ปริศนารายชั่วโมง

หน้าจอมือถือในมือรินสั่นสะท้าน แรงสั่นสะเทือนนั้นไม่ได้มาจากระบบแจ้งเตือนทั่วไป แต่มันถี่รัวราวกับหัวใจของคนที่กำลังตื่นกลัวสุดขีด แสงสีฟ้าจากจอภาพสาดกระทบใบหน้าซีดเซียวของเธอในความมืดของห้องนั่งเล่น กลิ่นอับชื้นของฝนตกและกลิ่นสนิมจางๆ ลอยอบอวลอยู่ในอากาศ คินยืนอยู่ริมหน้าต่าง เงาร่างของเขาทอดatยาวไปกับแสงไฟนีออนกระพริบจากตึกฝั่งตรงข้าม มือหนากำขอบหน้าต่างแน่นจนข้อนิ้วเปลี่ยนเป็นสีขาว หน้าจอแสดงข้อความใหม่จากแอปพลิเคชันสีดำสนิทที่ไม่มีวันลบออก **[แอดมิน (นิรนาม)]:** *ยินดีต้อนรับสู่บททดสอบที่สอง... 'ปริศนารายชั่วโมง' กฎง่ายมาก ทุกๆ หนึ่งชั่วโมง ฉันจะส่งคำถามเกี่ยวกับ 'อดีต' ที่พวกเธอพยายามซ่อนไว้ ใครตอบไม่ได้ หรือตอบผิด... คนที่พวกเรารักที่สุด จะต้องสูญเสียบางสิ่งไป* **[แอดมิน (นิรนาม)]:** *คำถามข้อที่ 1 (เวลา 00:00 น.): คืนวันที่ 14 ตุลาคม เมื่อสามปีก่อน... ใครคือคนสุดท้ายที่ออกจากห้องเก็บพัสดุโรงเรียน ก่อนที่ไฟจะไหม้?* ความเงียบงันเข้าปกคลุมห้องทันที หนักอึ้งเสียจนเสียงเครื่องปรับอากาศทำงานยังฟังดูเหมือนเสียงคำราม รินกลืนน้ำลายลงคอที่แห้งผาก สมองของเธอนึกย้อนกลับไปถึงคืนวันมืดมนนั้น คืนที่เปลวเพลิงสีส้มกลืนกินความลับครึ่งหนึ่งของชีวิตเธอ แต่สายตากลับเหลือบไปมองคินที่ยังคงหันหลังให้ "นายรูใช่มั้ย คิน" เสียงของรินสั่นพร่า เธอพยายามบังคับไม่ให้เสียงตัวเองสั่น แต่ความหวาดระแวงกัดกินหัวใจจนแทบไม่เหลือชิ้นดี "คำถามนี้... มันหมายความว่าอะไร ทำไมแอดมินถึงรู้เรื่องนั้น" คินไม่หันกลับมาทันที เขายังคงมองออกไปนอกหน้าต่าง ราวกับกำลังรอคอยอะไรบางอย่างที่อยู่เบื้องล่าง ความเงียบยืดเยื้อออกไปอีกหลายวินาที ก่อนที่เขาจะค่อยๆ หมุนตัวกลับมา เผยให้เห็นรอยยิ้มจางๆ ที่มุมปาก—รอยยิ้มที่ทำให้รินรู้สึกเย็นสันหลังวาบ "เธอคิดว่าใครล่ะ ริน" คินทวนคำ น้ำเสียงของเขาเรียบสนทนาราวกับกำลังคุยเรื่องดินฟ้าอากาศ แต่นัยน์ตาสีดำสนิทคู่นั้นกลับว่างเปล่า ไร้ซึ่งประกายความอบอุ่นใดๆ "คนที่วิ่งหนีออกมาก่อน หรือคนที่ติดอยู่ข้างในจนถึงวินาทีสุดท้าย" "ฉันถามนายนะ คิน!" รินก้าวเข้าไปประชิด มือสั่นเทาจนเกือบทำมือถือหล่นพื้น "นายเป็นคนลบประวัติวันนั้นใช่ไหม? ทำไมชื่อของนายถึงหายไปจากบันทึกของโรงเรียน! นายเกี่ยวข้องอะไรกับกลุ่มไลน์นี้ตั้งแต่แรกกันแน่!" คินก้มลงมองหน้าจอมือถือของรินที่ยังคงนับถอยหลัง **[00:54:32]** "เธอฉลาดนะ ริน ช่างสังเกตเสมอ... แต่เธอมักจะมองข้ามรายละเอียดที่สำคัญที่สุดไปเสมอ" คินก้าวเข้ามาใกล้จนได้กลิ่นน้ำหอมจางๆ ที่เธอคุ้นเคย "กลุ่มนี้ไม่ได้ถูกสร้างขึ้นมาเพื่อลงโทษคนผิด แต่มันถูกสร้างขึ้นมาเพื่อให้ 'ความจริง' ได้เลือกฆาตกรตัวจริงต่างหาก" หน้าจอโทรศัพท์สั่นอีกครั้ง มีข้อความใหม่เด้งขึ้นมาจากสมาชิกคนอื่นในกลุ่มที่เงียบหายไปนาน **[กรณ์]:** *เฮ้ย! ใครก็ได้ช่วยที แม่กู... แม่กูไม่ได้อยู่บนเตียง! ในห้องนอนมีแต่รอยเลือดเต็มไปหมด! มันกำลังจะเกิดอะไรขึ้นวะ!* **[น้ำ]:** *กรณ์ ใจเย็นๆ! นายอยู่ที่ไหน ออกมาหรือยัง?* **[กรณ์]:** *กูอยู่ในห้อง... อ๊ากกก! ประตูห้องล็อก! มีเสียง... มีเสียงใครเคาะประตู!* เสียงแจ้งเตือนข้อความรัวเป็นชุด บรรยากาศในห้องของรินยิ่งบีบคั้นจนแทบหายใจไม่ออก รินหันกลับมามองหน้าคินด้วยความตกตะลึง แต่สิ่งที่ทำให้หัวใจเธอดิ่งวูบไปที่ตาตุ่ม คือการที่มือถือของคินไม่มีการแจ้งเตือนใดๆ เลย มันเงียบสนิท ราวกับว่าเขาไม่ได้อยู่ในกลุ่มไลน์มรณะนี้... หรือบางที เขาอาจจะอยู่ฝั่งเดียวกับแอดมินตั้งแต่ต้น "นาย... นายไม่ใช่เหยื่อ" รินถอยหลังกรูดจนสะดุดขอบพรม เกือบจะล้มลง "นายคือ..." ประโยคของเธอกลืนหายไปในลำคอ เมื่อเสียงเคาะประตูดังขึ้นสามครั้ง—ก๊อก ก๊อก ก๊อก—ดังสนั่นมาจากหน้าห้องพักของรินเอง ทั้งๆ ที่อพาร์ตเมนต์นี้ระบบรักษาความปลอดภัยแน่นหนา และไม่มีใครรู้ว่าเธออยู่ที่นี่ ยกเว้น... คินค่อยๆ เอื้อมมือไปแตะไหล่ของรินที่กำลังตัวสั่นเทา ลมหายใจของเขารดต้นคอเธอด้วยความเย็นเยียบ ขณะที่กระซิบเบาๆ ข้างหู "ตอบคำถามสิ ริน... ไม่งั้นคนที่อยู่หลังประตูนั่น จะไม่ใช่แค่กรณ์ที่ต้องเสียสละ" รินเบิกตากว้างเมื่อเหลือบไปเห็นชื่อผู้ส่งข้อความล่าสุดในกลุ่มไลน์ ที่เพิ่งเด้งขึ้นมาสดๆ ร้อนๆ ก่อนที่หน้าจอจะดับลงโดยสมบูรณ์ **[แอดมิน (นิรนาม)]:** *เฉลยคำถามข้อที่ 1: คนสุดท้ายที่ออกจากห้องพัสดุก็คือ 'ริน' เอง... และเธอกำลังจะเปิดต้อนรับเขาคนนั้นเข้ามาในห้องแล้ว* ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ร่วมหายใจไปพร้อมกับตัวละครในค่ำคืนนี้ แล้วพบกันใหม่ในความมืดถัดไปครับ — แมวดำใต้แสงจันทร์