ใครคือฆาตกร

หน้าจอโทรศัพท์มือถือในมือของรินสั่นระรัว ข้อความใหม่เด้งขึ้นมาติดๆ กันจนเกิดเป็นเสียงแจ้งเตือนที่ฟังดูเหมือนเสียงหัวใจของคนที่กำลังตื่นตระหนกสุดขีด บรรยากาศภายในห้องเรียนยามเย็นที่ควรจะเงียบสงบ กลับอัดแน่นไปด้วยความอึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก กลิ่นอับชื้นของฝนที่เพิ่งซาลงผสมกับกลิ่นสนิมจางๆ ลอยอบอวลอยู่ในอากาศ ไฟนีออนบนเพดานกะพริบติดๆ ดับๆ สาดแสงสีขาวซีดกระทบเข้ากับใบหน้าของทุกคนที่นั่งล้อมวงกันอยู่ **[กลุ่มไลน์: 48 ชั่วโมงก่อนถึงฆาต]** **กรณ์:** "พวกมึง... กูเริ่มไม่ไหวแล้วว่ะ ตั้งแต่ไอ้เจตน์มันโดดตึกตายเมื่อคืน ใครในพวกเราคือคนสร้างกลุ่มนี้ขึ้นมาวะ!" **มินra:** "ไม่ใช่ฉันนะ! กรณ์ นายอย่ามาโบ้ยคนอื่นนะ ถ้าไม่ใช่เพราะนายกลับดึกเมื่อวาน ใครจะไปรู้ว่านายแอบเอาโทรศัพท์เจตน์มาซ่อนไว้หรือเปล่า!" **คิน:** "เลิกสติแตกแล้วใช้สมองคิดหน่อยมิน... ถ้ากรณ์มันเป็นแอดมิน มันจะมานั่งพิมพ์โวยวายให้ตัวเองตกเป็นเป้าทำไม" รินเงยหน้าขึ้นจากหน้าจอ สายตาดั่งนกฮูกช่างสังเกตของเธอกวาดมองไปรอบวง ใบหน้าของคินยังคงเยือกเย็นจนน่ากลัว ในขณะที่กรณ์เหงื่อกาฬแตกพลั่ก มือสั่นเทาจนแทบถือโทรศัพท์ไม่อยู่ ส่วนมินก็นั่งกอดอกกัดริมฝีปากจนห่อเลือด แต่ละคนต่างซ่อนความหวาดระแวงไว้ภายใต้หน้ากากของความตื่นกลัว ไม่มีใครน่าไว้ใจ... และไม่มีใครบริสุทธิ์ร้อยเปอร์เซ็นต์ รินจำประโยคสุดท้ายจากแชทส่วนตัวที่เพิ่งถูกลบไปเมื่อห้านาทีก่อนได้ขึ้นใจ ภาพสะท้อนของเธอบนกระจกหน้าต่างตอกย้ำความจริงที่เธอพยายามหนีมาตลอด—อุบัติเหตุเมื่อปีก่อน ไม่ใช่เรื่องบังเอิญ และใครบางคนในห้องนี้รู้เรื่องนั้นดี นิ้วเรียวของรินกดพิมพ์ข้อความลงไปอย่างช้าๆ **ริน:** "คิน... นายเคยบอกว่านายไม่รู้จักกลุ่มนี้ แต่ทำไมเมื่อกี้ตอนที่แอดมินส่งรูปลานจอดรถ นายถึงทักชื่อรุ่นรถของเจตน์ได้ทั้งๆ ที่มันยังไม่ทันขึ้นเบลอภาพ?" แชทกลุ่มเงียบกริบลงในทันที เสียงลมหายใจของทุกคนดังแข่งกับเสียงเข็มนาฬิกาแขวนผนังที่เดินอย่างเชื่องช้า ความกดอากาศในห้องลดฮวบลงจนรู้สึกได้ถึงความเย็นยะเยือกที่ไต่ขึ้นมาจากสันหลัง คินค่อยๆ เงยหน้าขึ้นจากจอโทรศัพท์ ดวงตาคู่นั้นไม่มีแววตาของเพื่อนร่วมห้องที่สนิทสนมกันมาสามปีอีกต่อไป มันว่างเปล่า เรียบเฉย และลึกล้ำราวกับห้วงเหว ริมฝีปากหยักลึกยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย เป็นรอยยิ้มที่ไม่ได้ไปถึงดวงตา "เธอช่างสังเกตเกินไปแล้วนะ... ริน" คินพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบราบ แต่มันกลับดังสะท้อนก้องกังวานในความเงียบ "ฉันไม่ได้ตั้งใจจะจับผิดใคร..." รินกลืนน้ำลายลงคอที่แห้งผาก พยายามคุมเสียงไม่ให้สั่น "แค่สงสัยว่า... ทำไมทุกครั้งที่มีคนตาย นายถึงเป็นคนแรกที่รู้รายละเอียดเสมอ" "ก็เพราะว่า..." คินเอื้อมมือไปหยิบโทรศัพท์ของตัวเองขึ้นมา หน้าจอสว่างวาบเผยให้เห็นหน้าจอสีดำสนิทที่มีเพียงข้อความเดียวค้างอยู่ **[คุณคือแอดมิน]** ไม่ใช่แค่หน้าจอของคิน... ทันใดนั้น หน้าจอโทรศัพท์มือถือของกรณ์และมินก็ดับวูบลงพร้อมกัน ก่อนจะสว่างขึ้นพร้อมกับเสียงแจ้งเตือนรูปแบบใหม่ที่ดังบาดแก้วหู—เสียงหัวเราะแหบพร่าของเด็กผู้หญิงที่ดังออกมาจากลำโพงโทรศัพท์ของทุกคนในเวลาเดียวกัน! **[แอดมิน]:** "เกมสนุกๆ เพิ่งเริ่มต้นเอง... ทำไมรีบสงสัยกันจังล่ะ? ในเมื่อคนสุดท้ายที่ออกจากห้องนี้... ไม่ใช่พวกเธอ... แต่เป็น 'ศพ' ที่กำลังยืนอยู่ข้างหลังรินต่างหากล่ะ" รินตัวแข็งทื่อ ขนลุกซู่ไปทั้งร่าง ลมหายใจสะดุดกึกเมื่อสัมผัสได้ถึงความเย็นยะเยือกที่แผ่ซ่านมาจากด้านหลัง ไหล่ซ้ายของเธอถูกแตะเบาๆ ด้วยปลายนิ้วที่แข็งกระด้างและเย็นเฉียบราวกับน้ำแข็ง พร้อมกับเสียงกระซิบแหบพร่าที่ข้างใบหู... *“เจอตัว... สักทีนะ คนสุดท้ายที่ออกจากห้อง”* *** ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ร่วมเดินทาง สัมผัสความมืดมิด และไขปริศนาระทึกขวัญนี้ไปด้วยกันนะครับ - แมวดำใต้แสงจันทร์