ตลาดมืดแห่งโอกาส

"ถ้าพวกคุณยังกล้าเอาตั๋วแป้งจอมปลอมพวกนี้มาแลกมันสำปะหลังชั้นดีในร้านฉันอีกแม้แต่ครั้งเดียว ฉันจะเอาเรื่องนี้ไปฟ้องหัวหน้าสถานีรถไฟให้หมดเปลือก!" เสียงแหลมสูงของเจ๊จู เจ้าของแผงค้าส่งอารมณ์ฉุนเฉียวดังทะลักออกมาจากซอกมุมอับของตลาดมืดท้ายเมือง ในยุคปี 1970 ที่ทุกอย่างถูกควบคุมด้วยบัตรปันส่วนและสายตาหวาดระแวงของเจ้าหน้าที่รัฐ ตลาดมืดแห่งนี้เปรียบเสมือนดินแดนสนธยาที่กฎหมายเอื้อมไม่ถึงอย่างแท้จริง แต่อย่างไรก็ตาม ความไร้ระเบียบนี้แหละคือขุมทรัพย์ที่ลินดากำลังรอคอย ร่างระหงในเสื้อแจ็คเก็ตสีซีดและผ้าพันคอผืนเก่าที่ใช้พรางใบหน้า ยืนหลบมุมอยู่หลังเสาปูนเปลือยของโกดังร้าง เธอแอบลอบมองสถานการณ์เบื้องหน้าด้วยแววตาเป็นประกายคมกริบ ในมือของเธอมีกระสอบผ้าใบเนื้อหยาบที่บรรจุส้มเขียวหวานลูกโตผิวเกลี้ยงเกลาจากห้างสรรพสินค้าในมิติพิเศษ ลูกใหญ่สีส้มสดราวกับถูกแต้มด้วยพู่กันของจิตรกร ส่งกลิ่นหอมหวานอมเปรี้ยวอ่อนๆ ลอดผ่านเนื้อผ้าออกมาเตะจมูก แม้ในยามที่รอบตัวเต็มไปด้วยกลิ่นอับชื้นของโคลนและกลิ่นเหงื่อไคล นี่ไม่ใช่แค่การค้าขายเพื่อเอาตัวรอด แต่มันคือหมากตารแรกที่เธอวางไว้เพื่อปลดแอกตัวเองจากตระกูลสามีที่จ้องจะเอาเปรียบ และเพื่อพิสูจน์ให้ร้อยเอกศิลาเห็นว่า ภรรยา "ขัดดอก" คนนี้ไม่ได้มีดีแค่การก้มหน้ายอมรับชะตากรรม ลินดาก้าวเท้าเดินเข้าสู่ใจกลางตลาดมืดอย่างเงียบเชียบ ฝีเท้าของเธอเบาราวกับแมวป่า สายตากวาดมองหาเป้าหมายที่เป็นพ่อค้าคนกลางรายใหญ่ ซึ่งเป็นผู้มีอิทธิพลพอที่จะรับซื้อสินค้าล็อตใหญ่โดยไม่ซักถามที่มาที่ไปให้มากความ ความกดดันรอบตัวทำให้หัวใจเต้นระรัว แต่ความตื่นเต้นเร้าใจในการสร้างความมั่งคั่งกลับมีมากกว่าหลายเท่า "หลบไปก่อน แม่ค้าหน้าใหม่มาจากไหนเนี่ย เกะกะจริง!" เสียงทุ้มต่ำห้วนๆ ดังขึ้นพร้อมกับแรงกระแทกเบาๆ ที่หัวไหล่ ลินดาเบี่ยงตัวหลบอย่างคล่องแคล่ว ปล่อยให้ชายร่างใหญ่สวมหมวกแก๊ปดึงปีกต่ำเดินผ่านไปโดยไม่ถือสา เธอยกยิ้มมุมปากอย่างเยือกเย็น ก่อนจะทิ้งตัวลงนั่งบนลังไม้เก่าๆ ใกล้กับแผงขายบุหรี่เถื่อน พร้อมทั้งวางกระสอบผ้าใบลู่ลงกับพื้นอย่างระมัดระวัง "ส้มสดๆ รสชาติหวานฉ่ำ ไร้เมล็ด ส่งตรงจากแดนใต้... สนใจแวะดูสักหน่อยไหมคะพี่ชาย?" เสียงใสไพเราะแต่หนักแน่นกังวานขึ้น ท่ามกลางเสียงจอแจของผู้คนในตลาด ลินดาจงใจเปิดปากกระสอบออกเพียงครบรส เพื่อให้กลิ่นหอมสดชื่นของส้มกระจายตัวออกไปตัดกับกลิ่นอับของตลาดมืดอย่างชัดเจน ชายวัยกลางคนผู้มีแผลเป็นยาวบริเวณหางตา ซึ่งนั่งสูบไปป์ใหม้เกรอะกรязอยู่บนเก้าอี้หวายหักๆ ชะงักกึก เขากลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่เมื่อสายตาคมกริบกวาดมองไปเห็นผิวส้มสีทองอร่ามที่สะท้อนแสงไฟสลัวจากตะเกียงน้ำมันก๊าด ในยุคที่ผลไม้สดเป็นของหายากยิ่งกว่าทองคำ การปรากฏตัวของส้มเกรดพรีเมียมเช่นนี้ย่อมดึงดูดสายตาของ "หมาป่า" ในคราบพ่อค้าได้ในทันที "เธอ... เอามาจากไหน? ของแบบนี้ในเขตนี้ไม่มีใครปลูกได้หรอกนะ ระวังตัวหน่อยเถอะ แม่หนู" เสียงแหบพร่าเอ่ยถามพร้อมกับโน้มตัวเข้ามาใกล้ กลิ่นยาสูบฉุนกึกปะทะเข้ากับใบหน้า แต่ลินดากลับไม่แสดงอาการหวาดกลัวแม้แต่น้อย เธอกลับเงยหน้าขึ้นสบตาอีกฝ่ายตรงๆ รอยยิ้มบางเบาประดับอยู่บนเรียวปากอิ่ม "ของดี ย่อมมีที่มาที่ไปที่น่าสนใจเสมอค่ะพี่ใหญ่... แต่ถ้าสนใจแต่เรื่องที่มา เกรงว่าส้มล็อตนี้คงจะหลุดมือไปอยู่ในมือคนอื่นเสียก่อนนะคะ" ลินดาเอ่ยด้วยน้ำเสียงทีเล่นทีจริง แต่แฝงด้วยความเฉียบขาดที่ทำให้พ่อค้าคนกลางถึงกับเลิกคิ้วสูงด้วยความประหลาดใจ ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะระหว่างคนทั้งสอง ขณะที่รอบข้างยังคงเต็มไปด้วยเสียงต่อรองราคาและฝีเท้าที่เร่งรีบ ลินดารู้ดีว่าเวลานี้คือช่วงเวลาวัดใจ หากเธอแสดงความลังเลแม้แต่นิดเดียว ราคาที่ควรจะได้ย่อมดิ่งลงเหว แต่ด้วยทักษะการเจรจาและการอ่านใจคนจากโลกยุคใหม่ เธอมั่นใจว่าข้อเสนอของเธอจะปฏิเสธไม่ลงอย่างแน่นอน ชายแผลเป็นหัวเราะในลำคอเบาๆ ก่อนจะเอื้อมมือหยาบกร้านไปหยิบผลส้มขึ้นมาลูกหนึ่ง พินิจพิเคราะห์ความสมบูรณ์แบบของมันอยู่ครู่ใหญ่ แล้วพยักหน้ารับช้าๆ "ตกลง... ฉันเหมาหมดนี่ แต่เธอต้องสัญญาว่าจะหามาส่งให้ฉันทุกสัปดาห์" กำไรก้อนแรกจากห้างในมิติกำลังจะไหลเข้ากระเป๋า ตัวเลขธนบัตรที่ถูกยัดใส่มือทำให้หัวใจของลินดาพองโต เธอสَมผัสได้ถึงอิสรภาพที่ค่อยๆ ก่อตัวขึ้นทีละน้อย ทว่าในจังหวะที่เธอกำลังจะเก็บธนบัตรเข้าเสื้อแจ็คเก็ต สายตากลับเหลือบไปเห็นเงาร่างของนายทหารยศสูงผู้หนึ่งกำลังเดินตรวจตราความเรียบร้อยอยู่ตรงปากทางเข้าตลาด—และบุคคลนั้นไม่ใช่ใครอื่น นอกจากร้อยเอกศิลา สามีผู้เคร่งขรึมของเธอนั่นเอง! ดวงตาคมกริบของสามีหนุ่มกำลังกวาดมองตรงมายังซอกมุมที่เธอหลบซ่อนอยู่พอดี ระยะห่างระหว่างพวกเขาลดลงเหลือเพียงไม่กี่ก้าว และไม่มีทางที่เธอจะหลบเลี่ยงสายตาคู่นั้นพ้นทันเวลา ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมเดินทางไปในเส้นทางสายอาชีพและการสร้างตัวของลินดานะคะ **ดัชเชสโพดำ**