ภัยเงียบจากคนขี้อิจฉา

กลิ่นหอมกรุ่นของพริกคั่วและน้ำมันงาที่ลอยอบอวลไปทั่วห้องครัว ไม่ได้ช่วยให้บรรยากาศภายในบ้านพักทหารยามวิกาลอบอุ่นขึ้นเลยแม้แต่น้อย ในทางกลับกัน ลินดากำลังใช้ตะหลิวเหล็กเคาะขอบกระทะเสียงดัง ‘กริ๊ง’ เป็นจังหวะเดียวกับเสียงฝีเท้าหนักแน่นที่หยุดยืนนิ่งอยู่หน้าประตูบ้าน “คุณกล้าดียังไงถึงเข้าไปกว้านซื้อตั๋วปันส่วนทั้งหมดในตลาดมืดด้วยชื่อของผม?” เสียงทุ้มต่ำที่เจือด้วยความเหนื่อยอ่อนและระคนโทสะดังขึ้นทันทีที่ร้อยเอกศิลาผลักประตูเข้ามา ร่างสูงใหญ่ในชุดเครื่องแบบทหารที่เต็มไปด้วยฝุ่นควันจากการเดินทางด่วน แสดงให้เห็นว่าเขาเพิ่งฝ่าความมืดหลายร้อยกิโลเมตรกลับมาด้วยความร้อนใจเพียงใด สายตาคมกริบกวาดมองภรรยาที่กำลังตัก ‘เต้า้าหู้มาโป’ รสจัดจ้านใส่จานกระเบื้องเคลือบอย่างใจเย็น ลินดาวางกระบวยลง หันกลับมาเผชิญหน้ากับสามีด้วยรอยยิ้มบางๆ ที่มุมปาก ดวงตากลมโตฉายแววเยือกเย็นและเฉียบคม “ถ้าฉันไม่ทำเช่นนั้น ป่านนี้เครือข่ายสפקสินค้าเถื่อนของตระกูลหลิวคงดูดเลือดชาวบ้านในอำเภอจนหมดตัวไปแล้วค่ะ สามี... คุณคิดว่าการนั่งรอให้คำสั่งจากเบื้องบนอนุมัติลงมา จะทันการณ์กับความอดอยากของชาวบ้านตาดำๆ หรือคะ?” ศิลาขมวดคิ้วแน่น เขาก้าวเข้ามาประชิดตัวภรรยา กลิ่นอายความเป็นผู้นำและความกดดันแผ่ซ่านออกมาจากตัวเขา “คุณไม่เข้าใจ... การเล่นกับพวกตลาดมืดมันเหมือนกับการเดินบนเส้นลวด คุณกำลังเอาตัวเข้าไปเสี่ยงอันตราย!” “อันตรายเหรอคะ?” ลินดาหัวเราะในลำคอเบาๆ พลางยื่นช้อนชาสมุนไพรลดความดันที่เพิ่งหยิบออกมาจากมิติห้างสรรพสินค้าให้เขา “คนที่อันตรายที่สุดไม่ได้อยู่ในตลาดมืดหรอกค่ะคุณศิลา... แต่อยู่ใต้จมูกเรานี่เอง” ก่อนที่ศิลาจะได้เอ่ยถามอะไรเพิ่มเติม เสียงเคาะประตูก็รัวเร็วและรุนแรงดังขึ้นขัดจังหวะเสียก่อน *ปัง! ปัง! ปัง!* “เปิดประตูเดี๋ยวนี้! ลินดา! เธอซ่อนสินค้าหนีภาษีไว้ในบ้านใช่ไหม? ฉันมีหลักฐานนะว่าเธอแอบลักลอบค้าขายผิดกฎหมาย!” เสียงแหลมสูงที่คุ้นเคยดีตะโกนแผดลั่นแข่งกับเสียงลมหนาวด้านนอก นั่นคือ ‘ป้าชุน’ ญาติห่างๆ ฝั่งตระกูลเดิมของร่างนี้ ผู้ซึ่งมักจะมาพร้อมกับรอยยิ้มจอมปลอมและสายตาริษยาอยู่เสมอ ศิลาชะงัก สีหน้าของเขาเปลี่ยนเป็นเคร่งเครียดทันที เขามองหน้าภรรยาด้วยความสงสัย แต่ลินดาเพียงแค่ยกยิ้มมุมปากอย่างผู้ถือไพ่เหนือกว่า “เชิญค่ะ... เปิดประตูต้อนรับแขกที่ไม่ได้รับเชิญของเรากันเถอะ” ลินดากล่าวด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่ทรงพลัง เมื่อประตูเปิดออก ป้าชุนไม่ได้มาคนเดียว แต่เธอพากลุ่มเจ้าหน้าที่ตรวจสอบตลาดและชาวบ้านจำนวนหนึ่งมาด้วย ใบหน้าของหญิงวัยกลางคนเต็มไปด้วยความสะใจ นางชี้นิ้วเข้ามาในบ้านทันที “เห็นไหมล่ะ! ฉันบอกแล้วว่านังนี่มันตัวหายนะ เอาเงินของกองทัพไปละลายทิ้งแถมยังทำผิดกฎหมาย รีบเข้าไปค้นให้ทั่วเลยค่ะท่านเจ้าหน้าที่!” เจ้าหน้าที่สองนายก้าวเข้ามาด้วยท่าทีลังเลเล็กน้อยเมื่อเห็นร้อยเอกศิลายืนตระหง่านขวางทางอยู่ แต่ด้วยเอกสารร้องเรียนที่มีลายมือระบุชัดเจน พวกเขาจึงจำต้องทำตามหน้าที่ “ร้อยเอกศิลา ทางเราได้รับเรื่องร้องเรียนว่าภายในบ้านพักหลังนี้มีการกักตุนสินค้าและกระทำผิดกฎระเบียบของคอมมูน เราจำเป็นต้องขอตรวจค้นครับ” หัวหน้าชุดเจ้าหน้าที่กล่าวด้วยความเกรงใจ ศิลากำหมัดแน่น รังสีอำมหิตแผ่ออกมาจากตัวนายทหารหนุ่มจนทุกคนต้องถอยหลังไปก้าวหนึ่ง แต่ก่อนที่เขาจะทันได้เอ่ยปากไล่คนพวกนั้นออกไป มือเรียวนุ่มของลินดาก็แตะลงบนแขนเสื้อของเขาเบาๆ เป็นเชิงห้ามปราม “เชิญตรวจตามสบายเลยค่ะท่านเจ้าหน้าที่...” ลินดากล่าวด้วยน้ำเสียงใสซื่อและรอยยิ้มที่เป็นมิตร “แต่ถ้าตรวจแล้วไม่พบอะไรอย่างที่ ‘คุณป้า’ ของฉันกล่าวหา... ฉันเกรงว่าข้อหา ‘แจ้งความเท็จและหมิ่นประมาทเจ้าพนักงาน’ คงจะต้องถูกหยิบยกขึ้นมาพิจารณาอย่างจริงจังเสียแล้วล่ะค่ะ” ป้าชุนแค่นเสียงหัวเราะในลำคอ “ปากดีไปเถอะนังตัวดี! ฉันเห็นกับตาว่าเธอเอาลังไม้แปลกๆ ขนเข้ามาในห้องเก็บของหลังบ้านเมื่อวานนี้! ถ้าไม่ใช่ของหนีภาษีแล้วจะเป็นอะไร!” เจ้าหน้าที่พยักหน้ารับและรีบเดินตรงไปยังห้องเก็บของหลังบ้านทันที ป้าชุนรีบเดินตามไปติดๆ ด้วยความตื่นเต้น ราวกับกำลังรอคอยที่จะเห็นความพินาศของหลานสาวนอกคอกคนนี้ ภายในห้องเก็บของที่มืดสลัว กลิ่นอายบางอย่างลอยอบอวลออกมา เจ้าหน้าที่ใช้ไฟฉายส่องไปที่ลังไม้ขนาดใหญ่ที่วางอยู่มุมห้อง ป้าชุนไม่รอช้า นางพุ่งเข้าไปใช้มือผลักฝาลังไม้นั้นออกด้วยความฮึกเหิม พร้อมที่จะตะโกนประจานให้ลินดาต้องอับอายขายหน้าต่อหน้าทุกคน ทว่า... สิ่งที่ปรากฏอยู่เบื้องท้ายฝาลังไม้นั้น กลับไม่ใช่สินค้าเถื่อน ตั๋วปันส่วนผิดกฎหมาย หรือสิ่งของผิดระเบียบใดๆ ทั้งสิ้น! แสงไฟฉายส่องกระทบเข้ากับขวดโหลแก้วใสจำนวนนับร้อยที่เรียงรายอย่างเป็นระเบียบ ภายในบรรจุ ‘พริกเผาสูตรพิเศษ’ และ ‘น้ำพริกกุ้งแห้ง’ ที่ปิดผนึกอย่างแน่นหนา พร้อมป้ายฉลากสินค้าที่ออกแบบอย่างประณีตระบุชื่อแบรนด์ชัดเจน ถูกต้องตามกฎหมายทุกประการ และที่สำคัญที่สุดคือ มีตราประทับรับรองคุณภาพจากสหกรณ์การเกษตรอำเภอแปะหรา ป้าชุนอ้าปากค้าง ดวงเบิกกว้างด้วยความตกตะลึงจนแทบถลนออกมาจากเบ้า มือที่กำลังจะคว้าสิ่งของสั่นเทา นางพยายามขยี้ตาตัวเองซ้ำแล้วซ้ำเล่า “มะ... เป็นไปได้ยังไง! นี่มัน... นี่มันคืออะไรกันทำไมถึงไม่ใช่ของเถื่อน!” ลินดาเดินน่องเข้ามาอย่างช้าๆ เสียงรองเท้าหนังกระทบพื้นห้องดังเป็นจังหวะ ราวกับเสียงนาฬิกานับถอยหลังความพินาศของคนช่างอิจฉา รอยยิ้มบนใบหน้าของเธองดงามเยือกเย็น จนทำให้ป้าชุนรู้สึกหนสันหลังวาบขึ้นมาอย่างกะทันหัน “ของถูกกฎหมายทุกชิ้นค่ะคุณป้า...” ลินดาเอ่ยด้วยน้ำเสียงหวานหยดแต่เชือดเฉือนลึกถึงกระดูก “และที่สำคัญ... ลังไม้นี้เพิ่งได้รับอนุมัติให้เป็นสินค้าส่งออกประจำตำบลเมื่อช่วงบ่ายวันนี้เองค่ะ ต้องขอบคุณท่านหัวหน้าสถานีที่ช่วยตรวจสอบความถูกต้องให้รวดเร็วนะคะ” หัวหน้าเจ้าหน้าที่ตรวจสอบตลาดหันมาโค้ง12ศีรษะให้ลินดาเล็กน้อยด้วยความเคารพ “เรียนร้อยเอกศิลา และคุณลินดา... ทางเราตรวจสอบเรียบร้อยแล้ว ทุกอย่างถูกต้องตามกฎหมายทุกประการครับ ไม่มีสิ่งผิดปกติใดๆ ทั้งสิ้น” จากนั้นเขาหันไปมองป้าชุนด้วยสายตาตำหนิ “ส่วนท่านนี้... แจ้งความเท็จและสร้างความวุ่นวาย เจ้าหน้าที่คงต้องเชิญตัวไปสอบปากคำที่สถานีตำรวจเพื่อดำเนินคดีตามกฎหมายครับ” “ไม่นะ! ฉันถูกหลอก! นังนี่มันจัดฉาก!” ป้าชุนกรีดร้องโวยวายด้วยความสติแตก พยายามดิ้นรนขัดขืนเมื่อเจ้าหน้าที่สองนายเข้าไปประกบตัวลากออกไป เสียงโวยวายค่อยๆ ไกลออก and หายไปในความมืดของค่ำคืน ความเงียบสงบกลับมาเยือนบ้านพักอีกครั้ง ศิลายืนมองเหตุการณ์ทั้งหมดด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย ทั้งทึ่ง ประหลาดใจ และ... หลงใหลในความฉลาดเฉียบคมของภรรยา เขาหันกลับมามองสตรีตรงหน้า ผู้ซึ่งสามารถพลิกสถานการณ์วิกฤตให้กลายเป็นความได้เปรียบภายในเวลาไม่กี่วินาที ลินดาถอนหายใจเบาๆ หันไปจัดเตรียมจานอาหารบนโต๊ะต่อราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น พลางเหลือบมองสามีที่ยังคงยืนนิ่งอึ้งอยู่ที่เดิม “ยืนบื้ออะไรอยู่คะคุณสามี? กับข้าวเย็นหมดแล้ว... หรือว่าคุณอยากจะให้ฉันป้อน?” ศิลาดึงสติกลับมา รอยยิ้มอบอุ่นแต่เจ้าเล่ห์ปรากฏขึ้นที่มุมปากของนายทหารหนุ่มผู้ซื่อสัตย์ เขาเดินเข้าไปใกล้เธอ โอบเอวบางเข้าหาตัวอย่างถือวิสาสะจนลินดาต้องสะดุ้ง “ดูเหมือนว่าผมจะต้องประเมินภรรยาคนนี้ใหม่เสียแล้วสิ... ว่าแต่ เรื่องที่เราตกลงกันไว้เรื่อง ‘การลงโทษ’ คนที่ชอบก่อเรื่อง... เรามาเริ่มกันคืนนี้เลยดีไหม?” ดวงตากลมโตของลินดาเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยเมื่อสัมผัสได้ถึงความร้อนผ่าวจากฝ่ามือของเขาที่แนบอยู่บริเวณเอว และกลิ่นกายบุรุษที่โอบล้อมเธอไว้ ทว่า... ในจังหวะที่หัวใจกำลังเต้นไม่เป็นจังหวะ เสียงเคาะประตูดังขึ้นอีกครั้งอย่างแผ่วเบา แต่กลับทำให้ศิลาต้องชะงัก *ก๊อก... ก๊อก...* ร่างสูงของทหารสื่อสารคนสนิทเปิดประตูเข้ามาโดยไม่รออนุญาต ใบหน้าของเขามีเหงื่อซึมและสีหน้าตื่นตระหนกอย่างเห็นได้ชัด “ผู้กองครับ! เกิดเรื่องใหญ่แล้วครับ! สายลับที่เราส่งไปสืบเรื่องเครือข่ายของตระกูลหลิว ส่งสัญญาณขอความช่วยเหลือฉุกเฉินจาก... ‘เขตหวงห้ามใต้ดิน’ ครับ!” ศิลาหุบยิ้มทันที แววตาของเขากลับมาเคร่งเครียดดุดันอีกครั้ง ลินดากลืนน้ำลายลงคออย่างฝืนๆ เมื่อตระหนักได้ว่า ปัญหาสายใยสีเทาในเมืองนี้ไม่ได้จบลงแค่เรื่องตบตาของป้าชุน แต่มันคือปมปริศนาชิ้นใหญ่ที่กำลังดึงพวกเขาทั้งคู่ดำดิ่งลงสู่ความอันตรายที่แท้จริง! --- ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและเติบโตไปพร้อมกับความแซ่บและกลเม็ดเด็ดพรายของลินดาใน17บทที่ผ่านมานะคะ แล้วพบกันใหม่ในบทหน้าค่ะ!