คินปรากฏตัว

กลิ่นคาวสนิมเหล็กตีเข้าจมูกทันทีที่แรงกระชากอันเยียบเย็นดึงรั้งข้อมือของรินให้หลุดพ้นจากรัศมีของแสงไฟฉาย "อย่าส่งเสียง" เสียงกระซิบต่ำติดแหบพร่าดังขึ้นข้างใบหู พร้อมกับฝ่ามือใหญ่ที่เอื้อมมาปิดปากเธอไว้แน่นจนลมหายใจติดขัด รินเบิกตากว้างด้วยความตื่นตระหนก หัวใจเต้นรัวกระหน่ำราวกับจะทะลุกระดูกอก แรงสั่นสะเทือนจากฝ่าเท้าของร่างสูงใหญ่ในชุดฮู้ดสีดำที่อยู่ห่างออกไปไม่ถึงสเมตรทำให้พื้นไม้ใต้ฝ่าเท้าสั่นสะเทือน เสียงลากถุงดำขนาดใหญ่หยุดลงครู่หนึ่ง ราวกับมันกำลังเงี่ยหูฟังเสียงลมหายใจของพวกเขาทั้งสองคนที่ซ่อนอยู่หลังลังไม้กระดาษลูกฟูกผุๆ ในมุมอับของระเบียงทางเดิน ในความมืดมิดที่มีเพียงแสงจันทร์สลัวลอดผ่านกระจกหน้าต่างบานเกล็ดที่แตกละเอียด รินเหลือบมองเสี้ยวหน้าด้านข้างของคนที่ฉุดเธอมา—สันจมูกโด่งคมรับกับกรามที่ขบเข้าหากันแน่น ดวงตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นสายตาไม่ได้ฉายแววหวาดกลัวเลยแม้แต่น้อย มีเพียงความนิ่งงันเยือกเย็นที่คุ้นเคย *คิน...* ทำไมเขาถึงมาอยู่ที่นี่? และที่สำคัญที่สุด... ทำไมเขาถึงรู้ว่าเธอจะเดินมาติดกับดักตรงนี้? ความเงียบงันแผ่ขยายราวกับของเหลวหนืดที่กดทับหลอดลม ผ่านไปนานเท่าไหร่ไม่รู้ที่เสียงลากของหนักนั้นเริ่มเคลื่อนตัวห่างออกไป มุ่งหน้าไปยังบันไดหนีไฟฝั่งทิศตะวันตก เสียงเหล็กเสียดสีกันเอี๊ยดอาร์ดตามด้วยเสียงประตูกันไฟปิดกระแทกลงอย่างแรง ปลุกให้บรรยากาศรอบตัวกลับคืนสู่ความวังเวงอีกครั้ง พรึ่บ! คินปล่อยมือออกจากปากของรินทันทีที่แน่ใจว่าปลอดภัย เขากวาดสายตามองไปรอบๆ ก่อนจะคว้าข้อมือเธอแล้วออกแรงเดินเลี้ยวหักศوبเข้าสู่โซนห้องเก็บของเก่าท้ายตึก ซึ่งเป็นเขาวงกตอับทึบที่ไม่มีใครกล้าเฉียดเข้ามานานนับปี กลิ่นอับชื้นของฝุ่นละอองและกระดาษเก่าคละคลุ้งจนรินเผลอไอออกมาเบาๆ "แค๊ก... นายพาฉันมาที่นี่ทำไม คิน?" รินสะบัดข้อมือออกทันทีเมื่อพวกเขาหยุดยืนอยู่ท่ามกลางกองโต๊ะเก้าอี้พังๆ ที่ซ้อนทับกันระเกะระระกะ แสงไฟฉายจากโทรศัพท์มือถือของคินถูกคว่ำลงกับพื้น เพื่อสะท้อนแสงให้เห็นพิกัดรางๆ โดยไม่ให้เป็นจุดสังเกตจากภายนอก คินไม่ตอบทันที เขาย่อตัวลงใช้ผ้าเช็ดหน้าสะอาดสะอ้านเช็ดคราบฝุ่นที่เปื้อนข้อมือของตัวเองอย่างใจเย็น ท่าทีที่สุขุมเกินเหตุนั้นทำให้ความหวาดระแวงในใจของรินพุ่งสูงขึ้น เธอถอยหลังไปก้าวหนึ่ง แผ่นหลังชนเข้ากับชั้นเหล็กสนิมเขรอะ "เธอเกือบตายแล้วนะ ริน" น้ำเสียงเรียบเรื่อยเอ่ยขึ้น ท่ามกลางความมืดที่ทำให้มองเห็นเพียงเค้าโครงใบหน้าของเขา "ถ้าฉันไม่ไปดึงเธอออกมาจากตรงนั้น ป่านนี้โทรศัพท์ในมือเธอคงสั่นเตือนข้อความสุดท้ายจากแอดมิน... ข้อความบอกกำหนดเวลาตายของเธอเอง" รินชะงัก ลมหายใจสะดุดกึกลงไปวูบหนึ่ง สายตาคมกราบจ้องมองเขาเขม็ง "นายรู้เรื่องกลุ่มไลน์นั่น... นายก็อยู่ในนั้นด้วยใช่ไหม?" คินเงยหน้าขึ้น ดวงตาหลังเลนส์แว่นสะท้อนแสงไฟสลัววับวาม เขายกมุมปากขึ้นเล็กน้อย เป็นรอยยิ้มที่ไม่ได้ไปถึงดวงตาเลยแม้แต่น้อย—รอยยิ้มแบบเดียวกับวันที่เกิดอุบัติเหตุครั้งนั้น วันที่เพื่อนในห้องคนหนึ่งต้องสังเวยชีวิตให้กับความประมาท... หรือบางที มันอาจไม่ใช่ความประมาทตั้งแต่แรก? "ฉันไม่ได้อยู่ในกลุ่มนั้นเหมือนพวกเธอ" คินลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ร่างสูงโปรดปรานกดดันบรรยากาศรอบตัวให้แคบลง "แต่ฉันเป็นคน 'สร้าง' มันขึ้นมาต่างหากล่ะ" คำพูดนั้นราวกับสายฟ้าฟาดผ่าลงกลางใจ รินรู้สึกเหมือนเลือดในกายเย็นเฉียบลงฉับพลัน เธออ้าปากค้าง สมองประมวลผลไม่ทันกับสิ่งที่ได้ยิน ร่างกายชาวาบตั้งแต่ปลายนิ้วจรดโคนผม "นาย... ว่าไงนะ?" เสียงของรินสั่นพร่าโดยไม่ "ฉันไม่ได้หมายความว่าเป็นฆาตกร" คินขัดขึ้นทันทีก่อนที่เธอจะสติแตกกรีดร้องออกมา เขาก้าวเข้าไปประชิดตัวรินอย่างรวดเร็ว จนเธอต้องเอนหลังแนบติดชั้นเหล็ก "กลุ่มไลน์นั้นคือระบบเตือนภัย... ระบบที่ถูกแฮกโดยใครบางคนที่เรายังไม่รู้ว่าเป็นใคร แต่สิ่งที่ฉันรู้แน่ๆ คือ มันกำลังใช้ 'เกม' นี้ ลากพวกเราทีละคนไปฆ่าเพื่อปิดปากเรื่องในอดีต" คินยื่นสมาร์ตโฟนของตัวเองมาตรงหน้าจอ รินก้มมองตามสัญชาตญาณ หน้าจอของคินไม่ได้อยู่ในแอปพลิเคชันไลน์สีเขียวธรรมดา แต่มันรันโค้ดโปรแกรมสีเขียวมรกตที่กำลังวิ่งด้วยความเร็วสูง บนหน้าจอนั้นปรากฏรายชื่อสมาชิกทั้งหมด 12 คน และมีชื่อของคนที่ 'ตาย' ไปแล้วขึ้นแถบสีแดงคาดทับทีละคน... และชื่อรองสุดท้ายที่กำลังกะพริบเตือนสีส้มเรืองแสง คือชื่อของ 'ริน' "เหลือเวลาอีกแค่ 6 ชั่วโมงก่อนที่ระบบจะรันครบรอบ 48 ชั่วโมง" คินกระซิบชิดริมหู น้ำเสียงของเขาทุ้มต่ำและจริงจังจนน่ากลัว "และไอ้คนที่ยืนอยู่หน้าทางออกเมื่อกี้... มันกำลังถือรายชื่อจริงของคนที่รอดชีวิตในคืนนั้นมาล่าเก็บตก" ยังไม่ทันที่รินจะได้ตั้งคำถามหรือกลั่นกรองความจริงอันบิดเบี้ยวนี้ เสียงแจ้งเตือนข้อความจากโทรศัพท์มือถือในกระเป๋าเสื้อกั๊กของเธอก็สั่นครูดขึ้นมาพร้อมกัน... *สั่นยาวนานและรุนแรงกว่าทุกครั้งที่ผ่านมา* รินตัวแข็งทื่อ ค่อยๆ ควักโทรศัพท์มือถือออกมาอย่างช้าๆ แสงสว่างจ้าจากหน้าจอปะทะเข้ากับใบหน้าซีดเผือดของเธอ ข้อความใหม่เด้งขึ้นมากลางกลุ่มไลน์ที่ไม่มีใครกดออกจากกลุ่มได้... **[แอดมิน]:** @ริน @คิน สนุกไหมครับที่ได้เจอหน้ากันในห้องเก็บของเก่า? น่าเสียดายจัง... ที่พวกคุณสองคน *'ไม่ควรอยู่ที่นั่นตั้งแต่แรก'* ติ๊ด! เสียงกริ่งสัญญาณกันขโมยรุ่นโบราณของตึกร้างที่ควรจะพังไปแล้ว กลับดังสนั่นหวั่นไหวขึ้นมาพร้อมกัน ประตูเหล็กบานใหญ่ทางเข้าโซนห้องเก็บของถูกกระแทกปิดด้วยแรงมหาศาลจากด้านนอก เสียงล็อกสลักเหล็กดัง *'คลิก'* หนักแน่น สะท้อนก้องกังวานไปทั่วทางเดินมืดทึบ... พวกมันไม่ได้ไล่ล่า... แต่มันต้อนพวกเขากักขังไว้ในกรงสุนัขเรียบร้อยแล้ว **************************************** ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ร่วมเดินทางระทึกขวัญไปด้วยกันครับ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้า — **แมวดำใต้แสงจันทร์**