ชาวบ้านเริ่มสงสัย

เสียงกระแทกของถาดสังกะสีลงบนโต๊ะไม้ไผ่ดังขึ้นอย่างจงใจจนน้ำแกงในชามกระฉलक ป้าหวัง แม่ค้าปากตลาดประจำหมู่บ้านหรี่ตามองห่อกระดาษไขมันเยิ้มในมือของลินดาด้วยแววตาสอดรู้สอดเห็น ประกายความริษยาฉายชัดอยู่ในดวงตาคู่นั้นราวกับถ่านไฟใต้เถ้า "แหม... สะใภ้ตระกูลศิลา เดี๋ยวนี้เนื้อหนังมังสาดูเปล่งปลั่งขึ้นผิดหูผิดตา แถมยังมีเงินซื้อทั้งแป้งสาลีชั้นดีและเนื้อหมูสามชั้นติดมันทุกวัน วันก่อนก็เพิ่งหิ้วจักรเย็บผ้ามือสองเข้าบ้าน วันนี้ยังมีหน้ามาซื้อน้ำตาลทรายแดงบริสุทธิ์อีกตับใหญ่... สามีเธอเป็นแค่ทหารชั้นผู้น้อย เงินเดือนไม่ได้มากมายอะไรนักหนาไม่ใช่หรือจ๊ะ หรือว่า... ไปได้โชคลาภมาจากไหน หรือว่ามี 'เส้นสาย' อะไรที่ลับลมคมในกับพวกพ่อค้าตลาดมืดกันแน่ล่ะ" คำพูดแทงใจดำนั้นดังพอจะทำให้ชาวบ้านที่กำลังเลือกซื้อผักอยู่รอบแผงหันมามองเป็นตาเดียว ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะ ทุกสายตากวาดมองสำรวจชุดผ้าฝ้ายเนื้อดีที่ลินดาสวมใส่ รวมถึงปิ่นโตเคลือบอีนาเมลลายดอกไม้สีแดงสดในมือของเธอ ลินดาไม่ได้แสดงอาการตื่นตระหนกแม้แต่น้อย เธอยังคงรักษารอยยิ้มบางเบาไว้ที่มุมปาก ดวงตากลมโตฉายแววเฉียบคมราวกับดึงสติของทุกคนให้กลับมาอยู่ตรงหน้า เธอค่อยๆ วางห่อกระดาษลงบนโต๊ะอย่างใจเย็น ก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตาป้าหวังตรงๆ โดยไม่หลบสายตา "ป้าหวังพูดราวกับว่าการที่คนเราขยันทำมาหากินแล้วมีชีวิตที่ดีขึ้น เป็นเรื่องผิดกฎหมายบ้านเมืองอย่างนั้นแหละค่ะ" เสียงหวานใสแต่ทว่าหนักแน่นก้องกังวานไปทั่วบริเวณ "สามีของฉันทำงานตัวเป็นเกลียว ยอมเสี่ยงอันตรายเพื่อประเทศชาติ ส่วนตัวฉันเองก็ไม่ได้นอนตื่นสายโด่งรอวันตายไปวันๆ ฉันใช้เวลาว่างในการแปรรูปอาหารและคิดค้นสูตรขนมใหม่ๆ ไปส่งขายให้สหกรณ์ในตัวอำเภอ... ถ้าป้าหวังสงสัยในที่มาของเงินเหล่านี้ ทำไมไม่ลองไปยื่นเรื่องให้ทางการมาตรวจสอบบัญชีครัวเรือนของเราดูล่ะคะ ฉันยินดีต้อนรับเสมอค่ะ" บรรยากาศรอบข้างพลنينอึดอัดขึ้นมาทันที ชาวบ้านบางคนเริ่มพากันหลบสายตา เพราะไม่มีใครกล้าหาเรื่องตระกูลทหารตรงๆ โดยเฉพาะเมื่อร้อยเอกศิลาสามีของเผลอขึ้นชื่อเรื่องความเด็ดขาดและฝีมือการต่อสู้ ป้าหวังหน้าเจื่อนลงถนัดตา อ้าปากพะงาบๆ เหมือนปลาขาดน้ำเมื่อเจอไม้นี้เข้า "ฉัน... ฉันก็แค่พูดเล่นตามประสาชาวบ้านแค่นั้นเอง เธอจะร้อนตัวไปทำไมเล่า..." ป้าหวังหัวเราะกลบเกลื่อน พยายามดึงสีหน้าให้เป็นปกติ "เรื่องทำมาหากินเลี้ยงปากท้อง ครอบครัวเราไม่เคยเอาเปรียบใคร และไม่เคยทำผิดศีลธรรมค่ะป้า หวังว่าครั้งหน้าถ้าป้าจะกรุณาตั้งคำถามอะไร ช่วยใช้สมองไตร่ตรองให้มากกว่านี้นะคะ เพราะคำพูดลอยๆ ของป้า อาจจะเข้าข่าย 'ใส่ร้ายป้ายสี' เจ้าหน้าที่รัฐ มีโทษหนักหนาอยู่เหมือนกันนะคะ" ลินดาเอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล แต่ทุกถ้อยคำกลับคมกริบราวกับใบมีดที่อาบด้วยยาพิษ เธอยกยิ้มมุมปากเล็กน้อย คว้าห่อกระดาษและปิ่นโตขึ้นมาถือไว้ด้วยท่าทางสง่างาม ก่อนจะเดินผละออกจากตลาดสดท่ามกลางความเงียบงันของฝูงชนที่ไม่มีใครกล้าเอ่ยท้วงสิ่งใดอีก แต่ลินดารู้ดีว่า... นี่เป็นเพียงจุดเริ่มต้นเท่านั้น การที่มิติห้างสรรพสินค้าของเธอผลิตสินค้าคุณภาพเยี่ยมออกมาอย่างต่อเนื่อง ทั้งสบู่สมุนไพรแฮนด์เมด แยมผลไม้รสชาติแปลกใหม่ และพริกเผาสูตรลับ ย่อมดึงดูดความสนใจจากสายตาสอดรู้สอดเห็นของคนในหมู่บ้านเป็นธรรมดา ยุค 70 เช่นนี้ การแสดงความมั่งคั่งออกมาเร็วเกินไปเปรียบเสมือนการเดินอยู่บนเส้นด้ายที่ขึงตึง เมื่อกลับมาถึงบ้านหลังน้อย ลินดาวางของทั้งหมดลงบนโต๊ะไม้ พร้อมกับถอนหายใจเบาๆ กลิ่นหอมจางๆ ของดอกไม้ป่าที่เธอปลูกไว้ริมรั้วลอยมาตามลม ช่วยบรรเทาความเหนื่อยล้าในจิตใจได้บ้าง ร่างบางทิ้งตัวลงนั่งบนเก้าอี้ ครุ่นคิดถึงกลยุทธ์ก้าวต่อไป หากชาวบ้านเริ่มสงสัยและจับตาดู ร่างกายและพฤติกรรมของเธอและศิลาจะต้องระมัดระวังให้มากขึ้นเป็นร้อยเท่า ไม่นานนัก เสียงฝีเท้าหนักแน่นคุ้นเคยก็ดังขึ้นที่หน้าประตูก่อนที่ร่างสูงใหญ่ในชุดเครื่องแบบทหารสีเขียวเข้มจะก้าวเข้ามา ร้อยเอกศิลากลับมาจากการฝึกภาคสนาม ใบหน้าคมคายมีเหงื่อซึมเล็กน้อย แต่ดวงตาคมกริบคู่นั้นกลับกวาดมองภรรยาสำรวจความผิดปกติทันทีด้วยสัญชาตญาณ "วันนี้ที่ตลาดเกิดเรื่องอะไรขึ้นหรือเปล่า?" ศิลาเอ่ยถามเสียงทุ้มต่ำ ขณะวางหมวกทหารลงบนชั้นไม้ สายตาจ้องมองสีหน้าของลินดาไม่วางตา "คุณนี่หูไวตาไวเสียจริงนะคะ" ลินดาหัวเราะเบาๆ เดินเข้าไปหยิบผ้าขนหนูชุบน้ำหมาดๆ ยื่นให้สามีซับเหงื่อ "ก็แค่ป้าหวังกับพวกแม่บ้านว่างจัด เลยเอาเรื่องความกินดีอยู่ดีของเราไปนินทากลางตลาดนัด บอกว่าเราอาจจะไปพัวพันกับพวกตลาดมืด หรือได้เงินมาโดยไม่สุจริตค่ะ" คิ้วหนาของนายทหารหนุ่มขมวดเข้าหากันทันที รังสีความเย็นชาแผ่ซ่านออกมาจากตัวเขาจนอุณหภูมิรอบห้องลดลงวูบหนึ่ง "ฉันจะไปจัดการหล่อนเอง ไม่ควรมีใครมาพูดจาให้ร้ายเธอทั้งนั้น" มือเรียวเล็กของลินดายื่นไปแตะแขนแกร่งเบาๆ เพื่อห้ามปราม รอยยิ้มอุ่นละมุนถูกส่งให้สามีผู้ปกป้องเธอสุดหัวใจ "ใจเย็นก่อนค่ะสามี การใช้กำลังหรือไปขู่ตบปากคนพวกนั้น มีแต่จะทำให้ข่าวลือยิ่งลุกลามใหญ่โตและเข้าทางคนพวกนั้น คนเราถ้ามีความอิจฉาริษยาเป็นทุนเดิม ต่อให้เราอธิบายให้ตาย ศรศิลป์ก็ไม่กินหวกหรอกค่ะ" ศิลามองภรรยาด้วยความรู้สึกหลากหลาย ทั้งประทับใจในความฉลาดเฉลียวและสุขุมของเธอ หญิงสาวตรงหน้าในยามนี้ช่างแตกต่างจากภรรยาขัดดอกคนเก่าที่เอาแต่โวยวายและสร้างปัญหาอย่างสิ้นเชิง เธอเปรียบเสมือนดวงอาทิตย์ที่ค่อยๆ อบอุ่นเข้ามาในชีวิตอันแห้งแล้งของเขา "แล้วเธอจะจัดการอย่างไร หืม?" ศิลาโน้มตัวลงมามองสบตา น้ำเสียงอ่อนลงจนแทบจะเป็นความอ่อนโยนที่มอบให้เธอคนเดียว "เราจะทำให้พวกเขาเห็นว่า... ความมั่งคั่งของเราไม่ได้มาจากการทุจริต แต่มาจากการ 'ค้าขายสุจริต' และ 'มันสมอง' ต่างหากล่ะคะ" ลินดาแววตาเป็นประกายระยิบระยับด้วยแผนการร้ายกาจที่ร่างไว้ในหัว "พรุ่งนี้ฉันจะเปิดโรงงานขนมขนาดย่อมที่หลังบ้าน จะจ้างพวกแม่บ้านที่ชอบนินทานั่นแหละมาทำงานให้ ให้ค่าแรงงามๆ ให้พวกหล่อนได้เห็นกับตาว่าเงินทุกหยาดหยามมาจากการลงแรง ไม่ใช่โชคช่วย" ศิลาหัวเราะในลำคออย่างชอบใจ มุมปากหยักลึกยกยิ้มขึ้น "ภรรยาของผมนี่... ร้ายกาจเสียจริง เอาชนะคนด้วยการใช้งานพวกเขาให้คุ้มค่าเงินเดือนเนี่ยนะ" "แน่นอนค่ะ เพราะในโลกนี้ ไม่มีอะไรจะสยบข่าวลือได้ดีเท่ากับการทำให้คนนินทานั้น 'หุบปาก' ด้วยการก้มหน้าก้มตาทำงานหาเงินให้เราหรอกค่ะ" ทว่า... ในขณะที่ทั้งสองกำลังวางแผนธุรกิจขั้นเด็ดขาดอยู่นั้น เสียงเคาะประตูก็จู่ๆ ก็ดังขึ้นอย่างรุนแรงสามครั้งติดๆ กันที่หน้าบ้าน บ่งบอกถึงความร้อนรนของผู้มาเยือน ศิลาขมวดคิ้วลุกขึ้นยืนบังลินดาไว้ด้านหลังโดยสัญชาตญาณ ขณะที่ลินดาชะโงกหน้ามองผ่านหน้าต่างออกไป ร่างของเด็กชายตัวเปียกปอนวิ่งกระหืดกระหอบมายืนอยู่หน้าประตูบ้าน ใบหน้าเผือดซีดด้วยความตื่นตระหนก และเสียงตะโกนที่หลุดออกมาจากปากของเด็กน้อย ทำเอาลมหายใจของทั้งคู่แทบสะดุด "ร้อยเอกศิลา! คุณลินดา! แย่แล้วครับ! ที่... ที่โกดังเก็บเสบียงของกองร้อย และคลังสินค้าแปรรูปหลังหมู่บ้าน... ไฟไหม้ครับ!" ขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามอ่านการเติบโตและความแสบสันของลินดามาจนถึงตอนนี้ค่ะ!