สามีกลับมาถึงพอดี

เสียงตะหลิวเหล็กกระทบก้นกระทะเหล็กหล่อดัง *เคร้ง!* เป็นจังหวะเดียวกับการตวัดข้อมืออย่างคล่องแคล่วของลินดา กลิ่นหอมฟุ้งของพริกแห้ง คั่วกับกระเทียมสับละเอียดและหมูสามชั้นหั่นเต๋าที่ถูกเคี่ยวจนน้ำมันหมูใสแจ๋ว กำลังลอยละล่องอบอวลไปทั่วทั้งห้องครัวเก่าๆ และเล็ดลอดผ่านรอยแตกของประตูไม้เนื้อหยาบออกไปปะทะลมหนาวด้านนอก นี่ไม่ใช่กลิ่นอาหารธรรมดาในยุคเจ็ดสิบที่ผู้คนต่างประหยัดมัดกัดก้อนเกลือ แต่มันคือกลิ่นอายของความมั่งคั่งและความสุขที่ลินดาจงใจปรุงแต่งขึ้นจากวัตถุดิบในมิติห้างสรรพสินค้าของเธอเอง “หอม... บ้าจริง นี่มันกลิ่นอะไรวะเนี่ย?” เสียงทุ้มต่ำที่เจือด้วยความเหนื่อยล้าจากการฝึกภาคสนามมาตลอดสัปดาห์ดังขึ้นที่หน้าประตูบ้าน ร่างสูงใหญ่ในชุดเครื่องแบบทหารสีเขียวเข้มที่เปรอะเปื้อนไปด้วยฝุ่นดินและคราบเหงื่อชะงักฝีเท้าลงทันทีที่ก้าวเข้ามาในเขตรั้วบ้าน ร้อยเอกศิลาขมวดคิ้วมุ่น จมูกโด่งเป็นสันคมสูดกลิ่นหอมเย้ายวนนั้นเข้าไปลึกๆ โดยไม่รู้ตัว ดวงตาคมกริบกวาดมองไปรอบบ้านด้วยความรู้สึกแปลกประหลาด บ้านที่เคยรกร้างและเต็มไปด้วยความเงียบเหงา ไร้ซึ่งร่องรอยของคำว่า ‘ครอบครัว’ บัดนี้กลับมีควันสีขาวพวยพุ่งจากปล่องไฟ มีแสงไฟสีส้มอบอวลเล็ดลอดผ่านหน้าต่างกระดาษสา และที่สำคัญที่สุด... มันมีเสียงฮัมเพลงเบาๆ อย่างอารมณ์ดีของภรรยาผู้ขึ้นชื่อเรื่องความร้ายกาจและสร้างแต่ภาระ ศิลาขบกรามแน่น มือหนาผลักประตูไม้เก่าๆ ให้เปิดออกด้วยความระแวง เขากลัวเหลือเกินว่านี่จะเป็นแผนการใหม่ของหลินหลิน—ผู้หญิงที่เขาจำใจต้องแต่งงานด้วยเพื่อตอบแทนบุญคุณ และตลอดเวลาที่ผ่านมาเธอก็เอาแต่หาเรื่องเรียกร้องความสนใจ สร้างหนี้สิน จนเขาแทบอยากจะเอาเวลาทั้งหมดไปซ่อนตัวอยู่ในค่ายทหาร ทว่า ภาพที่ปรากฏตรงหน้ากลับทำให้ร้อยเอกหนุ่มผู้เด็ดเดี่ยวถึงกับยืนนิ่งงัน ราวกับถูกตรึงไว้กับพื้น ลินดาในร่างใหม่ที่สวมผ้ากันเปื้อนลายน่ารัก (ซึ่งได้มาจากมิติพิเศษ) กำลังยืนอยู่หน้าเตาด้วยท่าทางมั่นอกมั่นใจ เรือนร่างผอมแห้งในอดีตบัดนี้เริ่มมีน้ำมีนวลขึ้นเล็กน้อย ผิวพรรณเปล่งปลั่งขึ้นอย่างเห็นได้ชัด เส้นผมสีดำสนิทถูกรวบเก็บไว้เป็นระเบียบด้วยปิ่นไม้เรียบง่าย ทว่ากลับขับเน้นให้ลำคอระหงและใบหน้ารูปไข่นั้นดูงดงามราวกับภาพวาด เธอกำลังปรุง ‘ผัดหมี่หมูสามชั้นสูตรลับโบราณ’ เส้นหมี่สีเหลืองนวลคลุกเคล้าด้วยซอสเข้มข้น โรยหน้าด้วยต้นหอมซอยและกากหมูกรอบฟูที่ส่งเสียงกรุบกรอบน่ากิน “ยืนบื้ออะไรอยู่ตรงนั้นคะ? ล้างมือล้างไม้แล้วเข้ามานั่งสิ หรือจะรอให้ฉันป้อนถึงปาก?” น้ำเสียงหวานใสแต่แฝงด้วยความเฉียบคมเอ่ยขึ้นโดยไม่ต้องหันมามอง ลินดารู้สึกถึงการมาของสามีตั้งแต่เขาเดินเข้าประตูรั้วแล้วด้วยซ้ำ ประสาทสัมผัสของเธอยอดเยี่ยมเสมอ และเธอก็เตรียมใจรับมือกับนายทหารหน้าดุคนนี้ไว้แล้ว ศิลาสะดุ้งเล็กน้อยเมื่อถูกจับไต๋ได้ ใบหน้าคมคายบึ้งตึงขึ้นตามสัญชาตญาณ เขาปรับน้ำเสียงให้แข็งกระด้างเพื่อกลบเกลื่อนความประหลาดใจเมื่อครู่ “เธอทำอะไรของเธอ? กลิ่นมัน... ไปเอาเงินมาจากไหนมาซื้อเนื้อหมูพวกนี้? หลินหลิน เธอสร้างหนี้ที่ไหนอีกรึเปล่า?” คำถามรัวกระสุนพรั่งพรูออกมาจากปากของนายทหารหนุ่ม น้ำเสียงเจือความระแวงและตำหนิตามวิสัยทัศน์ของสามีผู้เหนื่อยล้าจากการทำงาน ลินดาปิดเตา เธอตักผัดหมี่ร้อนๆ ใส่จานกระเบื้องเคลือบสีขาวลายดอกไม้ได้อย่างสวยงาม ก่อนจะหันกลับมาเผชิญหน้ากับสามีเต็มตา ดวงตากลมโตคู่นั้นพินิจพิเคราะห์ร่างสูงใหญ่ที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามและร่องรอยความเหนื่อยล้า เธอเห็นความห่วงใยที่ซ่อนอยู่ภายใต้ท่าทางเกรี้ยวกราดนั้นอย่างทะลุปรุโปร่ง “ร้อยเอกศิลาคะ” ลินดาวางจานอาหารลงบนโต๊ะไม้เก่าๆ เสียงจานกระทบพื้นโต๊ะดังเบาๆ แต่กลับเรียกสติของชายหนุ่มให้โฟกัสมาที่เธอ “สามีภรรยาแต่งงานกันมาตั้งนาน เพิ่งกลับเข้าบ้านมา สิ่งแรกที่คุณทักฉันไม่ใช่คำว่าเหนื่อยไหม แต่กลับเป็นการกล่าวหาว่าฉันไปสร้างหนี้เนี่ยนะ? ช่างเป็นสามีที่ดีเสียจริงนะคะ” คำพูดจิกกัดแต่นุ่มนวลนั้นทำเอาศิลาถึงกับไปไม่ถูก เขาอ้าปากจะเถียงแต่ก็ต้องกลืนคำพูดลงคอเมื่อกวาดสายตาไปเห็นโต๊ะอาหารตรงหน้า นอกจากผัดหมี่จานใหญ่ที่ส่งกลิ่นหอมยั่วน้ำลายแล้ว ข้างๆ กันยังมีซุปกระดูกหมูตุ๋นหัวไชเท้าน้ำใสแจ๋วที่โรยพริกไทยดำหอมกรุ่น และผัดผักกวางตุ้งไฟแดงสีเขียวสดกรอบ ทั้งหมดนี้คืออาหารที่คนระดับนายทหารอย่างเขายังแทบไม่มีโอกาสได้กินบ่อยๆ ในยุคข้าวยากหมากแพงเช่นนี้ แล้วผู้หญิงที่วันๆ เอาแต่ผลาญเงินอย่างหลินหลินไปเอาวัตถุดิบชั้นดีเหล่านี้มาจากไหน? “ฉันไม่ได้สร้างหนี้ค่ะ” ลินดากล่าวเสียงเรียบ เธอเดินเข้าไปใกล้ชายหนุ่ม กลิ่นกายหอมสะอาดอ่อนๆ ของเธอลอยเข้าจมูกของศิลาจนเขารู้สึกใจกระตุก “เนื้อหมูพวกนี้ได้มาจากน้ำพักน้ำแรงของฉันเอง... จากการที่ฉันเริ่มใช้สมองหาเงิน ไม่ได้แบมือขอเงินคุณไปผลาญเล่นเหมือนเมื่อก่อนหรอกค่ะ วางใจเถอะ” ศิลาจ้องมองลินดาด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความสงสัยระคนเหลือเชื่อ ดวงตาของเธอเปลี่ยนไป... มันไม่มีแววตาหวาดกลัว หงิมเหงา หรือความเจ้าเล่ห์เพทุบายเหมือนเคยอีกแล้ว แต่กลับฉายแววความมั่นใจ เฉียบคม และทรงพลัง จนผู้ชายอกสามศอกอย่างเขายังรู้สึกเกรงใจขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก “เธอ... เปลี่ยนไปมากนะ หลินหลิน” ศิลาเอ่ยเสียงแผ่ว ราวกับพمพำกับตัวเอง “คนเราถ้ารู้จักคิด ชีวิตก็ย่อมเปลี่ยนแปลงไปในทางที่ดีขึ้นค่ะ” ลินดาคลายยิ้มบางๆ ที่มุมปาก รอยยิ้มนั้นงดงามจนศิลาเผลอจ้องมองค้างไปชั่วขณะ “ยืนทื่อเป็นเสาหินอยู่ทำไมล่ะคะ? หรือว่ารอให้ฉันป้อนจริงๆ?” “ใครรอเธอพูดจาเหลวไหล!” ศิลาหน้าแดงขึ้นมาวูบหนึ่งอย่างไม่รู้ตัว เขาเบือนหน้าหนีไปทางอื่นเพื่อซ่อนความประหม่า ก่อนจะเดินดุ่มๆ ไปที่อ่างล้างหน้ามุมห้องอย่างจำยอม “ฉันแค่เหนื่อยจากการฝึกต่างหาก” ลินดาลอบหัวเราะในลำคออย่างอารมณ์ดี ความซึนเดระของสามีหนุ่มคนนี้ช่างน่าเอ็นดูกว่าที่คิดไว้เสียอีก การปฏิรูปชีวิตในยุคเจ็ดสิบและยึดครองใจสามีสายแข็งคนนี้ ดูท่าทางจะไม่ได้ยากเย็นอย่างที่เธอกลัวแต่แรกแล้ว หลังจากศิลานั่งลงที่โต๊ะด้วยท่าทีเกรื้อกราดกลบเกลื่อนความหิว เขาก็ตักผัดหมี่เข้าปากคำหนึ่ง... และร่างทั้งร่างก็แข็งทื่อไปในทันที เส้นหมี่เหนียวนุ่มกำลังพอดี รสชาติกลมกล่อมที่ผสมผสานความเค็ม หวาน เผ็ดนิดๆ และความมันกรุบกอบของกากหมูระเบิดขึ้นในโพรงปาก มันอร่อยเสียจนเขาแทบไม่เชื่อว่านี่คือฝีมือของภรรยาที่ทำอาหารไม่เป็นแม้แต่ไข่เจียว ศิลาเงยหน้าขึ้นมองลินดาที่กำลังนั่งเท้าคางมองเขาด้วยสายตารู้ทัน ชายหนุ่มเม้มปากแน่น หัวใจเต้นแรงขึ้นอย่างแปลกประหลาด ทว่า ในขณะที่บรรยากาศกำลังดำเนินไปอย่างอบอุ่นและชวนให้อาหารมื้อนี้มีรสชาติ ทันใดนั้นเอง... *ปัง! ปัง! ปัง!* เสียงทุบประตูดังสนั่นหวั่นไหวราวกับคนจะพังบ้าน พร้อมกับเสียงแหลมปรี๊ดของแม่สามีจอมแสบที่ตะโกนแผดเผาเข้ามาจากนอกรั้ว “นังหลินหลิน! นังตัวดี! แกแอบทำอะไรกินกันในบ้าน กลิ่นมันโชยไปถึงบ้านฉัน! เปิดประตูให้ฉันเดี๋ยวนี้ แม่สามีมาหาทำไมไม่รีบมาต้อนรับ ห๊ะ!” ศิลาขมวดคิ้วทันที บรรยากาศอบอุ่นเมื่อครู่วันสลายหายไปในพริบตา ดวงตาคมกริบฉายแววเย็นชาขึ้นมาอีกครั้ง เขากำลังจะลุกขึ้นไปจัดการ แต่ลินดากลับยกมือขึ้นห้ามด้วยรอยยิ้มเย็นเยียบที่มุมปาก “ไม่ต้องค่ะคุณสามี...” ลินดาเอ่ยเสียงหวาน ทว่าดวงตากลับประกายแสงวาวโรจน์ “ปล่อยให้เป็นหน้าที่ของภรรยาคนนี้ ในการต้อนรับ... ‘แขกไม่ได้รับเชิญ’ คนนี้เองค่ะ” ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ที่น่ารักทุกท่านที่อยู่เคียงข้างและสนับสนุน "ดัชเชสโพดำ" มาโดยตลอดนะคะ