เบาะแสจากศพ

“หยุดสั่นเดี๋ยวนี้ ริน... หายใจเข้า” ฉันพึมพำกับตัวเองในความมืดที่อบอวลไปด้วยกลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อและกลิ่นคาวเลือดจางๆ ที่ยังตกค้างอยู่ในห้องเก็บศพชั่วคราวของโรงพยาบาลร้างแห่งนี้ มือของฉันที่สั่นเทาจนแทบควบคุมไม่ได้ค่อยๆ ลดระดับไฟฉายลง แสงไฟสีนวลแกว่งไกวไปมาบนพื้นปูนเย็นเฉียบ ก่อนจะหยุดนิ่งอยู่ที่ร่างของ ‘คิน’ ซึ่งนอนนิ่งอยู่บนเตียงสแตนเลส—หรือที่ควรจะเป็นเช่นนั้น หากไม่ใช่เพราะสถานะ ‘อ่านแล้ว’ ในกลุ่มไลน์ที่เด้งขึ้นมาเมื่อห้านาทีก่อน หัวใจของฉันเต้นรัวราวกับกลองรบที่กำลังจะแตกสลาย ความคิดที่ว่าคนตายจะส่งข้อความได้ยังไงนั้นถูกปัดตกไปในวินาทีที่ฉันตัดสินใจก้าวเท้าเข้ามาที่นี่ เพราะความเงียบงันที่กดทับอยู่รอบตัวกำลังบอกฉันว่า... คำตอบที่แท้จริงไม่ได้อยู่ในโทรศัพท์ แต่มันสลักอยู่บนร่างที่ไร้วิญญาณนี้ต่างหาก ฉันกลืนน้ำลายลงคอที่แห้งผาก ก้าวเข้าไปใกล้เตียงนั้นมากขึ้น รองเท้าผ้าใบของฉันกระทบพื้นปูนดัง *กึก... กึก...* ราวกับเสียงนาฬิกานับถอยหลังที่เตือนว่าฉันกำลังทำในสิ่งที่เสี่ยงที่สุดในชีวิต “นายกำลังจะบอกอะไรฉันกันแน่ คิน?” ฉันกระซิบ เสียงของฉันสั่นจนเกือบฟังไม่ได้ศัพท์ ดวงตาของฉันจดจ้องไปยังนิ้วมือของคินที่ซีดเผือด ฉันค่อยๆ เอื้อมมือออกไป ลังเลอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะจับข้อมือที่เย็นเยียบนั้นขึ้นมา พลิกฝ่ามือของเขาอย่างช้าๆ สิ่งที่ฉันพบทำให้ลมหายใจของฉันสะดุดกึก ที่กลางฝ่ามือ... ไม่ใช่รอยแผลจากการต่อสู้ แต่เป็น ‘รอยสัก’ สีดำสนิทที่ดูเหมือนเพิ่งจะเกิดขึ้นไม่นาน มันเป็นรูปดวงตาที่หลับพริ้ม และมีตัวเลขชุดหนึ่งกรีดลึกจนเห็นเนื้อเยื่อสีขาวข้างใต้: **00:00** “เลขเวลา?” ฉันขมวดคิ้ว มือเริ่มสำรวจไปตามรอยแผลอื่นบนร่างกายของเขา ความเย็นจากผิวหนังของเขาซึมผ่านปลายนิ้วฉันเข้ามา แต่มันไม่ใช่ความเย็นของศพทั่วไป มันมีความรู้สึกกระตุกเบาๆ ราวกับเส้นประสาทที่ยังคงฝังใจอยู่ พลันสายตาของฉันก็เหลือบไปเห็นบางอย่างที่หลังคอของเขา ฉันพยายามเอียงตัวเพื่อมองให้ชัดขึ้น แต่ในจังหวะนั้นเอง แสงไฟจากมือถือที่ฉันวางทิ้งไว้บนโต๊ะข้างๆ ก็สว่างวาบขึ้นมา **[กลุ่มไลน์คนตาย: 48 ชั่วโมงก่อนถึงฆาต]** **แอดมิน:** “อย่าสำรวจนานนักเลยริน... ของแบบนี้ดูใกล้ไป เดี๋ยวจะติดเชื้อเอานะ” ข้อความนั้นทำให้เลือดในกายฉันเย็นเฉียบ แอดมินรู้? เขากำลังดูฉันอยู่ผ่านกล้องวงจรปิด? หรือว่าในห้องนี้มีดวงตาที่มองไม่เห็นจับจ้องอยู่จริงๆ ฉันรีบชักมือกลับ หัวใจเต้นแรงจนจุกอยู่ที่ลำคอ แต่ในวินาทีที่ฉันกำลังจะหมุนตัวหนี สายตาของฉันก็เหลือบไปเห็นอะไรบางอย่างที่คอเสื้อของคิน มันเป็นเศษกระดาษชิ้นเล็กๆ ที่ถูกซ่อนไว้ใต้ปกคอเสื้อ ฉันตัดสินใจคว้ามันมาอย่างรวดเร็วโดยไม่สนความกลัว นิ้วมือของฉันหยิบกระดาษชิ้นนั้นขึ้นมาคลี่ออก มันเป็นลายมือที่รีบเร่งและเต็มไปด้วยความตื่นตระหนก: *‘ริน ถ้าแกเห็นข้อความนี้... คนที่อยู่ในแชทไม่ใช่คน มันคือตัวแกเองในอนาคต’* โลกทั้งใบของฉันเหมือนหยุดหมุน ความมืดรอบตัวเริ่มบีบอัดเข้ามาจนฉันแทบหายใจไม่ออก ประโยคนั้นหมายความว่ายังไง? ฉันในอนาคตงั้นเหรอ? “ตึก...” เสียงฝีเท้าหนักๆ ดังขึ้นที่หน้าประตูห้องเก็บศพ มันไม่ใช่เสียงฝีเท้าที่เร่งรีบ แต่มันคือเสียงของคนที่ก้าวเดินอย่างใจเย็น... เป็นจังหวะที่มั่นคงและเยือกเย็นเกินกว่าจะเป็นคนปกติ ฉันรีบซุกกระดาษแผ่นนั้นไว้ในกระเป๋ากางเกง ก่อนจะดับไฟฉายและมุดเข้าไปหลบใต้เตียงเหล็กอีกตัวที่ว่างอยู่ ประตูห้องค่อยๆ แง้มออก เสียงบานพับโลหะเสียดสีกันจนเกิดเสียงแหลมสูงชวนขนลุก แสงจากโถงทางเดินทอดยาวเข้ามาในห้อง เผยให้เห็นเงาร่างของใครบางคนรูปร่างคุ้นตาอย่างประหลาด ยืนนิ่งอยู่กลางห้อง เงาร่างนั้นค่อยๆ เดินเข้ามาใกล้เตียงของคิน ก่อนจะหยุดลงตรงหน้าศพที่ฉันเพิ่งตรวจสอบไปเมื่อครู่ ฉันกลั้นหายใจแน่นจนปวดอก เมื่อเงาร่างนั้นโน้มตัวลงมาใกล้ศพของคินจนใบหน้าเกือบจะชิดกัน “ขอบคุณนะริน...” เสียงนั้นแหบพร่าและคุ้นเคยจนฉันต้องปิดปากตัวเองไว้ไม่ให้กรีดร้อง มันไม่ใช่เสียงของคนแปลกหน้า... แต่มันคือเสียงของฉันเอง และก่อนที่ฉันจะได้ประมวลผลอะไรเพิ่ม ร่างที่ควรจะเป็นศพของ ‘คิน’ ก็ค่อยๆ ขยับนิ้วมือขึ้นมาอย่างช้าๆ ก่อนจะเอื้อมมือไปคว้าคอเสื้อของเงาร่างนั้นไว้แน่น ดวงตาที่เคยปิดสนิทของศพคินเบิกโพลงขึ้น... ไม่ใช่ดวงตาของมนุษย์ แต่มันคือจอภาพสีดำที่กำลังแสดงข้อความแชทสดๆ **[แอดมิน: ยินดีต้อนรับสู่กับดักที่สอง... ริน]** ขอบคุณที่ติดตามอ่านมาจนถึงตอนนี้นะคะ แมวดำใต้แสงจันทร์สัญญาว่าจะพาทุกคนไปพบกับความจริงที่ชวนระทึกใจยิ่งกว่าเดิมในตอนถัดไปค่ะ