ยอมจำนนในความดี

"กลิ่นนี้... มันไม่ใช่กลิ่นเลือดเน่าอย่างที่นางละเมอแหกปากโวยวายแน่นอนค่ะ!" น้ำเสียงเยือกเย็นแต่ทรงพลังของลินดา ดังแทรกความวุ่นวายที่หน้าครัวหลังบ้านทันที ร่างระหงในชุดเสื้อผ้าสะอาดสะอ้านก้าวออกมาพร้อมกับทัพพีไม้ในมือ แววตาของเธอไม่ได้มีความตื่นตระหนกแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม มันกลับฉายแววรู้ทันและเย้ยหยันอยู่ในที รอบตัวของพวกเขายามนี้ เต็มไปด้วยชาวบ้านและบรรดาแม่บ้านในค่ายทหารที่พากันวิ่งกรูเข้ามามุงดูเหตุการณ์ด้วยความอยากรู้อยากเห็น บางคนทำหน้าแหยยามสูดดมกลิ่นประหลาดที่ลอยคละคลุ้งไปทั่วบริเวณ บ้างก็ส่งเสียงซุบซิบนินทาด้วยความสะใจ ลึกๆ แล้วพวกเขากำลังรอคอยที่จะเห็นความพินาศของภรรยาผู้กองศิลาผู้เคยขึ้นชื่อเรื่องความร้ายกาจ นางละเมอผู้เป็นต้นเรื่อง ยืนบิดผ้าเช็ดมือด้วยความตื่นเต้นระคนหวาดผวา รีบโพล่งขึ้นทันทีเพื่อตอกย้ำความผิด "คุณลินดา! อย่ามาทำเป็นเฉไฉนะคะ! ของเหลวสีแดงในขวดนั้นส่งกลิ่นเหม็นจนคนแถวนี้จะอ้วกอยู่แล้ว มันคือของต่ำ... ของคุณไสยมนต์ดำแน่นอน! ฉันเห็นกับตาว่ามีคนเอามาวางไว้!" ร้อยเอกศิลาที่เพิ่งก้าวตามออกมาจากตัวบ้าน สีหน้าของเขาเย็นชาดุจน้ำแข็งแกะสลัก ดวงตาคมกริบกวาดมองขวดแก้วปริมาณครึ่งขวดที่ตั้งอยู่บนขอบหน้าต่างครัว ภายในบรรจุของเหลวสีแดงเข้มข้น มีคราบเหนียวหนืดติดอยู่รอบปากขวด กลิ่นที่โชยออกมานั้นมีความฉุนเฉือนคล้ายน้ำส้มสายชูหมักผสมกับกลิ่นสมุนไพรบางชนิดที่เน่าเสีย บรรยากาศรอบตัวพลันเงียบกริบ ทุกสายตาต่างจดจ้องไปยังสามีภรรยาคู่นี้ รอคอยว่านายทหารหนุ่มผู้รักความยุติธรรมจะจัดการอย่างไรกับ "หลักฐานมัดตัว" ชิ้นนี้ ลินดาไม่รอช้า เธอเดินเข้าไปใกล้ขวดแก้วใบนั้นอย่างไม่เกรงกลัว มือเรียวยื่นออกไปหยิบมันขึ้นมาท่ามกลางเสียงอุทานด้วยความตกใจของหลายคนในกลุ่มมุง "ระวังนะแม่ลินดา! ของพวกนั้นอาจจะมีพิษหรือคำสาปก็ได้!" ป้าชบา แม่บ้านรุ่นพี่ที่เคยตั้งแง่รังเกียจลินดาเอ่ยเตือนด้วยความหวังดีแบบแปลกๆ น้ำเสียงของแกเจือความห่วงใยอยู่ลึกๆ อย่างปิดไม่มิด ลินดาหันไปยิ้มบางๆ ให้ป้าชบา แววตาของเธอนิ่งสงบ "ขอบคุณที่เป็นห่วงนะคะป้าชบา... แต่ของชิ้นนี้ไม่มีคำสาปหร่ายมนต์ดำอะไรหรอกค่ะ มีเพียงแค่ 'ความอิจฉาริษยา' ของใครบางคนเท่านั้นเอง" พูดจบ ลินดาก็เปิดจุกขวดออกแล้วยกขึ้นดึงกลิ่นเพียงนิดเดียว ก่อนจะหัวเราะเบาๆ ออกมา "หึ... ซอสพริกหมักสูตรพิเศษผสมน้ำส้มสายชูหมักจากผลไม้ป่า น่าเสียดายนะคะที่เจ้าของผลงานลงทุนขโมยมันมาจากไหหมักหลังบ้านฉัน แต่กลับไม่รู้ว่ากระบวนการหมักยังไม่สมบูรณ์ กลิ่นมันถึงได้ฉุนกึกจนชวนคลื่นไส้แบบนี้... ว่าแต่ ใครกันนะที่มีกุญแจห้องเก็บของ และรู้ดีว่าฉันกำลังทดลองทำซอสสูตรนี้อยู่?" สายตาทคมกวาดมองไปที่นางละเมอทันที ใบหน้าของนางละเมอซีดเผือดลงทันตาเห็น เหงื่อกาฬผุดพรายขึ้นตามไรผม ริมฝีปากสั่นระริกจนพูดไม่ออก "ฉ... ฉันจะไปรู้ได้ยังไงเล่า! อย่ามาใส่ร้ายฉันนะ!" "ฉันยังไม่ได้พูดชื่อเธอเลยสักคำ ร้อนตัวเร็วจังนะคะ" ลินดายิ้มเยาะ น้ำเสียงของเธอนุ่มนวลแต่เชือดเฉือนทุกคำพูด "อีกอย่าง ของในขวดนี้มีมูลค่าไม่น้อยเลยทีเดียวในตลาดมืดช่วงนี้ ฉันอุตส่าห์ใช้หัวหัวกะทิและวัตถุดิบชั้นดีจากมิติ... เอ๊ย จากแปลงเกษตรหลังบ้านมาเคี่ยวจนได้ที่ ตั้งใจว่าจะเอาไปทำเป็นซอสจิ้มรสเลิศให้พวกคุณพี่ทหารในค่ายได้ลองชิมกันในงานเลี้ยงสัปดาห์หน้า แต่ดูซิคะ... ฝีมือของโจรใจแคบคนนี้ ทำให้ซอสล็อตแรกของฉันเสียหายไปตั้งครึ่งไหแน่ะค่ะ" คำพูดของลินดาไม่เพียงแต่เป็นการแก้ข้อกล่าวหา แต่เธอยังเปลี่ยนวิกฤตให้เป็นโอกาสในการ "โฆษณา" สินค้าทางอ้อมได้อย่างแนบเนียน บรรดาแม่บ้านที่ยืนฟังอยู่เริ่มส่งเสียงฮือฮาด้วยความสนใจ "ซอสอะไรหรือแม่ลินดา? ที่เธอเคยเอาไปให้ผู้กองกินแล้วบอกว่าอร่อยนักหนานั่นน่ะหรือ?" ป้าชบาเอ่ยถามด้วยความอยากรู้ ดวงตาเป็นประกายวาววับ "ใช่ค่ะป้าชบา ซอสพริกสูตรเฉพาะตัวที่จิ้มกับเนื้อย่างหรือคลุกกับเส้นหมี่จะเข้ากันจนหยุดกินไม่ได้เลยทีเดียว น่าเสียดายจริงๆ ที่ต้องมาเสียของเพราะคนใจแคบแถวนี้..." ลินดาถอนหายใจเบาๆ อย่างแสร้งเสียดาย ร้อยเอกศิลาที่ยืนเงียบมานาน ก้าวเข้าไปโอบไหล่ภรรยาไว้เบาๆ การกระทำที่แสดงออกถึงความปกป้องอย่างเปิดเผยทำให้นางละเมอและคนอื่นๆ ถึงกับอ้าปากค้าง ผู้กองหนุ่มผู้ขึ้นชื่อว่าเย็นชาราวกับรูปปั้นหิน ยามนี้กลับทอดมองภรรยาด้วยสายตาที่เปี่ยมล้นไปด้วยความอ่อนโยนและความภูมิใจ "ใครที่บังجานเข้ามาลักขโมยและทำลายทรัพย์สินในบ้านของผม..." เสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจเอ่ยขึ้น กวาดสายตาดุจพญาอินทรีมองฝูงชน จนทุกคนต้องกลืนน้ำลายลงคอ "เตรียมตัวรับผลของการกระทำไว้ให้ดี... ละเมอ เธอมีอะไรจะแก้ตัวอีกไหม เรื่องกุญแจห้องเก็บของที่อยู่กับเธอ?" นางละเมอทรุดฮวบคุกเข่าลงกับพื้น ร้องไห้โฮโวยวายด้วยความกลัวความผิดทันที ความเกลียดชังที่ทุกคนเคยมีต่อลินดาก่อนหน้านี้ บัดนี้ถูกแทนที่ด้วยความสมเพชเวทนาและทึ่งในความฉลาดหลักแหลมของภรรยาผู้กอง ท่ามกลางความชุลมุนนั้น ลินดากลับยิ้มรับความสำเร็จในใจ เธอกวาดสายตามองไปรอบๆ และเห็นสายตาชื่นชมจากบรรดาแม่บ้านที่เคยนินทาเธอ ทว่า ในขณะที่สถานการณ์กำลังคลี่คลายด้วยดี ลมหนาวระลอกหนึ่งก็พัดผ่านเข้ามา พร้อมกับร่างของชายแปลกหน้าในชุดสูทสากลเรียบร้อย เดินถือเอกสารลับตรงเข้ามาหยุดอยู่เบื้องหน้าร้อยเอกศิลา ชายคนนั้นโค้งคำนับเล็กน้อยก่อนจะเอ่ยประโยคที่ทำให้ทุกลมหายใจในบริเวณนั้นสะดุดกึกลงทันที "เรียนร้อยเอกศิลา... และคุณลินดา ทางการอนุมัติคำสั่งพิเศษแล้วครับ ขอเชิญคุณลินดานำ 'ซอสสูตรพิเศษ' ไปจัดแสดงในงานเลี้ยงรับรองท่านทูตมณฑลใหญ่ในอีกสามวันข้างหน้า... และนี่คือหนังสือเชิญอย่างเป็นทางการครับ" ดัชเชสโพดำขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุนกันมาโดยตลอดนะคะ