การขยายกิจการสู่ชุมชน

เสียงปิดประตูลั่นปัง... ทิ้งให้หัวใจของฉันเต้นระรัวราวกับกลองศึกในค่ายทหาร คำเตือนของร้อยเอกศิลาก่อนที่เขาจะก้าวออกไปทำภารกิจด่วนยังคงก้องกังวานอยู่ในโสตประสาท *“อย่าเพิ่งเปิดลิ้นชักนั้น... และอย่าเพิ่งตัดสินใจอะไรทั้งสิ้น จนกว่าผมจะกลับมา!”* ลิ้นชักไม้วอลนัทเก่าคร่ำคร่าตัวนั้นถูกล็อกกุญแจไว้อย่างแน่นหนา เอกสารลับทางราชการที่เขานำกลับมาบ้านเมื่อคืนนี้กลายเป็นชนวนความลับที่น่าสงสัย แต่สำหรับ “ลินดา” อดีตนักโภชนาการผู้กุมความลับแห่งมิติห้างสรรพสินค้าสมัยใหม่แล้ว ความกลัวไม่เคยอยู่ในพจนานุกรม ชีวิตในยุค 70 ที่เต็มไปด้วยความขาดแคลนและสายตาสอดรู้สอดเห็นของชาวบ้าน สอนให้ฉันรู้ว่า... การรอคอยความช่วยเหลือจากผู้อื่น คือการเอาอนาคตไปฝากไว้บนเส้นด้ายที่ขาดง่ายที่สุด ฉันก้มมองกุญแจดอกเล็กที่ร่วงหล่นอยู่ใต้โต๊ะทำงานของเขา – *ผู้ชายคนนี้นะซะนี่ เลินเล่อเสียจริง* แม้ในใจจะรู้ว่าการแอบเปิดลิ้นชักอาจล่วงล้ำความเป็นส่วนตัวและสร้างความขัดแย้งครั้งใหญ่ แต่สัญชาตญาณบางอย่างบอกว่า มันเกี่ยวข้องกับความปลอดภัยของครอบครัวเรา และแผนการ “การขยายกิจการสู่ชุมชน” ที่ฉันกำลังจะลงมือทำในวันนี้ *คลิಕ್!* เสียงกลไกสะเดาะกุญแจด้วยลวดเสียบกระดาษฝีมืออดีตสาวเวิร์กกิ้งวูแมนดังขึ้นเบาๆ ในความเงียบ เอกสารปึกหนาปรากฏแก่สายตา ทว่าสิ่งที่ดึงดูดความสนใจกลับไม่ใช่แผนยุทธวิธีทางทหาร แต่เป็น... ใบอนุมัติจัดสรรพื้นที่รกร้างหลังค่ายทหารและจดหมายอนุมัติให้เปิด “สหกรณ์ชุมชนขนาดย่อม” โดยมีชื่อของฉันเป็นผู้ถือสิทธิ์! ที่แท้... เขากำลังทำเรื่องนี้เพื่อเซอร์ไพรส์ฉันหรอกหรือ ตาบ้าเอ๊ย ปากแข็งเสียจริง สามีสายซึนคนนี้ช่างน่าตีให้ตายนัก! ความอุ่นวาบแผ่ซ่านขึ้นมาในอก ทว่าเวลาไม่เคยคอยใคร แผนการเปิดร้านค้าขนาดเล็กที่เต็มไปด้วยของแปลกใหม่ในสายตาชาวบ้านได้ถูกเตรียมไว้พร้อมสรรพแล้วในมิติห้างสรรพสินค้าของฉัน วันนี้คือวันดีเดย์ที่เราจะเปลี่ยนโฉมหน้าหมู่บ้านจัดสรรทหารแห่งนี้ให้ลุกเป็นไฟด้วยความตื่นตะการตา ตึกแถวไม้ชั้นเดียวหลังเก่าที่เคยทรุดโทรม ถูกเนรมิตใหม่ด้วยแรงงานของฉันและกลิ่นอายสโลว์ไลฟ์ที่ผสานความทันสมัย กระจกใสสะอาด (ที่ดึงออกมาจากมิติ) ถูกเช็ดจนเงาวับ ป้ายไม้แกะสลักคำว่า “ร้านสะดวกซื้อลินดา” แขวนโดดเด่นสะดุดตา ท่าหว่างกลางบรรยากาศบ้านนอกคอกนาที่คุ้นชิน “โอ้โฮ! นั่นมันอะไรกันน่ะแม่นางหลิน... เอ๊ย สหายลินดา?” เสียงแหลมสูงของป้าหม่า เพื่อนบ้านจอมสอดรู้สอดเห็นผู้ขึ้นชื่อเรื่องการกระจายข่าวไวเกินเสียงตามสายดังขึ้นเป็นคนแรก แกหยุดยืนเท้าสะเอวอยู่หน้าร้าน ดวงตาเบิกกว้างจ้องมองผ่านกระจกใสเข้าไปข้างในราวกับเห็นผีสางเทวด1 บนชั้นวางไม้สนกลิ่นหอมกรุ่น เต็มไปด้วยสินค้าที่คนยุค 70 ไม่เคยเห็นมาก่อนในชีวิต — ขวดแก้วใสบรรจุน้ำอัดลมสีดำซ่าบซ่า, ห่อขนมขบเคี้ยวซองฟอยล์สีสันสดใส, สบู่ก้อนหอมกลิ่นดอกไม้ป่าที่เนื้อเนียนละเอียดจนน่าอิจฉา, และที่สำคัญที่สุดคือ “หม้อหุงข้าวไฟฟ้าพกพา” ที่ใช้พลังงานจากแบตเตอรี่สำรองในมิติ วางตั้งเด่นเป็นสง่า “ร้านขายของชำทั่วไปค่ะป้าหม่า เชิญแวะชมก่อนได้นะคะ วันนี้สินค้าลดราคาพิเศษสำหรับคนในชุมชนค่ะ” ฉันแย้มยิ้มต้อนรับด้วยไมตรีจิต รอยยิ้มที่เป็นอาวุธลับทำให้คนแก่จอมจุ้นถึงกับชะงักไปชั่วขณะ “ของ... ของพวกนี้คืออะไรทำไมมันแปลกประหลาดนัก ขวดน้ำนั่นมีฟองฟู่ด้วย มันกินได้จริงหรือ หรือเป็นยาพิษของพวกนายทุนที่แอบแฝงมา!” ป้าหม่าโพล่งออกมาเสียงดังลั่น เพื่อเรียกไทยมุงให้มาสมทบ ไม่นานนัก ชาวบ้านนับสิบชีวิตก็มารุมล้อมหน้าร้าน สายตานับคู่ต่างจ้องมองด้วยความหวาดระแวงและอยากรู้อยากเห็นปะปนกันไป ในยุคสมัยที่ความอดอยากเพิ่งผ่านพ้นไปไม่นาน การมีร้านค้าที่ขายของฟุ่มเฟือยเช่นนี้ถือเป็นเรื่องสะเทือนขวัญ ฉันไม่รอช้าที่จะใช้ “กลยุทธ์ก้นครัว” ที่เชี่ยวชาญ เปิดฝาหม้อหุงข้าวที่ตุ๋น “ซี่โครงหมูตุ๋นยาจีนสูตรลับผสมเห็ดหอมมิติ” กลิ่นหอมหวานเข้มข้นของเครื่องเทศและเนื้อหมูที่เปื่อยนุ่มจนละลายในปาก ก็พวยพุ่งทะลุลอดผ่านประตูร้าน ลอยฟุ้งกระจายไปทั่วทั้งตรอกซอกซอยจนทุกคนต้องสูดจมูกฟุดฟิดโดยอัตโนมัติ เสียงท้องร้องโครกครากของใครบางคนในกลุ่มไทยมุงดังขึ้นท่ามกลางความเงียบ “หอม... กลิ่นนี่มันอะไรกัน ช่างหอมยั่วยวนใจเสียเหลือเกิน...” ชาวบ้านคนหนึ่งพึมพำ ดวงตาเป็นประกายจ้องมองมาที่หม้อดินเผาใบเล็กในมือฉัน “นี่คือ ‘ซี่โครงหมูตุ๋นพันปี’ เมนูพิเศษฉลองเปิดร้านค่ะ” ฉันตักน้ำซุปสีอำพันร้อนๆ ราดลงบนข้าวสวยเม็ดเรียงสวยในชามกระเบื้องเคลือบ ควันสีขาวกรุ่นลอยขึ้นพร้อมกับกลิ่นหอมที่ทำเอาต่อมน้ำลายของทุกคนทำงานอย่างหนัก “ท่านใดที่สนใจซื้อสินค้าภายในร้านครบสองหยวนวันนี้ จะได้รับสิทธิ์ชิมฟรีหนึ่งคำค่ะ!” ความลังเลหายวับไปกับตา ความโลภและความอยากรู้อยากเห็นเข้าครอบงำฝูงชนทันที ป้าหม่าผู้เคยปากกล้าเป็นคนแรกที่ก้าวเท้าพรวดพราดเข้ามาในร้าน ดวงตาสอดส่ายมองสินค้าบนชั้นอย่างตื่นตะลึง มือหยาบกร้านเอื้อมไปหยิบสบู่หอมขึ้นมาดม “โฮuy... หอมยิ่งกว่าดอกไม้ป่าเสียอีก! นี่มันราคาเท่าไหร่กัน สหายลินดา?” “ก้อนละห้าเหมาค่ะป้า รับรองว่าใช้แล้วผิวพรรณผุดผ่องราวกับคุณหญิงในเมืองหลวงแน่นอนค่ะ” ฉันตอบด้วยน้ำเสียงฉะฉาน การค้าขายกำลังดำเนินไปอย่างราบรื่น กำไรมหาศาลกำลังไหลเข้ากระเป๋า และชื่อเสียงของฉันในฐานะสะใภ้ตัวแสบได้ถูกลบ ทว่า... ในจังหวะที่เงินสดหยวนใบแรกกำลังจะถูกยื่นข้ามเคาน์เตอร์ เสียงฝีเท้าหนักแน่นนับสิบคู่ก็ดังสะเทือนเลื่อนลั่นมาจากปากซอย กลุ่มทหารในเครื่องแบบเต็มยศนำ1โดย “ผู้กองเฉิน” คู่ปรับตัวฉกาจของร้อยเอกศิลา ก้าวเข้ามาด้วยใบหน้าถมึงทึง ดวงตาดุดจ้องมองมาที่ร้านค้าของฉันอย่างเอาเรื่อง “หยุดการซื้อขายทั้งหมดเดี๋ยวนี้!” ผู้กองเฉินตบโต๊ะเสียงดังสนั่นจนข้าวของบนชั้นสั่นสะเทือน “สหายลินดา... เธอเอาสินค้าหนีภาษีและวัตถุต้องสงสัยเหล่านี้มาจากไหน! ในฐานะหัวหน้าฝ่ายRักษาความปลอดภัย ฉันขอสั่งปิดร้านและยึดสินค้าทั้งหมดเพื่อตรวจสอบข้อหา ‘ค้าของเถื่อนทำลายเศรษฐกิจรัฐ’ เดี๋ยวนี้!” บรรยากาศในร้านเย็นเยียบลงทันที ชาวบ้านต่างพากันถอยกรูดด้วยความหวาดกลัว ฉันหรี่ตามองผู้กองเฉินอย่างไม่เกรงกลัว มุมปากยกยิ้มขึ้นเล็กน้อยอย่างท้าทาย ในเมื่อเขาอยากเล่นเกมอำนาจ ฉันก็จะจัดให้ชุดใหญ่... แต่ทว่า ทันใดนั้นเอง มือหนาคุ้นเคยคู่หนึ่งก็เอื้อมแหวกฝูงชนเข้ามาคว้าข้อมือฉันไว้ พร้อมกับเสียงทุ้มต่ำอันคุ้นเคยที่ดังลอดไรฟันด้วยความเกรี้ยวกราด “ใครกล้าแตะต้องภรรยาของฉัน... ลองก้าวเข้ามาอีกก้าวซิ!” ร้อยเอกศิลาที่ควรจะติดภารกิจด่วนนอกค่าย กลับมายืนตระหง่านอยู่เบื้องหน้า ดวงตาคมกริบฉายแววดุดันราวกับพญาอินทรีย์ที่พร้อมขย้ำเหยื่อ และในมือของเขานั้น... กำลังถือหมายจับลับที่ระบุชื่อ “ผู้กองเฉิน” ในข้อหาทุจริตคอร์รัปชันอยู่พอดี! ——————————————— ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่อยู่เคียงข้างและสนับสนุน "ดัชเชสโพดำ" มาจนถึงตอนนี้ เตรียมพบกับความสะใจในตอนหน้าได้เลยนะคะ!