เมื่อศิลาต้องไปปฏิบัติภารกิจ

ปึก! เอกสารปกสีน้ำตาลเข้มถูกกระแทลงบนโต๊ะไม้เนื้อแข็งเสียงดังสนั่น จนถ้วยกระเบื้องเคลือบลายครามบนโต๊ะสั่นระริก น้ำชาอุ่นๆ กระฉอกออกมาเปื้อนขอบโต๊ะเล็กน้อย "หมายค้น... ข้อหากักตุนสินค้าเถื่อนและค้ากำไรเกินควรอย่างนั้นหรือคะ ท่านหัวหน้าผู้ตรวจการ?" ลินดายืนนิ่งสงบ เธอไม่ได้แสดงท่าทีตื่นตระหนกหวาดกลัวอย่างที่คนกลุ่มนี้คาดหวัง สองมือเรียวประสานกันไว้เบื้องหน้า ใบหน้าหวานเชิดขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มบางเบาที่ประดับอยู่บนมุมปากกลับยิ่งทำให้ผู้มาเยือนรู้สึกราวกับว่าพวกเขากำลังตกเป็นฝ่ายเสียเปรียบเสียเอง สายตาคมกริบของผู้ตรวจการเขตพิเศษกวาดมองไปรอบห้องโถงที่สะอาดสะอ้าน กลิ่นหอมจางๆ ของเครื่องเทศและแป้งอบลอยอวลอยู่ในบรรยากาศ มันช่างขัดแย้งกับภาพลักษณ์ของ 'ภรรยาขัดดอกผู้สร้างความเดือดร้อน' ที่เขาได้รับรายงานมาเสียเหลือเกิน "ตรวจสอบให้ทั่วทุกซอกทุกมุม! อย่าให้พลาดแม้แต่ตารางนิ้วเดียว!" เสียงสั่งการด้วยความกร้าวร้าวของนายทหารชั้นผู้ใหญ่ดังขึ้น ลูกน้องในเครื่องแบบสีเขียวขี้ม้าหลายคนก้าวพรวดพราดเข้ามาในบ้านทันทีโดยไม่รอคำอนุญาต ดวงตากลมโตของลินดาดำมืดลงวูบหนึ่ง เธอรู้ดีว่านี่ไม่ใช่เรื่องบังเอิญ... มีคนจงใจ "ส่งเทียบเชิญ" แขกที่ไม่ได้รับเชิญเหล่านี้มาในวันที่ร้อยเอกศิลา สามีของเธอเพิ่งจะก้าวเท้าออกจากบ้านเพื่อไปปฏิบัติภารกิจลับในเขตชายแดนป่าลึก ศิลาเพิ่งจะขึ้นรถจี๊ปทหารออกไปได้ไม่ถึงสี่ชั่วโมง เหล่าแมลงวันน่ารังเกียจก็บินตามกลิ่นเน่าเฟะเข้ามาทันที ช่างเป็นการกระทำที่ประจวบเหมาะจนน่าขัน "เชิญค้นตามสบายเลยค่ะ" ลินดากล่าวด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ไร้ซึ่งความหวาดหวั่น "แต่ถ้าพวกท่านพลิกแผ่นดินหาหลักฐานไม่เจออย่างที่กล่าวหา... ฉันเกรงว่าเกียรติยศและเครื่องหมายบนบ่าของท่านหัวหน้าผู้ตรวจการ อาจจะต้องมีรอยด่างพร้อยครั้งใหญ่ในฐานะที่ใช้อำนาจหน้าที่โดยมิชอบในการกลั่นแกล้งครอบครัวทหารแนวหน้า" คำพูดที่เจือด้วยรอยยิ้มแต่เชือดเฉือนถึงกระดูกดำ ทำให้ผู้ตรวจการชะงักไปชั่วขณะ เขาขบกรามแน่นด้วยความขัดเคือง ในขณะที่คนกลุ่มนั้นกำลังรื้อค้นห้องเก็บของและห้องครัวอย่างไร้ความปรานี ความคิดของลินดากลับล่องลอยไปไกลถึงร่างสูงใหญ่ของสามีผู้ซ้ำซากในความรู้สึก แม้ภายนอกศิลาจะดูเย็นชาและมักจะพูดจาห้วนๆ ใส่เธอเสมอ แต่ทุกครั้งที่เขาสัมผัสมือเธอ หรือยามที่ดวงตาคมคู่นั้นมองมาด้วยความห่วงใยที่พยายามปกปิดไว้ ลินดารู้ดีว่าผู้ชายคนนี้เอาใจใส่เธอมากแค่ไหน และในยามที่เขาต้องไปเผชิญกับความอันตรายในป่าลึก ความกังวลใจก็เกาะกุมหัวใจของเธอจนแทบหายใจไม่ออก *เขาจะกินอิ่มไหม? อาหารในสนามฝึกและแดนทุรกันดารคงมีแต่รสชาติจืดชืดและแห้งแล้ง* ความคิดนั้นทำให้ลินดาตัดสินใจเด็ดเดี่ยว ทันทีที่ผู้ตรวจการและลูกน้องคว้าน้ำเหลวและจำใจเดินหน้าเสียกลับออกไปจากบ้านด้วยความหงุดหงิด ลินดาก็รีบปิดประตูลงกลอนแน่นหนา ร่างเพรียวระหงรีบหายวับเข้าไปในมิติลับทันที ภายในมิติห้างสรรพสินค้าจำลอง แสงไฟนีออนสว่างไสว กลิ่นหอมกรุ่นของอาหารนานาชนิดลอยตลบอบอวล ลินดาสวมผ้ากันเปื้อนสีครีม เธอไม่ได้สนใจความวุ่นวายจากเหตุการณ์เมื่อครู่แม้แต่น้อย สิ่งเดียวที่อยู่ในหัวสมองของอดีตนักโภชนาการมืออาชีพตอนนี้คือ การทำ "เสบียงลับ" ชั้นเลิศเพื่อส่งตรงไปให้ร้อยเอกศิลาถึงแนวหน้า เตาแม่เหล็กไฟฟ้าทำงานอย่างรวดเร็ว กลิ่นหอมของเนื้อหมูสามชั้นเคี่ยวซีอิ๊วกับพะโล้สูตรโบราณส่งกลิ่นตลบอบอวลไปทั่วพื้นที่ สีน้ำตาลแดงเงางามเคลือบอยู่บนชิ้นเนื้อที่ตุ๋นจนเปื่อยนุ่มละลายในปาก ตามด้วย "น้ำพริกนรกปลาแห้ง" สูตรเด็ดที่คั่วจนหอมกรุ่นเผ็ดร้อนถึงใจ ช่วยปลุกเร้าต่อมรับรสในยามที่ต้องเหน็ดเหนื่อยจากการฝึก และที่ขาดไม่ได้คือ "หมูฝอยกรอบ" รสชาติกลมกล่อมที่เก็บรักษาไว้ได้นานโดยไม่บูดเสีย ลินดาบรรจงแพ็คอาหารทุกอย่างลงในภาชนะสุญญากาศที่เธอหยิบมาจากมิติอย่างพิถีพิถัน ทุกเมนูถูกจัดเตรียมด้วยความใส่ใจราวกับงานศิลปะชิ้นเอก ไม่เพียงแต่อาหารคาวเท่านั้น เธอยังแอบใส่ “ขนมเปี๊ยะไส้ทะลัก” และ “ชาสมุนไพรจีนบำรุงกำลัง” ลงไปด้วย เพื่อให้สามีของเธอได้ดื่มด่ำกับความหวานชื่นใจท่ามกลางความหนาวเหน็บและความกดดันในค่ายทหาร "ในเมื่อพวกคุณอยากเล่นเกมสกปรกนัก งั้นฉันก็จะใช้ความอร่อยและความมั่งคั่งนี่แหละ ฟาดหน้าพวกมันทีละคน!" ลินดาพึมพำกับตัวเองด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ สองวันต่อมา พัสดุและเสบียงกล่องใหญ่พิเศษที่ส่งผ่านช่องทางลับของกองทัพถูกส่งตรงถึงมือร้อยเอกศิลาท่ามกลางสายตาอิจฉาริษยาของเพื่อนร่วมกองร้อย ศิลานั่งอยู่บนเก้าอี้ไม้เก่าๆ ในเต็นท์บัญชาการ ใบหน้าคมคายเต็มไปด้วยร่องรอยความเหนื่อยล้าจากการนำกำลังพลออกลาดตระเวนในป่าลึกตลอดสามวันที่ผ่านมา เสื้อผ้าเปียกชื้นและกลิ่นดินกลิ่นฝนติดตัวเขานิ่งสนิท แต่ทันทีที่เขาเปิดกล่องพัสดุที่จ่าหน้าซองด้วยลายมือคุ้นตา กลิ่นหอมเย้ายวนของเนื้อพะโล้และน้ำพริกก็พวยพุ่งออกมาจนทำให้ทหารหนุ่มผู้เยือกเย็นถึงกับนิ่งง้ำ เขายกมือขึ้นสัมผัสกระดาษโน้ตแผ่นเล็กที่ภรรยาเขียนแนบมาด้วย *[ทานให้อร่อยนะคะ... ระวังอย่าให้คนอื่นแย่งกินหมดล่ะ ถ้ากลับมาแล้วยังผอมลงแม้แต่นิดเดียว ฉันจะไม่อนุญาตให้นอนบนเตียงด้วยอีกต่อไป]* มุมปากหยักลึกของนายทหารหนุ่มยกย่องขึ้นเป็นรอยยิ้มกว้างอย่างลืมตัว ความอ่อนล้าทั้งหมดมลายหายไปในพริบตา หัวใจที่เคยด้านชาเพราะความกดดันทางทหารกลับพองโตด้วยความอบอุ่นจนเกือบจะล้นทะลัก ออกมาเป็นความรู้สึกคลั่งรักที่ยากจะควบคุม "ผู้กองครับ! มีวิทยุด่วนจากฐานบัญชาการใหญ่ แจ้งว่า..." เสียงตะโกนของนายทหารสื่อสารที่วิ่งหน้าตาตื่นเข้ามาในเต็นท์ ทำให้ศิลาต้องรีบหุบยิ้มแล้วกลับมาตีสีหน้าเคร่งขรึมดังเดิม แต่ทว่า... ก่อนที่นายทหารสื่อสารจะทันได้รายงานจบ เสียงฝีเท้าหนักแน่นและเสียงรถจี๊ปหลายคันก็แล่นมาจอดสนิทอยู่หน้าเต็นท์ของเขาเสียก่อน ร่างของนายพลผู้ทรงอิทธิพลประจำภาคตะวันออกก้าวเข้ามาพร้อมกับเอกสารลับในมือ แววตาของนายพลจ้องมองศิลานิ่งสนิท ก่อนจะเอ่ยประโยคที่ทำให้ร้อยเอกหนุ่มต้องขมวดคิ้วมุ่นด้วยความแปลกใจ "ร้อยเอกศิลา... คำสั่งด่วนที่สุดจากเบื้องบน คุณต้องเดินทางกลับบ้านพักในหมู่บ้านทันทีคืนนี้ และเหตุผลก็คือ... ภรรยาของคุณเพิ่งจะ ‘ยึดอำนาจ’ ในตลาดมืดและกำลังเปิดโปงเครือข่ายทุจริตทั้งหมดด้วยตัวคนเดียว!" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ร่วมเดินทางและลิ้มรสชาติความสุขไปพร้อมกับความรักที่หอมหวานและกลเม็ดเด็ดพรายของลินดานะคะ!