ ไร้ซึ่งความหวาดหวั่น "ถ้าจำไม่ผิด วัตถุดิบพวกนั้นเป็นมอนสเตอร์ที่ผมลงไปล่าและจัดการด้วยตัวเองตามกฎระเบียบของดันเจี้ยนชั้นลึกทุกประการ การที่กิลด์ออกประกาศห้ามพ่อค้าคนกลางรายอื่นส่งเนื้อกริฟฟินหางเงินให้ร้านผม... แบบนี้เขาไม่เรียกว่าการผูกขาดทางการค้าหรอกหรือครับ คุณบาร์นาบัส" บาร์นาบัสหัวเราะในลำคอ เสียงนั้นแหบแห้งและเต็มไปด้วยความดูแคลน เขาวางปากกาขนนกcometลงเงียบๆ ก่อนจะประสานมือไว้บนพุง "เด็กน้อยเอ๋ย โลกใบนี้ไม่ได้ขับเคลื่อนด้วยกฎระเบียบที่เจ้าท่องจำมาจากตำราเรียนในสถาบันหรอกนะ แต่มันขับเคลื่อนด้วย 'อำนาจ' และ 'เครือข่าย' กิลด์ของเราคุมเส้นทางขนส่งทั้งหมดในเขตนี้ ถ้าไม่มีเนื้อสัตว์มานาจากเรา เจ้าก็เป็นได้แค่พ่อค้าเร่ข้างทางที่รอวันเจ๊ง... ว่าไงล่ะ? สนใจจะขายสูตรข้าวผัดไข่จานนั้นให้กิลด์เราในราคาห้าหมื่นเหรียญทองไหม? อย่างน้อยเงินก้อนนี้ก็มากพอที่จะทำให้เจ้าใช้ชีวิตสุขสบายไปได้ตลอดชาติโดยไม่ต้องเอาชีวิตไปเสี่ยงในดันเจี้ยนอีก" ข้อเสนอที่มาพร้อมรอยยิ้มเย้ยหยัน ลินพยักหน้ารับช้าๆ ราวกับกำลังใช้ความคิดอย่างหนักหน่วง ในจังหวะนั้นเอง เซราฟินซึ่งนั่งไขว่ห้างอยู่บนโซฟาหนังมุมห้องโดยสวมฮู้ดคลุมศีรษะปิดบังใบหน้าครึ่งหนึ่ง ก็ขยับตัวเล็กน้อย เสียงเครื่องประดับเงินกระทบกันเบาๆ เป็นสัญญาณเตือนภัยที่เธอรู้ดีว่ามีเพียงลินเท่านั้นที่เข้าใจ อาจารย์สาวลึกลับปรายตามองไปยังกองเอกสารเหล่านั้นด้วยแววตาสมเพช เธอกำลังจะร่ายเวทมนตร์ลบล้างสัญญาทาสพวกนี้ทิ้งเสียด้วยซ้ำ หากแต่ปลายนิ้วเรียวยาวกลับถูกมืออุ่นของลินเอื้อมมาแตะเบาๆ เป็นเชิงห้ามปราม ลินหันไปส่งยิ้มบางๆ ให้เธอ รอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความมั่นใจแบบที่ทำให้เซราฟินต้องยอมถอนหายใจและเอนหลังพิงพนักโซฟาตามเดิม "ข้อเสนอน่าสนใจมากครับ..." ลินเอ่ยขึ้น ทำลายความเงียบที่กำลังกดดัน "แต่เกรงว่าผมคงจะต้องปฏิเสธ" "เจ้าว่าไงนะ?!" บาร์นาบัสตบโต๊ะเสียงดังลั่น สีหน้าบิดเบี้ยวด้วยความโกรธเกรี้ยว "เจ้าเด็กอวดดี! รู้ไหมว่าการขัดขืนกิลด์ใหญ่หมายถึงอะไร? ต่อไปนี้จะไม่มีพ่อค้าคนไหนกล้าขายผักหรือเครื่องเทศให้ร้านเจ้าแม้แต่หัวเดียว! น้ำมันและเกลือในร้านของเจ้าจะหมดลงภายในสามวัน!" "สามวันเหรอครับ?" ลินทวนคำด้วยรอยยิ้มที่กว้างขึ้นเล็กน้อย "นั่นนานเกินไปสำหรับผมเสียด้วยซ้ำ" ลินหยิบกระดาษแผ่นหนึ่งออกจากกระเป๋าเสื้อ วางมันลงบนโต๊ะทับซ้อนกับใบแจ้งหนี้ของบาร์นาบัสอย่างถือวิสาสะ มันไม่ใช่จดหมายยอมจำนน แต่เป็น 'ใบสั่งซื้อล่วงหน้า' ที่มีลายเซ็นประทับตราของสมาคมนักสำรวจอิสระชั้นสูง และรายชื่อวัตถุดิบทางเลือกที่ถูกจัดส่งผ่านเครือข่ายประตูมิติส่วนตัว ซึ่งมีมูลค่าสูงกว่าวัตถุดิบของกิลด์บาร์นาบัสถึงสามเท่าตัว "นี่มัน... สัญญาจัดซื้อตรงจากดันเจี้ยนชั้น 60?! เป็นไปได้ยังไง! พวกเจ้าไม่มีสิทธิ์เข้าถึงเส้นทางนั้น!" บาร์นาบัสหน้าซีดเผือด ดวงเบิกกว้างด้วยความตกใจเมื่อไล่สายตาอ่านตัวเลขบนกระดาษ "โลกเปลี่ยนไปเรื่อยๆ ครับคุณบาร์นาบัส..." ลินโค้งตัวลงเล็กน้อยอย่างสุภาพตามวิสัยทัศน์ของสุภาพบุรุษ ก่อนจะหมุนตัวหันหลังเดินออกจากห้องทำงาน โดยไม่แม้แต่จะรอฟังคำแก้ตัวใดๆ จากชายผู้ทรงอิทธิพล [ติ๊ง! ระบบตรวจพบความสำเร็จระดับ A: 'หักเหลี่ยมกลุ่มทุนผูกขาดตลาดดันเจี้ยน' ดำเนินการเสร็จสิ้น] [ท่านได้รับรางวัล: ทักษะติดตัว 'พ่อค้าแห่งความยืดหยุ่นระดับสูง' (เพิ่มความเร็วในการเจรจาการค้า 50% และปลดล็อกวัตถุดิบหายากจากต่างมิติ)] [ประกาศจากระบบ: เครือข่ายการขนส่งลับถูกเปิดใช้งาน สมุนไพรวิเศษและเนื้อสัตว์มานาล็อตใหม่กำลังเดินทางมาถึงหน้าร้านในอีก 3... 2... 1...] เสียงแจ้งเตือนในหัวดังขึ้นต่อเนื่อง แต่สิ่งที่ทำให้ลินต้องหยุดฝีเท้าลงทันทีที่ก้าวพ้นประตูตึกของกิลด์ คือเสียงฝีเท้าหนักหน่วงนับร้อยคู่ที่กำลังสั่นสะเทือนพื้นถนนด้านนอก หมอกสีขาวหนาทึบพวยพุ่งขึ้นมาจากท่อระบายน้ำรอบตัว กลิ่นอายมานาที่คุ้นเคยและอันตรายแผ่ซ่านไปทั่วบรรยากาศ พร้อมกับร่างเงาดำมหึมาหลายสร่างที่กำลังก้าวออกมาจากม่านหมอก—พวกมันไม่ใช่ฮันเตอร์ แต่เป็น 'มอนสเตอร์ระดับบอส' จากชั้นลึกที่ควรจะหลับใหลอยู่ใต้ดินลึกนับพันเมตร! และที่น่าตกใจยิ่งกว่า... บนหัวของมอนสเตอร์ระดับภัยพิบัติเหล่านั้น มีป้ายกระดาษเขียนด้วยลายมือหยาบๆ แขวนไว้พร้อมลูกศรชี้ตรงมาที่ร้านของเขา *<ส่งตรงถึงร้านข้าวผัดไข่: วัตถุดิบสดใหม่พร้อมเสิร์ฟสำหรับค่ำคืนนี้>* ดวงตากลมโตของมอนสเตอร์ระดับเลเวลตันนับสิบตัวก้มลงมองลินพร้อมกับส่งเสียงคำรามเบาๆ ในลำคอ คล้ายกับลูกแมวตัวยักษ์ที่กำลังรอคอยเวลาอาหารเย็น เซราฟินที่เดินตามออกมาเงียบๆ ถึงกับต้องชะงักฝีเท้า เธอกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบากเมื่อสัมผัสได้ถึงจิตสังหารอันรุนแรงที่พุ่งตรงมาจากเบื้องหลังมอนสเตอร์เหล่านั้น—ไม่ใช่พวกมันที่ถูกควบคุม... แต่พวกมันกำลัง 'เดินมาต่อแถว' เพื่อรอทานข้าวผัดไข่ต่างหาก! และในวินาทีนั้นเอง ที่มุมตึกมืดทึบเบื้องหน้า ร่างของใครบางคนในชุดคลุมสีดำสนิทก็ก้าวออกมา พร้อมกับเสียงหัวเราะเยือกเย็นที่ทำให้บรรยากาศรอบตัวลดฮวบลงจนถึงจุดเยือกแข็ง "ดูท่าทาง... ลูกค้า VIP ของเราวันนี้ คงจะต้องอยู่ทานอาหารต่อเป็นรอบที่สองเสียแล้วล่ะครับ... แต่รอบนี้ราคาอาจจะสูงกว่าที่กิลด์มาสเตอร์เสนอไว้หลายเท่านักนะ" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุนกันมาโดยตลอดนะครับ