กฎเหล็กของเกม

“อย่าหันไป...” เสียงกระซิบแหบพร่าดุจใบไม้แห้งกรีดลงบนแผ่นหลัง มันไม่ได้มาจากม่านสีหม่นที่โบกสะบัดไร้ทิศทาง แต่มันมาจากช่องว่างระหว่างมิติที่ความกลัวสร้างขึ้น รินกำมือแน่นจนเล็บจิกเข้าเนื้อฝ่ามือ กลิ่นคาวเลือดที่คละคลุ้งในอากาศไม่ใช่กลิ่นของเลือดสด แต่มันคือกลิ่นของโลหิตที่ถูกกักขังในตู้เหล็กมานานหลายปี เธอไม่หันไป แต่สายตาของเธอจับจ้องที่หน้าจอโทรศัพท์ซึ่งสว่างวาบขึ้นท่ามกลางความมืดมิดของห้องนอน **[กลุ่มไลน์: คนตาย]** **[Admin]:** กฎข้อที่ 1: การนิ่งเฉยคือความล้มเหลว **[Admin]:** ประกาศกฎเหล็กของเกม... พวกเธอทุกคนมีเวลา 5 นาทีในการอ่านกฎและกด ‘รับทราบ’ หากใครเพิกเฉย ร่างกายของผู้นั้นจะถูกลบออกจากโลกความเป็นจริงภายใน 48 ชั่วโมง... เริ่มนับถอยหลังตั้งแต่ข้อความนี้ปรากฏ นิ้วของรินสั่นเทาขณะที่พยายามไถหน้าจอลงไป กฎหกข้อปรากฏขึ้นทีละบรรทัด แต่ละข้ออ่านแล้วเย็นวาบไปถึงกระดูกสันหลัง 1. ห้ามออกจากกลุ่มไลน์โดยไม่ได้รับอนุญาต 2. ห้ามเปิดเผยตัวตนของ Admin แก่บุคคลภายนอก 3. การตอบโต้ในแชทคือพันธสัญญา (ถ้าพิมพ์ไปแล้ว ห้ามแก้ ห้ามลบ) 4. ทุกเที่ยงคืน จะมีหนึ่งคนถูกสุ่มให้เผชิญหน้ากับ ‘เงา’ 5. หากใครตาย ของรางวัล (เวลาชีวิต) จะถูกโอนเข้าสู่สมาชิกที่เหลือ 6. อย่าเชื่อใจใคร... แม้แต่คนที่กำลังยืนอยู่ข้างหลังคุณ รินรู้สึกได้ถึงลมหายใจเย็นจัดที่เป่ารดต้นคอ กลิ่นเหม็นเน่าที่ชวนอาเจียนนั้นรุนแรงขึ้นจนเธอแทบจะขาดใจ เธอเหลือบมองนาฬิกาดิจิทัลที่หัวเตียง 02:14 น. ตัวเลขสีแดงฉานนั้นดูเหมือนจะเต้นตุบๆ ตามจังหวะหัวใจของเธอ *ติ๊ง!* เสียงแจ้งเตือนดังขึ้นอีกครั้ง คราวนี้เป็นแชทส่วนตัวจาก ‘คิน’ **[คิน]:** ริน เธอเห็นมันแล้วใช่ไหม? อย่าขยับตัวเด็ดขาด ถ้าเธอรู้สึกว่ามีอะไรแตะไหล่ ให้หลับตาแล้วท่องเลขที่เธอเห็นในฝันเมื่อคืน... ไอ้บ้านั่นมันไม่ชอบความไร้เดียงสา รินกัดริมฝีปากแน่นจนได้รสฝาดของเลือดในปาก เธอหลับตาลงแน่น พยายามนึกถึงความฝันประหลาดที่ตามหลอกหลอนเธอมาตลอดหลายวัน ภาพของกองไฟที่โหมกระหน่ำและเสียงกรีดร้องในอุบัติเหตุครั้งนั้นผุดขึ้นมาเป็นฉากๆ “คิน... นายรู้อะไรอยู่ใช่ไหม?” เธอพึมพำเสียงแผ่วในลำคอ “ผมรู้ว่าตอนนี้... มันกำลังนับจังหวะหายใจของเธออยู่” เสียงของคินไม่ได้ดังมาจากโทรศัพท์ แต่มันดังมาจากมุมมืดของห้อง รินลืมตาโพล่งขึ้นทันที เธอหันขวับไปมองที่หน้าต่างบานเลื่อนซึ่งปิดสนิท เงาสีดำที่เคยอยู่ข้างหลังหายไปแล้ว ทิ้งไว้เพียงรอยนิ้วมือเปื้อนคราบดินประหลาดที่ติดอยู่บนกำแพง “กฎเหล็กข้อที่ 6... อย่าเชื่อใจใคร” เสียงแหบพร่าเดิมดังขึ้นอีกครั้ง คราวนี้มันมาจากลำโพงโทรศัพท์ที่ค้างหน้าแชทของคินเอาไว้ รินถอยกรูดไปจนชิดหัวเตียง หัวใจแทบหลุดออกมานอกอกเมื่อเห็นข้อความล่าสุดเด้งขึ้นมาจาก Admin **[Admin]:** ริน... 4 นาที 30 วินาทีผ่านไปแล้ว ดูเหมือนเธอจะเริ่มลังเลกับ ‘กฎ’ ของเรานะ รินกดพิมพ์ด้วยมือที่สั่นระริก *‘ฉันยอมรับกฎทุกข้อ’* **[Admin]:** ดี... แต่อย่าลืมสิว่าเธอไม่ได้อยู่คนเดียวในห้องนี้ ริน... ลองดูที่ใต้เตียงสิ เพื่อนเก่าที่เธอพยายามลืมในเหตุการณ์เมื่อห้าปีก่อน เขารอเธออยู่นานแล้ว ความเย็นเยียบแล่นพล่านไปทั่วสรรพางค์กาย รินค่อยๆ ก้มมองลงไปที่ใต้เตียงอย่างเลี่ยงไม่ได้ แสงไฟจากหน้าจอโทรศัพท์ส่องผ่านช่องว่างลงไป เห็นเพียงรองเท้าผ้าใบเก่าๆ ที่ดูคุ้นตา คู่ที่เธอเคยโยนทิ้งลงเหวไปพร้อมกับร่างของใครคนหนึ่งในคืนฝนตก ทว่า รองเท้าคู่นั้นไม่ได้ว่างเปล่า... มีมือที่ซีดเผือดจนเห็นเส้นเลือดดำขยายตัวกำลังเอื้อมขึ้นมาจับข้อเท้าของเธอไว้แน่น! รินหวีดร้องไม่ออก ลมหายใจของเธอติดขัด ความตายไม่ได้กำลังมาเคาะประตู แต่มันกำลังคลานขึ้นมาจากนรกที่เธอเป็นคนสร้างด้วยมือตัวเอง [ตอนต่อไป: ความทรงจำใต้เศษเหล็ก] ขอบคุณที่ร่วมเดินทางสู่ความมืดมิดไปกับ "แมวดำใต้แสงจันทร์" นะครับ