เสียงเรียกเข้าที่ว่างเปล่า

"อย่ารับสายริน ถ้ามึงไม่อยากเห็นว่าใครเป็นคนโทร" คินกระซิบเสียงต่ำจนแทบจะกลืนไปกับความเงียบงันของโถงทางเดินชั้นสี่ รินชะงักฝีเท้า มือที่ถือสมาร์ทโฟนสั่นระริกจนหน้าจอที่สว่างวาบสะท้อนกับดวงตาที่เบิกกว้างของเธอ *‘สายเรียกเข้า: ไม่ระบุตัวตน’* ไม่มีชื่อ ไม่มีเบอร์โทรศัพท์ มีเพียงไอคอนรูปหัวกะโหลกสีดำสนิทที่แอดมินใช้เป็นรูปโปรไฟล์ในกลุ่มไลน์นรกนั่น "มึงรู้ใช่ไหมคิน" รินหันไปมองคนข้างกายที่พยายามตีสีหน้าเรียบเฉย "นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่มันเกิดขึ้น... แต่มันเกิดขึ้นในห้องที่ไม่มีใครอยู่" เสียงเรียกเข้าดังขึ้นอีกครั้ง คราวนี้มันไม่ใช่เสียงริงโทนมาตรฐาน แต่เป็นเสียง 'กล่องดนตรี' ที่บิดเบี้ยว จังหวะของมันช้าผิดปกติเหมือนเครื่องจักรที่กำลังจะพังทลาย เสียงนั้นดังก้องออกมาจากห้องเรียน 4/2 ซึ่งควรจะว่างเปล่าในเวลาหลังเลิกเรียนแบบนี้ รินตัดสินใจก้าวเข้าไปในห้อง กลิ่นอับของชอล์กและฝุ่นละอองฟุ้งกระจาย แสงจันทร์ที่ลอดผ่านหน้าต่างบานเกล็ดทำให้โต๊ะเรียนแต่ละตัวดูเหมือนหลุมศพเรียงราย คินคว้าข้อมือเธอไว้แน่น แต่รินสะบัดออก เธอก้าวไปยังโต๊ะตัวสุดท้ายหลังห้อง—โต๊ะที่เคยเป็นของ 'เพื่อน' ที่จากไปเมื่อปีก่อน บนโต๊ะว่างเปล่า ไม่มีอะไรเลยนอกจากคราบฝุ่นหนาเตอะ แต่เสียงเรียกเข้านั้น... มันดังออกมาจากใต้โต๊ะ "ริน ถอยออกมา" คินเอ่ยเตือน เสียงของเขาเริ่มมีความกังวลแทรกเข้ามา รินไม่ฟัง เธอทรุดตัวลงคุกเข่า มือสั่นเทาเอื้อมไปใต้โต๊ะ ความรู้สึกเย็นยะเยือกเสียดแทงปลายนิ้วราวกับมีใครบางคนจับมือเธอไว้จากในความมืด เธอคว้าเครื่องมือถือเครื่องหนึ่งออกมาได้—มันคือเครื่องของเธอเอง แต่น่าแปลก... โทรศัพท์ในมือเธอกำลังสั่นเพราะมีสายเรียกเข้า ในขณะที่โทรศัพท์อีกเครื่องที่วางอยู่บนโต๊ะทำงานของครูก็สั่นในจังหวะเดียวกันเป๊ะ *‘รับสายสิริน ความลับในอุบัติเหตุวันนั้น... ฉันมีคลิปเสียงของมันอยู่’* ข้อความเด้งขึ้นบนหน้าจอทันทีที่เธอกดรับ สายตาของรินวูบไหว ความทรงจำคืนนั้นหวนกลับมา—เสียงเบรกที่ดังสนั่น เสียงกรีดร้อง และความเงียบงันที่เธอเป็นคนสร้างขึ้นเพื่อเอาตัวรอด "มึงคุยกับใคร" คินโน้มตัวลงมาถาม ดวงตาของเขาจ้องมองหน้าจอของรินด้วยความอยากรู้อยากเห็นจนน่าขนลุก รินกดวางสายทันที หัวใจเต้นรัวเหมือนกลองรบ "มันบอกว่ามีคลิปเสียง... มันรู้เรื่องคืนนั้น" "ใครคือคนคุมกลุ่มไลน์นี้กันแน่?" คินพึมพำ เขาหยิบมือถือตัวเองขึ้นมาเช็ค "ในกลุ่มไม่มีการเคลื่อนไหวเลย แต่ริน... ดูนั่น" คินชี้ไปที่กระดานดำ ท่ามกลางความมืดมิด ชอล์กสีขาวที่เคยตั้งอยู่บนรางวางค่อยๆ เคลื่อนที่เองราวกับมีมือที่มองไม่เห็นมาหยิบจับ มันขีดเขียนตัวเลขลงบนกระดานอย่างรวดเร็วและรุนแรงจนเนื้อชอล์กหักคาที่ *‘เหลือเวลาอีก 36 ชั่วโมง’* รินก้าวถอยหลังจนแผ่นหลังกระแทกกับโต๊ะเรียน เสียงหัวเราะแผ่วๆ ดังขึ้นรอบทิศทาง มันไม่ได้ดังมาจากลำโพง แต่มันดังก้องอยู่ในโสตประสาทของเธอเหมือนเสียงกระซิบจากคนที่ตายไปแล้ว "มึงหลอกกูมาที่นี่ทำไม คิน?" รินถามเสียงสั่น ความไว้ใจที่เธอเคยมีต่อเขาเริ่มร้าวฉาน "มึงไม่ใช่แค่คู่คิด... มึงคือคนของมันใช่ไหม?" คินนิ่งไปครู่หนึ่ง รอยยิ้มที่เธอไม่เคยเห็นปรากฏขึ้นบนใบหน้าของชายหนุ่มผู้เยือกเย็น เขาขยับแว่นสายตาให้เข้าที่ ก่อนจะเอื้อมมือมาปิดสวิตช์ไฟห้องเรียนจนมืดสนิท ทิ้งให้เหลือเพียงแสงจากหน้าจอสมาร์ทโฟนของทั้งคู่ที่สว่างวาบขึ้นพร้อมกันอีกครั้ง หน้าจอของทุกคนในห้องโถง—ไม่สิ หน้าจอของนักเรียนทุกคนในโรงเรียน—แจ้งเตือนพร้อมกันราวกับถูกตั้งเวลาไว้ **[ประกาศจากแอดมิน: โหวตว่าใครคือคนทรยศในกลุ่มภายใน 10 นาที ใครที่ถูกโหวตสูงสุด... จะต้องเป็นคนเปิดเผยความลับที่ซ่อนไว้ในอุบัติเหตุครั้งนั้น]** รินมองไปที่คิน เขาไม่ได้มองเธอด้วยความสงสารอีกต่อไป แต่เขากำลังกดแป้นพิมพ์ส่งชื่อใครบางคนเข้าไปในกลุ่ม นิ้วของรินค้างอยู่บนหน้าจอ ชื่อบนหน้าจอของคินที่สะท้อนผ่านกระจกเงาด้านหลังคือชื่อของเธอเอง... และชื่อที่ปรากฏขึ้นในลำดับต่อมาในกลุ่มไลน์ คือชื่อของ 'เพื่อนที่ตายไปแล้ว' ซึ่งกำลังขึ้นสถานะ 'อ่านแล้ว' ขอบคุณที่ร่วมเดินทางในความมืดไปด้วยกันกับแมวดำใต้แสงจันทร์ครับ