คำเตือนสีเลือด

“หยุดสั่นเสียทีริน... มือของเธอมันฟ้องว่าเธอกำลังกลัวจนเสียสติ” คินเอ่ยขึ้นท่ามกลางความเงียบงันในห้องสมุดเก่าท้ายโรงเรียน กลิ่นกระดาษที่ถูกทิ้งร้างและฝุ่นละอองที่ลอยคว้างในอากาศไม่ได้ทำให้บรรยากาศน่าอึดอัดเท่ากับหน้าจอสมาร์ทโฟนที่สว่างวาบขึ้นมาในมือของฉัน **[แอดมิน: ยินดีต้อนรับสู่กับดักที่สอง... ริน]** ข้อความนั้นยังคงค้างอยู่บนหน้าจอ แต่มันไม่ใช่สิ่งเดียวที่ทำให้หัวใจฉันเต้นผิดจังหวะ เพราะใต้ข้อความนั้น มีแจ้งเตือนข้อความส่วนตัว (Direct Message) จากบัญชีนิรนามที่ไม่มีรูปโปรไฟล์ส่งตรงเข้ามาในวินาทีต่อมา *‘เธอคือคนถัดไป’* ฉันปล่อยโทรศัพท์ร่วงลงบนโต๊ะไม้เก่าๆ เสียงกระแทกของมันดังก้องสะท้อนไปมาเหมือนเสียงเคาะโลงศพ ริน... เธอต้องตั้งสติ ฉันพยายามบอกตัวเอง แต่ภาพใบหน้าของเพื่อนร่วมห้องที่หายตัวไปเมื่อสามวันก่อนกลับชัดเจนขึ้นมาในห้วงความคิด ความรู้สึกผิดที่ซุกซ่อนอยู่ใต้รอยยิ้มจอมปลอมตลอดหลายปีนี้เริ่มกัดกินหัวใจจนฉันแทบจะหายใจไม่ออก “นายเห็นมันแล้วใช่ไหม คิน?” ฉันเค้นเสียงถาม มือที่ยังสั่นเทาพยายามคว้าโทรศัพท์ขึ้นมาอีกครั้ง คินไม่ได้ตอบในทันที เขาเอนหลังพิงชั้นวางหนังสือที่เต็มไปด้วยตำราเก่าคร่ำคร่า แววตาของเขาเย็นชาดั่งน้ำแข็งขั้วโลก เขามองดูฉันด้วยสายตาที่อ่านไม่ออก ราวกับเขากำลังมองดูหนูทดลองที่กำลังดิ้นรนอยู่ในกรงแก้ว “การที่คุณได้รับข้อความนั่น หมายความว่าเงื่อนไขในอดีตกำลังย้อนกลับมาทวงถาม” คินเว้นจังหวะ เขายื่นนิ้วเรียวยาวออกมาแตะที่หน้าจอโทรศัพท์ของฉันเบาๆ “ริน... เธอยังจำคืนนั้นที่แม่น้ำได้ไหม? คืนที่เสียงร้องขอความช่วยเหลือเงียบหายไปพร้อมกับสายฝน” ลมหายใจของฉันสะดุดกึก ความทรงจำที่ฉันพยายามฝังกลบไว้ใต้กองดินดูเหมือนจะถูกขุดคุ้ยขึ้นมาโดยฝีมือของคนตรงหน้า “นาย... นายพูดเรื่องอะไร ฉันไม่เข้าใจ” “เลิกเล่นละครเสียที” คินโน้มตัวลงมาใกล้จนฉันได้กลิ่นจางๆ ของน้ำยาฆ่าเชื้อจากตัวเขา “ในกลุ่มไลน์นี้ไม่มีใครบริสุทธิ์ ทุกคนถูกเลือกมาด้วย ‘บาป’ ที่ตัวเองเคยก่อ และแอดมิน... ก็คือผู้คุมกฎที่จะตัดสินว่า ใครสมควรได้รับโอกาสให้รอด และใครสมควรตาย” หน้าจอโทรศัพท์สั่นไหวอีกครั้ง คราวนี้ไม่ใช่ข้อความ แต่เป็นรูปภาพ มันเป็นภาพถ่ายของฉันในมุมที่แอบถ่ายจากภายนอกหน้าต่างห้องนอนเมื่อห้านาทีก่อน ภาพที่ฉันกำลังนั่งกอดเข่าร้องไห้อยู่คนเดียว “มันจับตาดูเราอยู่ตลอดเวลา” ฉันกระซิบ เสียงสั่นเครือจนแทบจับใจความไม่ได้ “เปล่าหรอกริน” คินแย้งพลางมองไปรอบๆ ห้องสมุดที่มืดมิด “มันไม่ได้จับตาดูเรา แต่มันกำลัง ‘เล่น’ กับความกลัวของเราต่างหาก กฎคือการส่งต่อความตาย หากเธอไม่ทำตามที่มันสั่งภายใน 48 ชั่วโมงนี้ คนที่จะต้องตายไม่ใช่แค่เธอ... แต่จะเป็นคนที่เธอรักที่สุด” คำพูดของคินเปรียบเสมือนน้ำแข็งที่ราดลงบนตัวฉัน ฉันนึกถึงน้องสาวที่รออยู่ที่บ้าน ภาพใบหน้าใสซื่อของเธอผุดขึ้นมาในหัวใจที่กำลังแตกสลาย ความกลัวที่เคยมีเปลี่ยนเป็นความโกรธแค้นที่ปะทุขึ้นมาภายใต้ผิวหนัง “ฉันต้องทำยังไง” ฉันถามด้วยสายตาที่เปลี่ยนไป ไม่ใช่สายตาของเด็กสาวขี้ขลาดอีกต่อไป แต่เป็นสายตาของคนที่พร้อมจะทำลายทุกอย่างเพื่อเอาตัวรอด คินแสยะยิ้มที่มุมปาก “แอดมินส่งภารกิจแรกมาให้เธอแล้ว ดูในข้อความที่ถูกส่งต่อสิ... แต่มันไม่ใช่การสั่งให้เธอฆ่าใครหรอกนะ มันสั่งให้เธอ ‘เปิดเผย’ ความลับของคนในห้องที่เธอก็รู้ดีว่าใครเป็นคนทำลายหลักฐานชิ้นนั้นในคืนนั้น” ฉันกดอ่านข้อความที่ปรากฏขึ้นใหม่ด้วยนิ้วที่เย็นเฉียบ **[แอดมิน: ส่งรายชื่อคนที่ร่วมมือกับรินในคืนนั้นมาให้ฉัน ภายใน 60 นาที ไม่เช่นนั้น น้องสาวของเธอจะเป็นรายชื่อถัดไปในสารบบคนตาย]** เหงื่อกาฬซึมตามไรผม ความกดดันบีบคั้นจนฉันรู้สึกเหมือนอกจะระเบิด ใครกันที่อยู่เบื้องหลังชื่อ ‘แอดมิน’ นี้? ใครกันที่รู้ความลับที่แม้แต่ตำรวจยังหาไม่เจอ? ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าที่หนักแน่นและเชื่องช้าก็ดังขึ้นจากทางเดินหน้าห้องสมุด *ตึก... ตึก... ตึก...* มันไม่ใช่เสียงฝีเท้าของนักเรียนคนไหน มันหนักแน่นและดูมีอำนาจ คินหันไปมองทางประตูทันที สีหน้าที่เคยเยือกเย็นของเขากลับปรากฏความตื่นตระหนกเพียงเสี้ยววินาที ก่อนที่เขาจะรีบผลักฉันให้เข้าไปซ่อนหลังชั้นหนังสือ ประตูห้องสมุดถูกเปิดออกช้าๆ พร้อมกับร่างของใครบางคนที่ยืนเด่นอยู่ตรงนั้น แสงจากโถงทางเดินสาดเข้ามาจนร่างของเขากลายเป็นเพียงเงาดำทะมึน และในวินาทีที่เขาก้าวเข้ามาในห้อง เสียงแจ้งเตือนข้อความในโทรศัพท์ของฉันก็ดังขึ้นพร้อมกันทั่วทั้งห้องสมุด **[แอดมิน: ยินดีด้วยริน... เหยื่อรายที่สอง เดินมาหาเธอถึงที่แล้ว]** ชายคนนั้นเงยหน้าขึ้น เผยให้เห็นรอยยิ้มที่บิดเบี้ยวและดวงตาที่ไร้แววตาของ ‘ครูประจำชั้น’ ที่น่าจะเสียชีวิตจากอุบัติเหตุไปเมื่อสองปีก่อน! แมวดำใต้แสงจันทร์ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามความมืดมิดในครั้งนี้ แล้วพบกันในตอนต่อไปนะคะ