การสอบสวนที่เงียบเชียบ

กลิ่นอายความชื้นของดินหลังฝนตกยังไม่ทันจางหาย กลิ่นคาวเลือดจางๆ ที่ลอยมาตามลมหนาวกลับทำให้บรรยากาศภายในห้องสอบสวนกองร้อยทหารราบที่เจ็ดตึงเครียดจนแทบหายใจไม่ออก "ห่อวัตถุดิบทำขนมแป้งเปี๊ยะไส้ถั่วกวน... ประทับตราสัญลักษณ์รูปดอกบัวคู่ ซึ่งเป็นตราประจำตัวที่ใช้เฉพาะในครัวของบ้านพักร้อยเอกศิลา" เสียงทุ้มต่ำแต่เจือไปด้วยความกดดันของสารวัตรทหารผู้มาใหม่ดังขึ้น พร้อมกับวางห่อกระดาษไขเปียกชื้นลงบนโต๊ะไม้เนื้อแข็ง สายตาทุกคู่ในห้องพุ่งตรงมาที่ฉัน—ลินดา—ผู้ซึ่งยืนสงบนิ่งอยู่เบื้องหน้าโต๊ะตัวนั้นโดยไม่มีอาการตื่นตระหนกแม้แต่น้อย ฉันกวาดสายตามองหน้าผู้กองเฉิน สารวัตรทหารผู้ขึ้นชื่อเรื่องความตรงไปตรงมา และเหล่านายทหารยศสูงที่นั่งหน้าเคร่งเครียดอยู่รอบห้อง ก่อนจะเหลือบไปมองสามีของฉัน... ร้อยเอกศิลา ที่ยืนพิงกรอบประตูด้วยใบหน้าเรียบเฉยราวนับถือลัทธิความเย็นชา แววตาคมกริบของเขาคู่นั้นไม่ได้มองมาที่ฉัน แต่มันกำลังจดจ้องไปยังหลักฐานชิ้นนั้นด้วยประกายบางอย่างที่อ่านไม่ออก "คุณลินดา มีคำแก้ตัวว่าอย่างไรครับ?" สารวัตรทหารเอ่ยถามเสียงเข้ม "ศพของพลทหารจ้าวถูกพบเสียชีวิตหลังค่ายเมื่อรุ่งสาง สภาพศพถูกแทงด้วยอาวุธมีคม และในมือของเขากำห่อวัตถุดิบนี้ไว้แน่น ราวกับพยายามจะบอกใบ้ว่าใครคือฆาตกร หรือ... ใครคือผู้บงการเบื้องหลัง" คำว่า 'ผู้บงการ' ทำให้บรรยากาศในห้องเย็นยะเยือกขึ้นทันตาเห็น ฉันสูดลมหายใจเข้าลึกๆ กลิ่นหอมอ่อนๆ ของแป้งข้าวเจ้าและน้ำตาลทรายแดงจากมิติลับในห้างสรรพสินค้าที่ยังคงติดอยู่ที่ปลายนิ้วช่วยเรียกสติให้กลับคืนมาอย่างรวดเร็ว ในฐานะอดีตนักโภชนาการที่ผ่านสมรภูมิชีวิตมาทั้งสองภพ การถูกใส่ร้ายด้วยวิธีตื้นเขินเช่นนี้ไม่ได้ทำให้ฉันหวาดกลัว ตรงกันข้าม... มันกลับจุดประกายความท้าทายในตัวฉันเสียมากกว่า "สารวัตรเฉินคะ" ฉันเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่มั่นคง รอยยิ้มบางเบาปรากฏขึ้นที่มุมปากอย่างไม่เกรงกลัว "คุณบอกว่านี่คือห่อวัตถุดิบจากครัวของฉัน และตราประทับรูปดอกบัวคู่นี้ก็มีเพียงฉันคนเดียวที่ใช้... แต่คุณไม่คิดบ้างหรือคะว่า ถ้าฉันเป็นคนร้ายจริง ฉันจะโง่ถึงขนาดทิ้งหลักฐานชี้ตัวตนไว้ในมือศพให้ตามรังควานได้อย่างไร?" สารวัตรเฉินขมวดคิ้วมุ่น "คนร้ายที่มั่นใจในแผนการมักจะมีความประมาท หรือไม่... นี่ก็อาจจะเป็นการจงใจสร้างสถานการณ์เพื่อเบี่ยงเบนความสนใจ" "ถ้าเช่นนั้นเรามาพิสูจน์กันดีกว่าค่ะ" ฉันก้าวเข้าไปใกล้โต๊ะไม้ วางมือลงบนห่อกระดาษไขนั้นอย่างไม่ลังเล "ประการแรก วัตถุดิบในห่อนี้คือแป้งสาลีผสมงาดำและน้ำตาลเคี่ยว ซึ่งเป็นสูตรขนมเปี๊ยะโบราณที่ฉันเพิ่งทำแจกให้กับครอบครัวทหารเมื่อวานนี้เพื่อเป็นขวัญกำลังใจ แต่โปรดสังเกตดูให้ดีนะคะสารวัตร... แป้งในห่อนี้มีความชื้นสูงเกินไปจนขึ้นราสีขาวจางๆ ซึ่งต่างจากแป้งในครัวของฉันที่เก็บรักษาไว้ในโหลสุญญากาศอย่างดีไม่มีทางชื้นเสียหายได้เด็ดขาด" ฉันหยิบห่อกระดาษนั้นขึ้นมาพลิกดูด้านหลัง แล้วชี้ให้เห็นรอยฉีกขาดที่ผิดธรรมชาติ "ประการที่สอง รอยฉีกนี้เกิดจากการใช้มือซ้ายกระชากอย่างแรง แต่พลทหารจ้าวผู้ตายเป็นคนถนัดขวา ไม่มีทางที่เขาจะถือและฉีกมันด้วยท่าทางเช่นนี้ก่อนตายได้แน่... นี่คือการจัดฉากอย่างไม่ต้องสงสัยค่ะ" เสียงฮือฮาเบาๆ ดังขึ้นรอบห้อง เหล่านายทหารเริ่มหันไปกระซิบกระซาบกันเองเมื่อได้ยินการวิเคราะห์ที่เฉียบคมและมีเหตุผลของฉัน ทว่า ก่อนที่สารวัตรเฉินจะได้ซักถามอะไรเพิ่มเติม ร่างสูงใหญ่ของร้อยเอกศิลาก็ขยับตัว เขาก้าวเท้าเข้ามาหยุดยืนเคียงข้างฉันอย่างเงียบเชียบ มือหนาเอื้อมมาโอบไหล่ฉันไว้หลวมๆ แต่หนักแน่น เป็นการแสดงออกทางกายภาพที่ทรงพลังและชัดเจนยิ่งกว่าคำพูดเป็นพันคำ "พอได้แล้วสารวัตรเฉิน" น้ำเสียงทุ้มต่ำแต่ทรงอำนาจของศิลาหยุดทุกสรรพเสียงในห้องลงทันที ศิลาดึงห่อวัตถุดิบในมือฉันไปถือไว้เอง เขากวาดสายตาดุจพญาอินทรีมองกราดไปทั่วห้อง ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบ "ภรรยาของผมเป็นใคร ผมย่อมรู้ดีกว่าใครทั้งหมด... ส่วนคดีฆาตกรรมของพลทหารจ้าว ฉันจะเป็นคนรับช่วงต่อในการตรวจสอบเอง โดยใช้คำสั่งของผู้บังคับบัญชาสูงสุดของค่าย" สารวัตรเฉินหน้าถอดสีเล็กน้อยเมื่อได้ยินเช่นนั้น "ผู้กองศิลาครับ แต่ตามระเบียบแล้ว..." "ไม่มีแต่" ศิลาตัดบทอย่างเด็ดขาด แววตาคมกริบฉายแววอันตราย "ในเมื่อหลักฐานชิ้นนี้ถูกพบในเขตรับผิดชอบของกองร้อยผม และพาดพิงถึงคนในครอบครัวผม มันจึงกลายเป็นคดีภายในที่ผมมีสิทธิ์เต็มที่ในการเคลียร์ให้กระจ่าง... และถ้าหากใครยังกล้าปล่อยข่าวลือเสียหายเกี่ยวกับภรรยาผมอีกแม้แต่คำเดียว คนผู้นั้นจะต้องไปรายงานตัวที่สนามฝึกซ้อมกระสุนจริงยามวิกาลทันที" คำขู่ที่แฝงไปด้วยอำนาจเด็ดขาดทำให้ทุกคนในห้องกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ไม่มีใครกล้าสบตากับร้อยเอกศิลาในยามนี้อีกเลย ศิลาหันมามองฉัน สายตาที่เคยเย็นชาแปรเปลี่ยนเป็นความอ่อนโยนลุ่มลึกอย่างรวดเร็ว เขากุมมือฉันไว้แน่นก่อนจะพาเดินออกจากห้องสอบสวนที่เงียบเชียบนั้น ท่ามกลางสายตาอิจฉาและเกรงกลัวของผู้คนรอบข้าง พวกเราเดินเคียงคู่กันมาจนถึงบ้านพักหลังน้อย กลิ่นหอมกรุ่นของซุปกระดูกหมูตุ๋นยาจีนที่ฉันเคี่ยวทิ้งไว้ในหม้อดินตั้งแต่มืดลอยมาแตะจมูก ช่วยผ่อนคลายบรรยากาศตึงเครียดให้มลายหายไปจนหมดสิ้น ศิลาปิดประตูลงกลอนอย่างแน่นหนา ก่อนจะดึงตัวฉันเข้าไปสวมกอดไว้แนบอกแน่น ราวกับต้องการยืนยันว่าฉันปลอดภัยจริงๆ "คุณทำเกินไปหรือเปล่าคะผู้กอง..." ฉันซบหน้าลงกับอกแกร่ง พึมพำเบาๆ "เล่นใช้อำนาจกดดันสารวัตรเฉินแบบนั้น เดี๋ยวพวกเขาก็เอาไปนินทาลับหลังหรอกว่าคุณหลงภรรยาจนไม่ลืมหูลืมตา" ศิลาหัวเราะในลำคอเบาๆ มือใหญ่วางลูบศีรษะฉันอย่างทะนุถนอม "ปล่อยให้พวกมันพูดไปเถอะ... เมียตัวเอง ถ้าไม่ปกป้องด้วยวิธีนี้ แล้วจะให้ไปปกป้องใคร" เขาก้มลงกระซิบข้างหูฉันด้วยน้ำเสียงพร่ามัวที่ทำเอาหัวใจเต้นไม่เป็นจังหวะ "อีกอย่าง... เรื่องคดีฆาตกรรมนั่น ฉันส่งหน่วยข่าวกรองไปสืบพบเบาะแสสำคัญแล้ว คืนนี้เราจะได้รู้กันแน่ว่าหนอนกระรอกตัวไหนกล้าเล่นไม่ซื่อกับภรรยาของฉัน" ฉันยิ้มรับในอ้อมกอดของเขา รู้สึกได้ถึงความอบอุ่นและปลอดภัยที่แผ่ซ่านไปทั่วหัวใจ แต่ทว่า... ในจังหวะที่เรากำลังจะผละออกจากกันเพื่อไปตักซุปมื้อค่ำมารับประทาน เสียงเคาะประตูก็รัวดังขึ้นอย่างกะทันหันสามครั้งติดต่อกัน *ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!* ศิลาขมวดคิ้วมุ่นด้วยความไม่พอใจที่ถูกขัดจังหวะ เขาเปิดประตูออกไปอย่างรวดเร็วด้วยใบหน้าบึ้งตึง แต่ทว่า บุคคลที่ยืนอยู่หน้าประตูในยามวิกาลกลับไม่ใช่ทหารเวรยาม หรือหน่วยข่าวกรองอย่างที่เขากำลังรอคอย... ร่างผอมเกร็งของหญิงชราเพื่อนบ้านผู้ขึ้นชื่อเรื่องความปากร้ายและมักจะมาเคาะประตูขอส่วนบุญอยู่เป็นประจำ ยืนตัวสั่นเทาอยู่ตรงนั้น ใบหน้าซีดเผือดริมฝีปากสั่นระริก ดวงตาเบิกโพลงด้วยความหวาดกลัวสุดขีด "คุณผู้กอง... คุณลินดา... แย่แล้วค่ะ!" นางละเมอหวีดร้องเสียงหลงด้วยความตื่นตระหนก "มะ... เมื่อครู่นี้ ฉันเห็นเงาคนแอบย่องเข้าไปในห้องครัวหลังบ้านของคุณ แล้วเขาก็... เขาก็ทิ้งขวดแก้วบรรจุของเหลวสีแดงฉานไว้ที่หน้าต่าง... มันคือเลือดสดๆ ที่ส่งกลิ่นเหม็นเน่าคละคลุ้งไปทั่วบริเวณเลยค่ะ!" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุน "ดัชเชสโพดำ" มาโดยตลอดนะคะ