ขยายสู่เมืองหลวง

"หนังสือเชิญฉบับนี้... ไม่ได้หมายความแค่เกียรติยศ แต่มันคือบัตรผ่านที่เราจะใช้เหยียบย่างเข้าสู่ใจกลางอำนาจของเมืองหลวงค่ะคุณศิลา" น้ำเสียงของลินดาราบเรียบแต่มั่น นิ้วเรียวสวยภายใต้ถุงมือผ้าฝ้ายสีขาวสะอาดกำลังบรรจงวางกระดาษตราครุฑสีครีมลงบนโต๊ะไม้สักเก่าคร่ำครึ สายตาของเธอมองลอดผ่านกรอบหน้าต่างกระจกใสที่เพิ่งสั่งตัดพิเศษ ทอดข้ามแปลงผักสวนครัวออร์แกนิกออกไปยังถนนลูกรังเบื้องหน้า ที่ซึ่งอนาคตอันมั่งคั่งกำลังรอให้เธอไปกอบโกย ร้อยเอกศิลายืนกอดอกพิงขอบประตู สายตาคมกริบมองภรรยาสสาวด้วยความรู้สึกที่ยากจะคาดเดา ในยามนี้ ลินดาในชุดเดรสผ้าฝ้ายเข้ารูปสีฟ้าพาสเทล ดูสง่างามเกินกว่าจะเป็นเพียงสะใภ้บ้านนอกผู้เคยถูกตราหน้าว่าเป็นตัวถ่วง รอยยิ้มมุมปากของเธอมันช่างเปี่ยมด้วยความมั่นใจ ชวนให้หัวใจแกร่งของนายทหารหนุ่มเต้นรัวอย่างไม่เป็นจังหวะ "เธอวางแผนไว้หมดแล้วสินะ... หลินหลิน" ศิลาเอ่ยเรียกชื่อเล่นเดิมของเธอด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลงโดยไม่รู้ตัว ดวงตาคมปลาบกวาดมองเอกสารสัญญาซื้อขายตึกแถวสามชั้นย่านการค้าใจกลางเมืองหลวงที่ซ่อนอยู่ใต้กองตำราอาหาร นี่ไม่ใช่แค่การไปออกงานเลี้ยงรับรองท่านทูตตามหน้าที่ แต่มันคือหมากตาสําคัญที่ภรรยาของเขาวางไว้เพื่อสลัดภาพลักษณ์คนชนบททิ้งไปชั่วนิรันดร์ "แน่นอนค่ะ" ลินดาหันกลับมา รอยยิ้มพรายปรากฏบนดวงหน้างาม "ซอสหมักสูตรลับจากมิติลับของฉัน จะทำให้ท่านทูตและแขกบ้านแขกเมืองลืมอาหารเหลาหรูหราไปเสียสนิท และในเมื่อพวกเราต้องเดินทางเข้าเมืองเพื่อร่วมงานเลี้ยง ฉันก็ไม่คิดจะเช่าโรงแรมแรมแรมรอมให้เสียเงินเปล่าประโยชน์หรอกนะคะ เงินก้อนโตที่เราเก็บสะสมจากการขายขนมและซอสพริกในตลาดมืด... สมควรแก่เวลาที่จะนำไปลงทุนกับ 'อสังหาริมทรัพย์' เสียที" คำว่า 'ลงทุน' ในปากของลินดามักจะมาพร้อมกับผลกำไรที่คาดไม่ถึงเสมอ ศิลาถอนหายใจเบาๆ อย่างจนใจ ความจริงแล้วเขาเป็นถึงนายทหารยศสูงผู้กุมกำลังพล แต่เรื่องการเงินและการวางแผนชีวิตในยุคสมัยที่เต็มไปด้วยความผันผวนนี้ เขากลับต้องยอมสยบให้ภรรยาตัวน้อยผู้มีมันสมองราวกับปีศาจคำนวณเสียทุกครั้งไป "เธอแน่ใจนะว่าตึกแถวซอยมังกรทองนั่นคุ้มค่า? ฉันได้ยินมาว่าตึกแถวโซนนั้นทรุดโทรม และเจ้าของเดิมกำลังร้อนเงินถึงขั้นยอมขายตัดราคา มันอาจจะมีปัญหาซ่อนอยู่ก็ได้" ศิลายังคงมีความระแวดระวังตามสัญชาตญาณของคนเครื่องแบบ "ปัญหาเหรอคะ? สำหรับคนอื่นมันคือภาระ แต่สำหรับฉัน... มันคือ 'ทองคำที่รอการเจียระไน' ต่างหากล่ะคะ" ลินดาเดินเข้าไปใกล้สามี มือเรียวแตะเบาๆ ที่ปกเสื้อเครื่องแบบสีเขียวมะกอกอย่างหยอกเย้า กลิ่นหอมอ่อนๆ ของดอกไม้ป่าผสมกับกลิ่นแป้งเด็กจางๆ ลอยเข้าจมูกจนศิลาต้องกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก "จำไว้นะคะคุณสามี ยุค 70 นี้ ใครกุมท้องคนผู้นั้นกุมอำนาจ แต่ใครกุม 'ทำเลค้าขาย' คนผู้นั้นคือผู้ชนะที่แท้จริง เราจะเปิดภัตตาคารอาหารฟิวชั่นแห่งแรกในเมืองหลวง ที่ผสานรสชาติดั้งเดิมเข้ากับวัตถุดิบพรีเมียมจากมิติของฉัน รับรองว่าตระกูลสามีใจร้ายและพวกที่เคยหัวเราเยาะเรา จะต้องอ้าปากค้างจนกรามค้างไปตามๆ กันเลยล่ะค่ะ" ดวงตาคู่สวยเป็นประกายวาวโรจน์ด้วยความทะเยอทะยานที่ถูกควบคุมไว้อย่างดี นี่ไม่ใช่ความโลภ แต่มันคือการทวงคืนความยุติธรรมให้แก่เจ้าของร่างเดิม และการสร้างรากฐานที่มั่นคงที่สุดให้แก่ครอบครัว สามวันต่อมา บรรยากาศภายในงานเลี้ยงรับรองท่านทูตมณฑลใหญ่ ณ สโมสรนายทหารชั้นผู้ใหญ่ อบอวลไปด้วยความหรูหราอลังการ แสงไฟจากโคมระย้าคริสตัลสาดส่องกระทบเครื่องแบบเต็มยศและชุดราตรีผ้าไหมชั้นดี กลิ่นอายของไวน์ชั้นเลิศและอาหารตะวันตกคละคลุ้งไปทั่วห้องโถงใหญ่ ทว่า ท่ามกลางความตระการตานั้น สายตาทุกคู่กลับต้องหยุดชะงักลง เมื่อร่างระหงในชุดกี่เพ้าประยุกต์สีมรกตปักลายดิ้นทองก้าวเข้ามาเคียงคู่กับร้อยเอกศิลา ลินดาก้าวเดินด้วยความมั่นใจ ทุกย่างก้าวเปี่ยมด้วยสง่าราศีราวกับดัชเชสผู้สูงศักดิ์ และสิ่งที่ดึงดูดทุกประสาทสัมผัสยิ่งกว่าความงามของเธอ ก็คือกลิ่นหอมเย้ายวนใจที่ลอยละล่องออกมาจากถาดอาหารกระเบื้องเคลือบสีขาวในมือของเธอ "นั่นกลิ่นอะไร... หอมหวาน เย้ายวน ชวนให้ท้องร้องเสียจริง!" เสียงกระซิบกระซาบดังขึ้นจากกลุ่มภรรยาข้าราชการชั้นผู้ใหญ่ที่เคยตั้งแง่รังเกียจเธอ ลินดายิ้มรับอย่างสุภาพ เธอก้าวขึ้นสู่เวทีเล็กๆ ตามคำเชิญ ก่อนจะบรรจงราด 'ซอสเปรี้ยวหวานสูตรพิเศษ' (ที่แอบปรุงแต่งด้วยสมุนไพรจากมิติห้างสรรพสินค้า) ลงบนเนื้อปูทอดกรอบสีทองอร่าม ควันฉุยพร้อมกลิ่นหอมกรุ่นที่เตะจมูกทำเอาท่านทูตต่างชาติถึงกับต้องสูดลมหายใจเข้าลึกๆ เพียงคำแรกที่ท่านทูตตักเข้าปาก ดวงตาของท่านก็เบิกกว้างด้วยความทึ่ง รสชาติที่ซับซ้อนทั้งเปรี้ยว หวาน เค็ม เผ็ดปลายลิ้น และความกรอบนอกนุ่มในที่ลงตัวอย่างไม่น่าเชื่อ ทำให้ห้องจัดเลี้ยงทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบงันชั่วขณะ ก่อนจะตามมาด้วยเสียงปรบมือเกรียวกราว ความสำเร็จครั้งนี้ไม่ใช่แค่คำชมเชย แต่มันคือใบเบิกทางที่ทำให้ชื่อของ 'ลินดา' กลายเป็นที่เลื่องลือในชั่วข้ามคืน ตกดึกคืนนั้นเอง หลังจากจัดการเรื่องเอกสารซื้อขายตึกแถวในเมืองหลวงเสร็จสิ้น ลินดากำลังนั่งนับเงินสดมัดจำก้อนแรกในห้องพักรับรองของโรงแรมด้วยความอารมณ์ดี เสียงเคาะประตูดังขึ้นสามครั้งอย่างสุภาพ ศิลากล่าวขอตัวไปเปิดประตูด้วยใบหน้าสงสัย คิดว่าเป็นรูมเซอร์วิสหรือเจ้าหน้าที่โรงแรม ทว่า เมื่อประตูไม้บานใหญ่เปิดออก... ร่างของชายสูงวัยในชุดสูทจีนโบราณปักลายอินทรีเงิน ผู้มีใบหน้าคมคายและดวงตาที่ทรงอำนาจจนน่าสะพรึงกลัว กำลังยืนยันยิ้มเย็นชาอยู่หน้าห้อง ข้างกายเขาคือเลขาหนุ่มที่ถือหีบไม้แกะสลักลวดลายประหลาด "ไม่เจอกันนานนะ... หลานสะใภ้ตัวดี หรือฉันควรจะเรียกว่า 'คุณลินดา' เจ้าของสูตรอาหารร้อยล้านคนใหม่ดีล่ะ?" เสียงทุ้มต่ำทรงพลังเอ่ยขึ้น ทำเอาลมหายใจของร้อยเอกศิลาสะดุดกึกในทันที ชายผู้ทรงอิทธิพลที่สุดแห่งตระกูลใหญ่ผู้กุมเศรษฐกิจครึ่งหนึ่งของมณฑลเหนือ... ปรากฏตัวขึ้น ณ หน้าห้องพักของพวกเขาแล้ว! ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่อยู่เคียงข้างและสนับสนุนการเดินทางครั้งนี้เสมอนะคะ