เหยื่อรายแรก

“มึงเงียบทำไม! ตอบกูมาสิไอ้เอ็ม! อย่ามาเล่นตลกแบบนี้!” นิ้วโป้งของรินสั่นระริกขณะพิมพ์ข้อความลงในแชทกลุ่ม ‘พวกเราจะอยู่ด้วยกันตลอดไป’ แสงสีฟ้าจากหน้าจอสมาร์ทโฟนที่ปรับความสว่างต่ำสุดสะท้อนเข้ากับรูม่านตาที่ขยายกว้างจนเกือบเป็นสีดำสนิท ในห้องนอนที่เงียบงันจนได้ยินเสียงหัวใจตัวเองเต้นดังก้องเหมือนกลองรบ รินกัดริมฝีปากจนได้กลิ่นคาวเลือดจางๆ สถานะในไลน์ของเอ็ม—เพื่อนสนิทที่สุดที่เพิ่งคุยกันเรื่องการบ้านวิชาประวัติศาสตร์เมื่อสิบนาทีก่อน—เปลี่ยนเป็น ‘อ่านแล้ว’ แต่ไม่มีแม้แต่ข้อความตอบกลับ ความเงียบของมันน่ากลัวกว่าเสียงกรีดร้องเสียอีก ‘แอดมิน’: *ความอดทนมีจำกัดนะครับ เอ็มเลือกที่จะไม่รักษากติกา* ข้อความจากไอคอนรูปหัวกะโหลกสีเทาเด้งขึ้นมาแทนที่คำตอบของเพื่อน รินรู้สึกเหมือนถูกกระชากวิญญาณออกจากร่าง เธอรีบกดโทรออกหาเอ็มทันที เสียงสัญญาณรอสายดังก้องในความมืด... ตื๊ด... ตื๊ด... ตื๊ด... ก่อนจะถูกตัดสายทิ้งด้วยเสียง ‘ตู๊ด’ สั้นๆ ที่ฟังดูเย็นชา “ไอ้คิน! มึงอยู่ไหน? มึงเห็นที่แอดมินพิมพ์ไหม?” รินเปลี่ยนไปกดโทรหาคินทันที ปลายสายรับอย่างรวดเร็วราวกับเขากำลังเฝ้าคอยมันอยู่ “อย่าสติแตก ริน” เสียงของคินเรียบสนิท เหมือนเขากำลังมองดูแผนที่อยู่ ไม่ใช่กำลังเผชิญหน้ากับความตาย “มึงอยู่หอพักใช่ไหม? ล็อกประตูให้แน่น อย่าให้ใครเข้าเด็ดขาด กูกำลังไปที่โถงทางเดินชั้นสามของตึกกิจกรรม” “ทำไมต้องที่นั่น?” “เพราะ GPS ในเครื่องเอ็มที่กูแฮกไว้... มันหยุดอยู่ที่นั่น” คินกดวางสายไปทิ้งให้รินเคว้งคว้างอยู่กับความกลัวที่เกาะกินใจ รินคว้าแจ็คเก็ตตัวหนามาสวม เธอรู้ดีว่าไม่ควรออกไปไหน แต่ภาพใบหน้าของเอ็มที่หัวเราะร่าเมื่อตอนเย็นมันหลอกหลอนจนเธอนั่งนิ่งอยู่กับที่ไม่ได้ เธอตัดสินใจคว้ากุญแจรถจักรยานยนต์แล้วพุ่งตัวออกจากห้อง ตึกกิจกรรมยามวิกาลดูเหมือนสัตว์ร้ายที่กำลังจำศีล ทางเดินยาวเหยียดที่ทอดตัวผ่านห้องชมรมต่างๆ ปราศจากแสงไฟ มีเพียงแสงจันทร์ที่สาดส่องผ่านบานหน้าต่างกระจกแตกๆ เข้ามา ทำให้เงาของตู้ล็อกเกอร์เรียงรายดูคล้ายกับโลงศพวางซ้อนกัน รินเดินย่องไปตามโถงทางเดิน กลิ่นอับชื้นผสมกับกลิ่นสนิมเหล็กเตะจมูกจนเธอต้องกลั้นหายใจ “ริน ทางนี้” เสียงกระซิบของคินดังมาจากมุมมืด เขาดูซีดเผือดกว่าปกติ ในมือถือไฟฉายส่องไปที่แถวล็อกเกอร์ไม้เก่าๆ ช่วงท้ายสุดของโถง รินเดินเข้าไปหาด้วยขาที่สั่นเทา เธอเห็นคินยืนจ้องมองล็อกเกอร์หมายเลข 404 ซึ่งเป็นเลขที่ไม่มีใครในโรงเรียนกล้าใช้ “มึงแน่ใจนะว่าสัญญาณอยู่ที่นี่?” รินกระซิบ ถามทั้งที่ใจอยากจะหันหลังกลับ คินไม่ตอบ เขาใช้ไหล่กระแทกบานประตูล็อกเกอร์ที่ถูกล็อกไว้อย่างแน่นหนา เสียงเหล็กกระทบกันดังกังวานไปทั่วโถงทางเดินที่เงียบสนิท *เคร้ง!* ล็อกเกอร์เปิดออก กลิ่นเหม็นรุนแรงพุ่งเข้าปะทะประสาทสัมผัสจนรินแทบอาเจียน สิ่งที่ร่วงลงมาจากด้านในไม่ใช่หนังสือเรียนหรือกระเป๋าเป้ แต่มันคือร่างของมนุษย์ที่ถูกยัดเยียดเข้าไปในพื้นที่แคบๆ จนกระดูกผิดรูป เอ็ม... หรือสิ่งที่เคยเป็นเพื่อนสนิทของเธอ ดวงตาของมันเบิกกว้างจ้องมองไปในความว่างเปล่า ปากที่เคยหัวเราะร่าบัดนี้ถูกเย็บปิดด้วยลวดทองแดงเส้นเล็กๆ อย่างประณีต รอบคอมีรอยช้ำม่วงเป็นวงกว้างเหมือนถูกมือที่มองไม่เห็นกระชากชีวิต “เหี้ยเอ๊ย!” คินสบถพลางถอยกรูด เขาใช้ไฟฉายส่องเข้าไปในล็อกเกอร์ รอยเลือดสดๆ เขียนเป็นตัวอักษรไว้ที่ผนังด้านหลัง ‘มึงคือรายต่อไป’ รินทรุดลงกับพื้น น้ำตาไหลพรากโดยไม่รู้ตัว ความทรงจำเกี่ยวกับอุบัติเหตุในอดีตที่เธอพยายามฝังกลบไว้กำลังย้อนกลับมา ราวกับว่า ‘แอดมิน’ ไม่ได้แค่ฆ่าเอ็ม แต่กำลังขุดคุ้ยความผิดบาปที่เธอเคยทำไว้ในคืนนั้น “ริน...” คินเรียกเสียงแผ่ว เขาหันมามองเธอด้วยสายตาที่เปลี่ยนไป มันไม่ใช่ความสงสาร แต่มันคือความหวาดระแวง “ในมือถือมึง... แอดมินเพิ่งส่งข้อความมาหาทุกคน” รินหยิบมือถือขึ้นมาดูด้วยมือที่สั่นเทา ข้อความล่าสุดจากกลุ่มไลน์ทำให้หัวใจเธอแทบหยุดเต้น ‘แอดมิน’: *คนต่อไปคือคนที่กุมความลับเรื่องคืนนั้นไว้... รินครับ คุณพร้อมหรือยังที่จะเป็นศพรายที่สองในตู้ล็อกเกอร์ที่ว่างอยู่ข้างๆ เพื่อนของคุณ?* ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนก็ดังขึ้นมาจากปลายโถงมืดมิด... ไม่ใช่เสียงเดินธรรมดา แต่มันเป็นเสียงลากลากของหนักบางอย่างที่ฟังดูคุ้นหูอย่างประหลาด รินเงยหน้าขึ้นจากหน้าจอ แล้วแสงไฟฉายของคินก็สาดไปกระทบกับร่างสูงใหญ่ในชุดฮู้ดสีดำที่ยืนนิ่งอยู่หน้าทางออก—มันถือถุงดำขนาดใหญ่ที่เปื้อนคราบสีแดงเข้มข้นอยู่ในมือ! ขอบคุณที่ติดตามการเดินทางสู่ความมืดมิดไปกับ "แมวดำใต้แสงจันทร์" นะครับ หวังว่าตอนหน้าทุกคนจะยังอยู่ครบ... หรือเปล่า?