ข้อความแรกจากคนตาย

"ใครเอารูปตัดต่อพวกนี้มาลงในกลุ่ม!" เสียงสั่นเครือของ 'กานต์' พิมพ์ข้อความสวนกลับมาทันควันหลังจากรูปภาพหนึ่งปรากฏขึ้นบนหน้าจอโทรศัพท์ของทุกคนในห้อง รินจ้องมองภาพนั้นผ่านแสงสีฟ้าที่สว่างวาบขึ้นท่ามกลางความมืดในห้องนอนของเธอ มือที่ถือสมาร์ทโฟนสั่นเทาจนแทบหลุดร่วง มันไม่ใช่รูปตัดต่อ กลิ่นคาวเลือดที่จินตนาการขึ้นในหัวมันรุนแรงจนเธออยากจะอาเจียน ในรูปคือร่างของ 'เก่ง' เพื่อนร่วมห้องที่เพิ่งแยกตัวกลับไปเมื่อสองชั่วโมงก่อน เขานอนคว่ำหน้าอยู่บนพื้นปูนเย็นเฉียบของดาดฟ้าตึกเก่าหลังโรงเรียน แผ่นหลังที่เคยสวมเสื้อเชิ้ตนักเรียนสะอาดตาบัดนี้ถูกกรีดเป็นรอยยาวลึกจนเห็นเนื้อสีขาวตัดกับเลือดสีเข้มที่นองไหลออกมาเป็นวงกว้าง ราวกับศิลปะที่ถูกสร้างขึ้นด้วยความจงใจ *แอดมิน: กติกาข้อแรก... อย่าลบภาพนี้ อย่าออกจากกลุ่ม และอย่าให้ใครรู้เรื่องนี้เกินกว่าคนในห้อง ไม่อย่างนั้น คนต่อไปที่จะถูก 'จัดระเบียบ' คือคนที่กดออกจากกลุ่ม* "พวกมึง... เห็นเหมือนที่กูเห็นใช่ไหม" คินพิมพ์ข้อความสั้นๆ ขึ้นมา ความเยือกเย็นในภาษาที่เขามักใช้หายไป แทนที่ด้วยความสับสนที่ซ่อนอยู่ในคำสั้นๆ นั้น รินขมวดคิ้วแน่น เธอพยายามสูดหายใจเข้าลึกๆ เพื่อระงับอาการมือสั่น เธอจำได้แม่น... ในคืนที่เกิดอุบัติเหตุเมื่อสองปีก่อน 'เก่ง' คือคนเดียวที่ยืนอยู่ข้างเธอ และเป็นคนเดียวที่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นในค่ำคืนที่รถคันนั้นพุ่งตกเหว เธอกดเปิดหน้าต่างแชทส่วนตัวกับ 'คิน' มือรัวพิมพ์ด้วยความร้อนรน *ริน: คิน นายรู้อะไรใช่ไหม? ไอ้กลุ่มนี้มันมาจากไหน?* *คิน: (ขึ้นสถานะกำลังพิมพ์... แล้วก็นิ่งไปนานเกือบนาที)* *คิน: ริน... ถ้าฉันบอกว่าฉันไม่รู้เธอจะเชื่อไหม แต่รูปนั่น... ตรงรอยกรีดที่หลังเก่ง รอยนั้นเหมือนกับ 'สัญลักษณ์' ที่เราเคยเห็นในแฟ้มประวัติเก่าของโรงเรียน* *ริน: แฟ้มไหน?* *คิน: แฟ้มที่มีชื่อพวกเราทุกคน... ตั้งแต่ก่อนที่พวกเราจะย้ายมาเรียนที่นี่* รินนิ่งไป หัวใจเต้นรัวเหมือนกลองรบ เธอหันมองไปรอบห้อง ความเงียบสงัดในยามวิกาลดูเหมือนจะบีบคั้นเธอมากขึ้นทุกขณะ ในใจของเธอกลับผุดภาพอุบัติเหตุในอดีตขึ้นมาซ้ำๆ รอยแผลเป็นที่หัวไหล่ของเธอเริ่มปวดแปลบ ราวกับมันกำลังตอบรับสัญญาณเตือนบางอย่าง ทันใดนั้น แจ้งเตือนจากกลุ่มไลน์ก็ดังขึ้นรัวๆ เหมือนห่าฝน *แอดมิน: เวลาเดินผ่านไปแล้ว 5 นาที ถ้าอยากรอดชีวิตจาก 48 ชั่วโมงนี้... ใครคนใดคนหนึ่งในพวกเธอ ต้องส่ง 'ความลับที่น่าอับอายที่สุด' ของเพื่อนในห้องมาให้ฉัน ถ้าความลับนั้นทำให้ฉันพอใจ... ฉันจะบอก 'จุดตาย' ของเกมนี้ให้หนึ่งอย่าง* ความเงียบเข้าปกคลุมกลุ่มไลน์ชั่วขณะ ก่อนที่ข้อความแรกจะเด้งขึ้นมาจาก 'เนย' เพื่อนสนิทที่รินไม่เคยคิดว่าจะกล้าทำอะไรแบบนี้ *เนย: ฉันมี... ฉันเห็นรินแอบไปที่ห้องเก็บเอกสารตอนพักเที่ยง และเธอก็ทำลายแฟ้มบางอย่างทิ้ง* รินเบิกตากว้าง หน้าจอโทรศัพท์กลายเป็นเสมือนกระจกที่สะท้อนความกลัวของเธอออกมา เธอไม่ได้ทำลายแฟ้ม... เธอแค่พยายามจะปิดบังสิ่งที่เธอเห็นในวันนั้น! *แอดมิน: น่าสนใจ... ริน งั้นเธอก็เป็นคนเริ่มเกมนี้แล้วสิ?* ความเย็นวาบวิ่งพล่านไปตามกระดูกสันหลัง รินมองเห็นจุดสีเขียวหน้าชื่อแอดมินที่ขยับขึ้นลงเหมือนคนกำลังนั่งมองเธออยู่จริงๆ เธอค่อยๆ วางโทรศัพท์ลงบนโต๊ะไม้ที่สั่นไหวเบาๆ ทว่าในวินาทีที่เธอกำลังจะปิดเครื่อง เสียงก๊อกแก๊กที่ดังมาจากหน้าต่างห้องนอนก็ทำให้เธอต้องหยุดชะงัก รินค่อยๆ หันไปช้าๆ เงาดำตะคุ่มทาบทับผ่านม่านหน้าต่างที่เธอจำได้แม่นว่าล็อกไว้แล้ว เสียงข้อความใหม่เด้งขึ้นอีกครั้ง พร้อมกับรูปภาพจากกล้องวงจรปิดในห้องนอนของเธอเอง... รูปเธอนั่งตัวสั่นอยู่หน้าโทรศัพท์เมื่อครู่นี้ *แอดมิน: อย่าหันหลังกลับไปริน... เพราะคนที่จะเฉลยความลับถัดไป ไม่ใช่เพื่อนในกลุ่ม... แต่เป็น 'ศพ' ที่เธอเพิ่งเห็นไปเมื่อกี้* รินกลั้นหายใจจนเจ็บหน้าอก เมื่อเห็นเงาดำนั้นเริ่มขยับผ่านม่านเข้ามาในห้อง มือที่เย็นเฉียบของใครบางคนวางลงบนบ่าของเธอจากด้านหลัง พร้อมกับกลิ่นคาวเลือดที่โชยมาเตะจมูกอย่างรุนแรงจนแทบสิ้นสติ ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปกับความสยองขวัญในค่ำคืนนี้ หวังว่าคุณจะยังไม่กดปิดแจ้งเตือนนะครับ... รี้ดเดอร์ของแมวดำใต้แสงจันทร์