วิกฤตความริษยา

"เอกสารบันทึกการซื้อขายแป้งสาลีและน้ำตาลทรายแดงล็อตนี้ ปริมาณเกินกว่าที่โควตาทางราชการจะจัดสรรให้ครัวเรือนธรรมดาสามถึงห้าเท่า... คุณลินดาคะ/ครับ... ไม่สิ คุณลินดาคะ ในฐานะที่ดิฉันเป็นตัวแทนจากคณะกรรมการตรวจสิทธิ์ของสหกรณ์หมู่บ้าน ขอยึดของเหล่านี้ไว้ตรวจสอบชั่วคราวตามข้อหา ‘ค้าของเถื่อนและกักตุนสินค้าควบคุม’ ค่ะ" เสียงแหลมสูงของ "เหมยหลาน" ลูกพี่ลูกน้องตัวแสบของอดีตเจ้าของร่างเดิม ดังแทรกขึ้นกลางห้องครัวที่อบอวลไปด้วยกลิ่นหอมกรุ่นของพริกคั่วและน้ำมันงา ลินดายืนนิ่งอยู่หน้าเตาถ่าน มือเรียวบางที่กำลังถือตะหลิวไม้ไผ่ชะงักไปชั่วพริบตา เธอยังไม่หันกลับไปทันที แต่ปล่อยให้ความเงียบงันเข้าปกคลุมบรรยากาศในห้องราวกับจะท้าทายประสาทสัมผัสของแขกผู้ไม่เชิญ ร่างบางในชุดเสื้อผ้าฝ้ายสีครามเรียบร้อยสูดลมหายใจเข้าลึก กลิ่นหอมของเนื้อหมูสามชั้นตุ๋นซีอิ๊วดอกไม้จีนที่เธอกำลังเคี่ยวเพื่อเตรียมไว้เป็นเสบียงให้สามีไปฝึกภาคสนามยังคงลอยอวลอยู่ปลายจมูก ตัดกันอย่างสิ้นเชิงกับใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความสะใจของเหมยหลาน และชายฉกรรจ์ในชุดเครื่องแบบพิทักษ์สันติราษฎร์อีกสองนายที่ยืนประกบอยู่ด้านหลัง "ค้าของเถื่อนอย่างนั้นหรือคะ... เหมยหลาน เธอใช้สมองส่วนไหนคิด หรือว่าใช้ความอิจฉาริษยาที่ล้นทะลักออกมาทางรูขุมขนกันแน่ ถึงได้กล้าพาเจ้าหน้าที่บุกเข้ามาถึงบ้านพักราชการโดยไม่มีหมายค้นอย่างเป็นทางการแบบนี้" ลินดาค่อยๆ วางตะหลิวลงบนขอบกระทะเหล็กอย่างใจเย็น เธอหมุนตัวกลับมาเผชิญหน้ากับผู้บุกรุก ดวงตากลมโตฉายแววเยือกเย็นและเฉียบคมจนเหมยหลานเผลอถอยหลังไปครึ่งก้าวโดยไม่รู้ตัว อดีตนักโภชนาการมือฉกาจผู้ทะลุมิติมาพร้อมกับห้างสรรพสินค้าอัจฉริยะในจิตวิญญาณ ผ่านศึกหนักมามากเกินกว่าจะมาตื่นตระหนกกับแผนตื้นๆ ของคนพวกนี้ แป้งสาลีและน้ำตาลทรายแดงที่เหมยหลานอ้างว่าเป็นของเถื่อน แท้จริงแล้วเป็นสินค้าคุณภาพดีที่เธอแอบหยิบออกมาจากมิติลับเพื่อเตรียมแปรรูปเป็น "ขนมเปี๊ยะไส้ทะลัก" และ "ซาลาเปานมสด" สำหรับนำไปวางขายส่งเสริมรายได้ให้ครอบครัวทหารในค่ายต่างหาก ทุกอย่างถูกจัดสรรอย่างถูกกฎหมายผ่านช่องทางที่รัดกุม แต่พวกมันกลับกลายเป็นหนามยอกอกของเหมยหลานที่จ้องจะเหยียบย่ำเธอให้จมดินมาโดยตลอด "ปากดีไปเถอะหลินหลิน! ใครๆ ในหมู่บ้านเขาก็รู้กันทั้งนั้นว่าหล่อนเป็นแค่ลูกสาวอดีตนายทุนใหญ่ที่ถูกส่งมาดัดสันดาน อยู่ๆ จะมีเงินทองซื้อวัตถุดิบชั้นดีพวกนี้ได้จากไหน ถ้าไม่ใช่ลักลอบค้าขายในตลาดมืดกับพวกทุนนิยมชั่วร้าย!" เหมยหลานแผדเสียงแหลมกลบเกลื่อนความประหม่า พลางพยักพยักพเยิดให้เจ้าหน้าที่ตำรวจท้องถิ่นเข้าทำการรื้อค้นข้าวของในครัวทันที "หยุดนะ!" น้ำเสียงทุ้มต่ำทรงพลังที่ดังขึ้นจากหน้าประตูกลบเสียงโวยวายทั้งหมดให้เงียบกริบในเสี้ยววินาที ร่างสูงใหญ่ในชุดเครื่องแบบสนามของร้อยเอกศิลาปรากฏขึ้นที่กรอบประตู แววตาคมกริบดั่งเหยี่ยวทะเลทรายกวาดมองสถานการณ์ภายในห้องครัวด้วยความเย็นชาอุณหศุนย์ รังสีความกดดันที่แผ่ออกมาจากตัวนายทหารหนุ่มผู้ผ่านสนามรบมาโชกโชน ทำเอาเจ้าหน้าที่ตำรวจทั้งสองนายถึงกับหน้าถอดสีโดยอัตโนมัติ ศิลาก้าวเข้ามาด้วยฝีเท้าหนักแน่นมั่นคง เขายืนขวางระหว่างภรรยาตัวน้อยกับกลุ่มคนแปลกหน้า ดวงตาคู่คมจ้องเขม็งไปที่ใบหน้าของเหมยหลานจนหญิงสาวต้องหลบสายตา "ภรรยาผม... อยู่ในความดูแลของกองพันทหารราบที่สาม การที่พวกคุณบุกรุกเข้ามาตรวจค้นเคหสถานโดยไม่มีหมายศาลหรือคำสั่งอนุญาตจากผู้บังคับบัญชาสูงสุดของค่าย ถือเป็นการละเมิดกฎหมายความมั่นคงอย่างร้ายแรง" ศิลาเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย ทว่าเฉียบคมราวกับใบมีดโกนอาบน้ำผึ้ง "คุณเหมยหลาน... คุณแน่ใจแล้วใช่ไหมว่ากำลังเล่นเกมอะไรอยู่" เหมยหลานหน้าซีดเผือดลงทันที นางอ้าปากพะงาบๆ พยายามจะหาข้อแก้ตัว "ทะ... ท่านผู้กองค่ะ ฉันแค่มาปฏิบัติหน้าที่ตามเบาะแสที่ได้รับ..." "หน้าที่หรือความริษยาตัวเท่าหม้อข้าวกันแน่คะ สามีฉันพูดชัดเจนขนาดนี้แล้ว ถ้าพวกคุณยังยืนกรานจะค้นต่อโดยไม่มีเอกสารราชการที่ถูกต้อง ฉันเกรงว่าคงต้องเชิญทหารสารวัตรจากกองบัญชาการใหญ่มาช่วย ‘ตรวจสอบ’ เอกสารการปฏิบัติงานของพวกคุณอย่างละเอียดทีเดียวค่ะ" ลินดาแทรกขึ้นด้วยรอยยิ้มหวานหยด แต่แววตากลับไร้ซึ่งความปรานี บรรยากาศในห้องครัวตึงเครียดจนแทบหยดเป็น Aura สีดำ เจ้าหน้าที่ตำรวจทั้งสองเริ่มเหงื่อตกและส่งสัญญาณสะกิดเหมยหลานให้ถอยทัพ ทว่าในจังหวะที่สถานการณ์กำลังจะคลี่คลายไปในทางที่ลินดาเป็นฝ่ายกุมชัยชนะนั้นเอง เสียงเคาะประตูก็จลังกังวานขึ้นที่หน้าบ้าน พร้อมกับการปรากฏตัวของบุคคลที่ไม่มีใครคาดคิดว่าจะมาเยือนในยามวิกาลเช่นนี้ "ผู้กองศิลา! คุณลินดา! แย่แล้วครับ... มีคนพบศพทหารหนุ่มถูกฆ่าหมกสวนหลังค่าย และข้างกายศพนั้นมี... มีห่อวัตถุดิบทำขนมที่ประทับตราสัญลักษณ์เดียวกับในครัวของพวกคุณตกอยู่!"