กระท่อมผุพังกับกองทอง

เสียงรองเท้าคอมแบทของทหารหนุ่มที่ย่ำลงบนพื้นดินแห้งแล้งดังสะท้อนก้องในความเงียบ ขณะที่ร้อยเอกศิลากำลังจ้องมองซากกองไม้ผุพังที่ถูกเรียกว่า "บ้านพักท้ายสวน" ด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความรู้สึกผิดและเคร่งเครียด ข่าวเรื่องรถบรรทุกสินค้าถูกปล้นกลางทางยังคงดังก้องอยู่ในหัวของเขา ในขณะที่ภรรยาที่เขาเคยคิดว่าเป็นภาระชิ้นใหญ่ กลับไม่ได้ส่งเสียงโวยวายหรือร้องไห้คร่ำครวญเหมือนเช่นเคย ลินดากวาดสายตามองสภาพรอบตัว รอยยิ้มบางๆ ประดับอยู่บนมุมปากอย่างไม่ยี่ห้อต่อความยากลำบาก บ้านหลังนี้มีสภาพไม่ต่างจากเพิงพักสัตว์ โครงสร้างไม้ผุกร่อน หลังคาสังกะสีสนิมเขรอะที่มีรูพรุนนับไม่ถ้วน และกลิ่นอับชื้นของดินโคลนที่อบอวลอยู่ในอากาศ แต่วิกฤตเช่นนี้แหละค่ะคือเวทีชั้นดีสำหรับอดีตนักโภชนาการและเจ้าของมิติห้างสรรพสินค้าอย่างเธอ "คุณศิลาคะ ยืนทำหน้าเครียดเป็นยักษ์ปักหลั่นแบบนั้น จะช่วยให้หลังคารั่วๆ นี่มันประสานกันเองได้หรือคะ?" เสียงหวานใสเอ่ยแซوขึ้น ทำลายความเงียบงัน สามีหนุ่มสะดุ้งเล็กน้อย หันมามองภรรยาด้วยแววตาซับซ้อน "หลินหลิน... ผมขอโทษ เรื่องสินค้าที่ถูกปล้น ทำให้เราไม่มีเงินทุนตั้งตัวตามที่พูดไว้ แถมบ้านหลังนี้ก็..." ศิลาเอ่ยเสียงทุ้มต่ำอย่างรู้สึกผิด ผู้ชายชาติทหารอย่างเขาเกลียดที่สุดคือการทำให้คนข้างหลังต้องมาลำบาก ลินดาเดินเข้าไปใกล้ วางมือเรียวลงบนท่อนแขนแกร่งที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามภายใต้เสื้อยืดสีเขียวทหารสัมผัสเบาๆ นั้นทำให้ศิลาชะงัก ลมหายใจของเขาติดขัดไปชั่วขณะเมื่อสบเข้ากับดวงตากลมโตที่พราวระยับด้วยความมั่นใจ "ใครบอกว่าเราไม่มีทุนล่ะคะ? อีกอย่าง... บ้านหลังนี้ ในมือของฉัน มันจะกลายเป็นวิมานน้อยๆ ที่ใครก็ต้องอิจฉาต่างหากค่ะ" พูดจบ ลินดาก็แสร้งทำเป็นก้มลงค้นหาของในย่ามเก่าๆ แต่แท้จริงแล้วจิตสำนึกของเธอได้เชื่อมต่อกับ "มิติห้างสรรพสินค้า" เรียบร้อยแล้วค่ะ นิ้วมือเรียวปัดหน้าจอโฮโลแกรมไร้เสียงในอากาศเพื่อเลือกสรรอุปกรณ์ปรับปรุงบ้านและวัตถุดิบชั้นเลิศ ทันใดนั้น กล่องลังกระดาษลึกลับหลายใบก็ปรากฏขึ้นกองอยู่ข้างตัวเธอจากมุมอับสายตา ศิลาขมวดคิ้วด้วยความฉงน "นั่น... อะไร? คุณเอาซ่อนไว้ตรงไหนตอนที่เดินมา?" "ความลับค่ะคุณสามี..." ลินดาหัวเราะคิกคักอย่างอารมณ์ดี "ถ้าอยากให้บ้านหลังนี้รอดจากฝนที่กำลังจะตกในอีกไม่กี่ชั่วโมงข้างหน้า คุณต้องเชื่อฉัน และลงมือทำตามที่ฉันสั่งค่ะ" แม้จะยังแคลงใจ แต่ด้วยสัญชาตญาณของการเป็นผู้ใต้บังคับบัญชาที่ดี (เอ๊ย สามีที่ดีต่างหากล่ะคะ!) ศิลาจึงยอมพยักหน้ารับคำอย่างจำยอม ร่างสูงโปร่งถอดเสื้อคลุมออก เผยให้เห็นแผ่นหลังกว้างและกล้ามเนื้อสมส่วนที่เปี่ยมไปด้วยพลังงาน เสน่ห์แบบดิบเถื่อนของชายชาติทหารในยساتที่กำลังจับค้อนและเลื่อยไม้ ทำให้ลินดาแอบกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก... ให้ตายเถอะ สามีสายซึนคนนี้ ยามตั้งใจทำงานช่างดาเมจต่อใจเสียจริงค่ะ! เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็วภายใต้การบัญชาการของภรรยาตัวน้อย ลินดาใช้ "วอลล์เปเปอร์กันความชื้นเกรดพรีเมียม" ที่แอบหยิบออกมาจากมิติ มาติดทับผนังไม้ผุๆ จนกลายเป็นผนังลายไม้สีขาวสะอาดตาอย่างน่าอัศจรรย์ เธอเนรมิตพื้นบ้านให้ปูด้วยพรมยางลวดลายอบอุ่น ส่วนหลังคาที่รั่วซึมก็ถูกศิลาใช้แผ่นกันซึมและแผ่นเหล็กหนาที่จู่ๆ ก็โผล่มาจากไหนไม่รู้ซ่อมแซมจนแน่นหนา ภายในเวลาไม่ถึงสามชั่วโมง กระท่อมผุพังท้ายสวนก็ถูกพลิกโฉมกลายเป็น "บ้านพักสไตล์มินิมอล" สุดอบอุ่นที่ดูราวกับบ้านในนิตยสารแต่งบ้านยุคใหม่ กลิ่นอายความยากจนข้นแค้นมลายหายไปสิ้น เหลือเพียงความหอมละมุนของเครื่องหอมปรับอากาศที่ลินดาจุดไว้มุมห้อง "เหลือเชื่อ..." ศิลายืนพิงกรอบประตูที่เพิ่งซ่อมเสร็จ เหงื่อกาฬไหลซึมตามไรผมจนทำให้เขาดูเซ็กซี่เป็นบ้า ดวงตาคมกริบกวาดมองไปทั่วห้องด้วยความอึ้งระคนทึ่ง "คุณทำทั้งหมดนี่... ด้วยตัวคนเดียวตอนที่ผมหันไปตัดไม้ได้ยังไง?" "มือกล J-Mart ค่ะ ฉันมือไวเสียยิ่งกว่าอะไรดี" ลินดาแก้ตัวด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ ก่อนจะยื่นแก้วน้ำสมุนไพรเย็นชื่นใจให้เขา "ดื่มเสียหน่อยนะคะ เหนื่อยมาทั้งวันแล้ว" ในขณะที่บรรยากาศกำลังอบอวลไปด้วยความหวานชื่นจนน่าหมั่นไส้ จู่ๆ เสียงเคาะประตูก็จลังลงอย่างรุนแรงจากด้านนอก ราวกับคนพังประตู ไม่ใช่แค่เสียงเคาะ แต่ตามมาด้วยเสียงโวยวายหยาบคายคุ้นหูของแม่สามีตัวแสบและน้องสะใภ้จอมจอมปลอมที่ตามรังควานไม่เลิก "อีสะใภ้ตัวซวย! แกมุดหัวอยู่ไหน! รู้ไหมว่าบ้านใหญ่เดือดร้อนเพราะพวกแกแค่ไหน เปิดประตูเดี๋ยวนี้!" ศิลาขมวดคิ้วฉับ ใบหน้าคมคายกลับมาเย็นชาดั่งน้ำแข็งในเสี้ยววินาที รังสีอำมหิตแผ่ออกมาจากร่างของนายทหารหนุ่มจนลินดาต้องเอื้อมมือไปแตะแขนเขาเบาๆ เพื่อปราม ลินดายิ้มเยาะที่มุมปาก ดวงตากลมโตฉายแววเจ้าเล่ห์แบบนักวางกลยุทธ์ "ใจเย็นๆ สิคะคุณสามี... ในเมื่อพวกเธอดั้นด้นมาหาเรื่องถึงที่ ทั้งๆ ที่เราเพิ่งจัดบ้านเสร็จ... งั้นเรามาต้อนรับแขกไม่ได้รับเชิญกลุ่มนี้ ด้วย 'ของว่าง' พิเศษที่ฉันเพิ่งอบเสร็จร้อนๆ ดีไหมคะ?" ว่าแล้ว ลินดาก็สะบัดมือเปิดฝาเตาอบวิเศษในมิติ กลิ่นหอมกรุ่นของ "พายแอปเปิ้ลคาราเมลสูตรโบราณ" ที่หอมหวานเย้ายวนใจจนแทบหยุดหายใจ ก็ลอยฟุ้งทะลุผ่านประตูบ้าน พุ่งตรงไปปะทะจมูกของคนข้างนอกที่กำลังเคาะประตูอย่างบ้าคลั่งทันที! เสียงทุบประตูด้านนอกชะงักกึกทันที ตามมาด้วยเสียงสูดจมูกฟุดฟิดด้วยความอยากรู้อยากเห็นของแม่สามีที่ดังลอดเข้ามาในความเงียบ "กลิ่น... กลิ่นอะไรหอมขนาดนั้นวะ?" **ดัชเชสโพดำ** ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ที่น่ารักทุกคนสำหรับการติดตามอ่านตอนนี้นะคะ