รูปถ่ายในอดีต

ความเย็นเยียบของเหล็กกลอนประตูห้องพัสดุกัดกินปลายนิ้วของรินจนชาดิ่ง หัวใจของเธอเต้นระรัวราวกับกลองเพลในวัดร้าง ประโยคประกาศิตจากหน้าจอโทรศัพท์ยังคงสะท้อนก้องในหัว *‘คนสุดท้ายที่ออกจากห้องพัสดุก็คือ 'ริน' เอง... และเธอกำลังจะเปิดต้อนรับเขาคนนั้นเข้ามาในห้องแล้ว’* ก๊อก... ก๊อก... ก๊อก... เสียงเคาะสามครั้งดังขึ้นจากด้านนอก ช้า ทุ้ม และหนักแน่น ประหนึ่งตอกหมุดลงบนฝาโลง รินสะดุ้งสุดตัว มือที่กำลูกบิดประตูชะงักค้าง ลมหายใจสะดุดติดอยู่ที่ลำคอ ดวงตาเบิกโพ้งมองผ่านช่องกระจกฝ้าของประตูที่มืดสลัว ไม่มีเงาคนทาบผ่าน... ไม่มีแม้แต่เสียงลมหายใจจากอีกฟาก "เล่นบ้าอะไรกัน... ใครวะ!" รินตะโกนออกไป เสียงของเธอกลบเกลื่อนความสั่นเครือไว้ไม่มิด ปลายเสียงแหบพร่าและสั่นเทาจนน่าสมเพช ไม่มีเสียงตอบรับ มีเพียงหน้าจอโทรศัพท์ในมือที่สั่นครืดคราดติดต่อกันหลายครั้ง แสงสีฟ้าสว่างวาบขึ้นในความมืดของห้องพัสดุกลิ่นอับชื้น เธอเหลือบมองข้อความใหม่ด้วยหางตา **[แอดมิน (นิรนาม)]:** *ฉลาดน้อยเสียจริง... คิดว่าตัวเองซ่อนความลับในอดีตได้มิดชิดอย่างนั้นเหรอ ริน? ลองพลิกกล่องไม้ใต้โต๊ะทำงานดูสิ แล้วเธอจะรู้ว่า 'ใคร' ที่ยืนอยู่หลังประตูกลอนเมื่อปีศาจตนนั้นถูกปลุกขึ้นมา* รินผะผ่าวไปทั้งร่าง ความทรงจำสีเทาหม่นเมื่อสามปีก่อนพวยพุ่งเข้าใส่สมองราวกับน้ำป่า อุบัติเหตุในคืนงานโรงเรียน... ภาพของเพื่อนสนิทที่ร่วงหล่นลงมาจากระเบียงชั้นสี่... และคำโกหกคำโตที่เธอใช้เอาตัวรอดมาจนถึงทุกวันนี้ เธอหันขวับไปมองโต๊ะทำงานไม้สักเก่าคร่ำคร่าที่ตั้งอยู่มุมห้อง ขาของเธอสั่นเทาจนแทบก้าวไม่ออก แต่ความอยากรู้และความหวาดกลัวต่อสิ่งเร้นลับบังคับให้เธอต้องเดินเข้าไปใกล้ ใต้โต๊ะนั้นมีกล่องไม้แกะสลักลวดลายโบราณ ฝุ่นหนาเตอะปกคลุมจนแทบมองไม่เห็นเนื้อไม้เดิม รินย่อตัวลง มือที่เปียกชื้นด้วยเหงื่อเอื้อมไปสัมผัสผิวไม้ที่เย็นเฉียบ เธอสูดหายใจเข้าลึกเพื่อเรียกสติ ก่อนจะเปิดฝากล่องออกอย่างช้าๆ แกร็ก... ภายในกล่องไม่มีระเบิด ไม่มีคราบเลือดอย่างที่จินตนาการ มีเพียงสมุดภาพถ่ายเก่าๆ เล่มหนึ่ง และซองกระดาษสีน้ำตาลที่ผนึกด้วยครั่งสีแดงเข้ม รินหยิบซองนั้นขึ้นมา มือไม้สั่นเทาฉีกมันออกอย่างลนลาน สิ่งที่ร่วงหล่นลงมาบนตักคือรูปถ่ายขนาดโปสการ์ดหลายใบ ภาพแรกเป็นบรรยากาศงานโรงเรียนเมื่อสามปีก่อน แสงไฟประดับประตระการตา รอยยิ้มและเสียงหัวheadเราะของเด็กนักเรียนนับร้อย... แต่พินิจให้ดีแล้ว ความผิดปกติก็เริ่มกัดกินสายตา ที่มุมมืดของภาพ ใต้ต้นหางนกยูงใหญ่ มีเงาร่างของใครคนหนึ่งยืนจ้องมองตรงมาที่กล้อง ดวงตาสองข้างถูกคว้านด้วยของมีคมจนเป็นรอยโบ๋สีดำสนิท และที่น่าสะพรึงกลัวที่สุดคือ... ชุดนักเรียนที่ร่างนั้นสวมใส่ คือชุดเดียวกับที่รินใส่ในคืนเกิดเหตุ! "เป็นไปไม่ได้..." รินพึมพำ น้ำตาคลอเบ้าด้วยความตื่นตระหนก มือสั่นระริกหยิบรูปใบถัดไปขึ้นมา ภาพที่สอง... ภาพถ่ายบนระเบียงชั้นสี่ในคืนวันงาน ร่างของเพื่อนสนิทกำลังก้าวถอยหลังด้วยใบหน้าหวาดผวา แต่ในเงาสะท้อนจากกระจกหน้าต่างด้านหลัง กลับไม่มีเงาของเพื่อนคนนั้น... มีแต่เงาของรินที่ยืนยิ้มกริ่มอยู่ข้างหลัง พร้อมกับมือที่ยื่นออกไปผลัก รินกรีดร้องออกมาเบาๆ ปัดรูปถ่ายทั้งหมดทิ้งกระจายเต็มพื้น สมองของเธอขาวโพลน ภาพความทรงจำที่พยายามฝังกลบมาตลอดสามปีพังทลายลงในพริบตา ไม่ใช่เพราะอุบัติเหตุ... แต่มันคือ... ครืดดดดด... เสียงลากเก้าอี้ดังมาจากมุมมืดของห้องพัสดุกลางความเงียบสงัด รินสะดุ้งสุดตัว หันขวับไปมองตามต้นเสียงด้วยหัวใจที่แทบหยุดเต้น ท่ามกลางกองกล่องลังกระดาษเก่า ร่างของใครบางคนกำลังนั่งไขว่ห้างอยู่บนเก้าอี้โยกที่โยกช้าๆ เสียงเอี๊ยดอาร์ดของไม้ดังประสานกับเสียงลมหายใจที่แหบพร่า ใบหน้าของบุคคลนั้นถูกความมืดมิดกลืนกินจนเห็นเพียงโครงร่างเลือนราง แต่ดวงตาสีแดงคู่หนึ่งกำลังจ้องมองตรงมาที่เธอ... ส่องประกายวาววับในความมืด หน้าจอโทรศัพท์ในมือรินสว่างวาบขึ้นมาอีกครั้งโดยไม่มีการแจ้งเตือนจากแอปพลิเคชัน แต่มันคือข้อความที่พิมพ์สดๆ บนหน้าจอแชทสีดำทมิฬ **[คิน]:** *อย่าหันไปมองข้างหลัง... ริน... และอย่าเชื่อไอ้สารเลวนั่น* รินเบิกตากว้าง หัวใจกระหน่ำรัวจนเจ็บหน้าอก เมื่อเธอได้ยินเสียงฝีเท้าหนักหน่วงกำลังก้าวเข้ามาใกล้... ใกล้เข้ามาเรื่อยๆ จากความมืดเบื้องหลังเธอเอง! ปลายนิ้วเย็นเฉียบแตะลงบนไหล่ขวาของเธออย่างแผ่วเบา พร้อมกับเสียงกระซิบแหบพร่าข้างใบหูที่ทำให้เลือดในกายจับตัวเป็นน้ำแข็ง *"เจอตัว... สักทีนะ คนสุดท้ายที่ออกจากห้อง"* ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ร่วมเดินทางดำดิ่งสู่ปริศนานี้ไปด้วยกัน แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ — แมวดำใต้แสงจันทร์