สินค้าล็อตใหญ่ขายดีถล่มทลาย

“สามหยวนถ้วนค่ะป้า! ห้ามต่อแล้วนะคะ หมูตุ๋นน้ำแดงสูตรลับหม้อนี้ ฉันเคี่ยวไฟอ่อนข้ามคืนจนเนื้อเปื่อยนุ่มละลายในปาก ถ้าช้ากว่านี้ เกรงว่าต่อให้ใช้เงินสิบหยวนก็หาซื้อไม่ได้แล้วล่ะค่ะ” เสียงหวานใสแต่หนักแน่นกังวานอยู่ท่ามกลางความอึกทึกครึกโครมของตลาดมืด ยุคเจ็ดศูนย์ที่ผู้คนยังคงหวาดระแวงภัยเงาแห่งการตรวจสอบ แต่วันนี้ บริเวณตรอกแคบๆ หลังโกดังร้างกลับเนืองแน่นไปด้วยผู้คนนับร้อยที่เบียดเสียดแย่งชิงกันจนแทบเหยียบเท้ากันตาย จุดศูนย์กลางของความโกลาหลนั้นไม่ใช่ใครอื่น แต่เป็นลินดาในชุดเสื้อผ้าฝ้ายเรียบร้อยแต่สะอาดสะอ้าน ใบหน้าประดับรอยยิ้มพริ้มเพราที่ซ่อนความเจ้าเล่ห์ไว้เบื้องหลัง ขณะกำลังตัก ‘หมูตุ๋นซอสจักรพรรดิ’ ใส่กระทงใบตองส่งให้ลูกค้าแถวหน้าด้วยความรวดเร็วราวจับวาง เงินธนบัตรใบแล้วใบเล่าถูกยัดใส่มือของเธออย่างลนลาน เสียงกระซิบกระซาบด้วยความหวาดกลัวถูกกลบด้วยกลิ่นหอมเย้ายวนของเครื่องเทศตุ๋นที่โชยตลบอบอวลไปทั่วรัศมีสามลี้ ใครเลจะคาดคิดว่าสินค้าล็อตใหญ่ที่เธอแอบดึงออกมาจากมิติห้างสรรพสินค้าในค่ำคืนเดียว จะสามารถสร้างปรากฏการณ์ ‘เกลี้ยงแผง’ ได้ภายในเวลาไม่ถึงสองชั่วโมง “ลินดา... นี่เงินส่วนที่เหลือ น...นับให้ฉันที มือฉันสั่นไปหมดแล้ว!” เสียงกระซิบพร่าสั่นของแม่ค้าข้างๆ ที่มารับจ้างช่วยจัดของดังขึ้น หญิงวัยกลางคนผู้นั้นหน้าซีดเผือดด้วยความตื่นเต้น ปนความหวาดกลัวยามเหลือบเห็นเงาของเจ้าหน้าที่รัฐเดินตรวจตราอยู่ไกลลิบ แต่ดวงตากลับเป็นประกายวาววับยามมองกองธนบัตรในลังไม้ ลินดาหัวเราะเบาๆ ในลำคอ ดวงตากลมโตฉายแววเฉียบคม เธอคว้าธนบัตรปึกหนานั้นมากวาดสายตาผ่านอย่างรวดเร็ว ความทรงจำและทักษะของนักโภชนาการและนักบริหารจัดการยุคใหม่ทำให้เธอคำนวณตัวเลขในหัวได้อย่างแม่นยำราวดิจิทัล ยอดขายวันนี้... ทะลุเป้าหมายที่ตั้งไว้สามเท่าตัว! เงินเก็บก้อนโตที่ซุกซ่อนอยู่ในมิติลับ และบางส่วนที่ซุกไว้ก้นตะกร้าไม้ไผ่ บัดนี้หนาเตอะจนแทบจะปิดฝาไม่ลง นี่คืออิสรภาพทางการเงินก้อนแรกในชีวิตใหม่ของเธอในยุคที่ความอดอยากคือเรื่องปกติ ลินดาแย้มยิ้มอย่างพึงพอใจ เธอนึกถึงใบหน้าบึ้งตึงแต่แอบเป็นห่วงเป็นใยของร้อยเอกศิลา สามีหนุ่มสายซึนที่เช้านี้ก่อนออกจากบ้านยังทำทีเป็นบ่นเรื่องเธอหอบของพะรุงพะรัง แต่พลับพลา... ตอนที่เขายืนบังทางลมให้เธอยามจัดแผงเมื่อรุ่งสาง หูของเขากลับแดงก่ำเสียจนเธอต้องแกล้งทำเป็นมองไม่เห็น “กลับบ้านกันเถอะค่ะ วันนี้เราปิดร้านเร็วกว่ากำหนดตั้งครึ่งชั่วโมง” ลินดากระซิบเบาๆ กับผู้ช่วยพาร์ทไทม์ ก่อนจะกวาดเก็บอุปกรณ์ที่เหลือลงลังอย่างคล่องแคล่ว ทว่า ในวินาทีที่เธอกำลังจะดึงผ้าใบลงปิดแผง ลมหนาวระลอกหนึ่งก็พัดกระโชกแรง พร้อมกับร่างสูงใหญ่ในชุดเครื่องแบบทหารสีเขียวเข้มที่ก้าวเข้ามาขวางหน้า ประกายตาคมกริบของร้อยเอกศิลากวาดมองไปรอบตลาดที่ผู้คนเพิ่งสลายตัวไป เขายืนนิ่งเป็นรูปปั้น หายใจหอบเล็กน้อยราวกับเพิ่งวิ่งมาไกลหลายลี้ “ศิลา? คุณมาทำอะไรที่นี่คะ ไหนบอกว่าจะไปตรวจค่ายทหารฝั่งโน้นไม่ใช่หรือ?” ลินดากะพริบตาปริบๆ ความสงสัยฉายชัดบนใบหน้า ศิลากลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่ มือหนาที่มักจะถือปืนอย่างไร้ความลังเล กลับกำหมัดแน่นโดยไม่รู้ตัว ดวงตาคมกวาดมองกองเงินในลังไม้ของภรรชาสลับกับใบหน้าหวานที่เปื้อนเหงื่อบางเบา ก่อนที่ริมฝีปากหยักจะได้รูปจะขยับเอ่ยประโยคที่ทำให้ลมหายใจของลินดาต้องสะดุด “ผู้ตรวจการเขตพิเศษกำลังมาทางนี้... และเขามีหมายค้นบ้านเราในข้อหา ‘ค้ากำไรเกินควรและกักตุนสินค้าเถื่อน’!” ขอบคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางและลิ้มรสชาติชีวิตไปกับความมั่งคั่งของลินดานะคะ