ยินดีต้อนรับสู่กลุ่ม

“ถ้ามึงยังไม่หยุดเพ้อเจ้อเรื่องคลิปนั่น กูจะถีบมึงให้ตกสะพานจริงๆ ด้วยริน” เสียงของคินไม่ได้ดัง แต่มันเย็นเยียบจนคนฟังอย่างรินรู้สึกเหมือนถูกน้ำแข็งกรีดผ่านผิวหนัง เธอไม่ได้ตอบโต้ เธอเพียงแค่จ้องหน้าจอสมาร์ทโฟนที่สว่างวาบขึ้นท่ามกลางความมืดมิดของหอสมุดร้างหลังโรงเรียน แสงสีฟ้าซีดจากหน้าจอสะท้อนเข้ากับดวงตาที่วูบไหวของริน มือของเธอสั่นเทาจนแทบประคองเครื่องมือสื่อสารไม่อยู่ บนหน้าจอแอปพลิเคชันสีเขียวที่คุ้นเคย ปรากฏการแจ้งเตือนจากกลุ่มแชทที่เธอไม่เคยรู้จัก ไม่เคยได้รับเชิญ และที่สำคัญที่สุด... มันไม่มีชื่อกลุ่ม มีเพียงไอคอนสีดำสนิทที่ดูคล้ายหลุมศพ *คุณถูกเชิญเข้าสู่กลุ่ม ‘เลขที่บัญชีที่ถูกลบ’* “ริน? เป็นอะไรไป” คินขมวดคิ้ว เขาขยับตัวเข้ามาใกล้จนรินได้กลิ่นสนิมจางๆ ที่ติดตัวเขามาเสมอ “หน้ามึงซีดเป็นไก่ต้ม เห็นผีหรือไง” รินเงยหน้าขึ้นมองคนตรงข้าม คินยังคงเป็นคิน หัวหน้าห้องผู้สมบูรณ์แบบที่ใครต่างพากันก้มหัวให้ แต่ในวินาทีนี้ รินกลับรู้สึกว่าดวงตาคู่นั้นดูลึกโบ๋และว่างเปล่าเกินกว่าจะเป็นมนุษย์ เธอรีบก้มหน้ากลับไปที่หน้าจอ นิ้วเรียวเลื่อนกด ‘ยอมรับ’ โดยไม่รู้ตัว ราวกับมีแรงดึงดูดประหลาดจากหลุมดำในแชทนั้น ทันทีที่เข้ากลุ่ม ข้อความรัวกระหน่ำเหมือนห่าฝน *แอดมิน: ยินดีต้อนรับสู่กลุ่ม สมาชิกหมายเลข 27* *เมฆ: อีกคนแล้วเหรอ? คราวนี้เป็นเด็กปีสอง* *ปาล์ม: อย่าเพิ่งคุยอะไรมาก แอดมินจ้องอยู่* *แอดมิน: ยินดีต้อนรับ ‘รินดา’ สู่เวลา 48 ชั่วโมงสุดท้ายของชีวิตคุณ* รินหายใจติดขัด เธอขยับถอยหลังจนเก้าอี้ไม้เก่าแก่ส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าดบาดแก้วหู ชื่อ ‘รินดา’ คือชื่อจริงของเธอ ซึ่งน้อยคนนักที่จะรู้ รินเงยหน้ามองคินที่ยืนกอดอกนิ่งสนิทราวกับรูปปั้น “มึงเห็นไหม...” รินพึมพำ เสียงสั่นเครือ “คิน มึงเห็นกลุ่มนี้ไหม” คินก้มลงมองหน้าจอของริน ชั่วครู่หนึ่งที่รินสังเกตเห็นมุมปากของเขาเหยียดออกเป็นรอยยิ้มจางๆ ที่ไม่ได้ไปถึงดวงตา “กลุ่มเหรอ? กลุ่มอะไรของมึงริน... บนหน้าจอมึงมีแค่โปรแกรมเครื่องคิดเลขไม่ใช่เหรอ” ความเย็นวาบแล่นปราดจากสันหลังขึ้นสู่สมอง รินสะดุ้งสุดตัว เธอไม่ได้เปิดเครื่องคิดเลข เธอเปิดแอปแชท! แต่เมื่อเธอมองลงไปที่หน้าจออีกครั้ง สิ่งที่เห็นกลับเป็นเพียงหน้าจอว่างเปล่าของเครื่องคิดเลขจริงๆ *ตึ๊ง!* เสียงแจ้งเตือนจากโทรศัพท์ของคินดังขึ้นในความเงียบ รินเบิกตากว้าง คินหยิบโทรศัพท์ออกมาด้วยท่าทีใจเย็น เขาเหลือบมองข้อความเพียงแวบเดียวแล้วเก็บมันเข้ากระเป๋ากางเกง “แอดมินบอกว่า... ถึงเวลาเริ่มเกมแล้ว” คินเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ไร้ซึ่งความกลัว “ในกลุ่มนั่นน่ะ ทุกคนตายไปแล้วริน ไม่ว่าจะเป็นไอ้เมฆที่ตกตึกตายเมื่อปีที่แล้ว หรือไอ้ปาล์มที่จมน้ำที่บึงหลังโรงเรียน... พวกมันทุกคนมีตั๋วเที่ยวเดียวเหมือนกัน” “มึงพูดเรื่องอะไร คิน! มึงเป็นใครกันแน่!” รินแผดเสียง ตะโกนออกไปในหอสมุดที่เงียบงัน คินโน้มตัวลงมา ใบหน้าของเขาอยู่ห่างจากรินเพียงไม่กี่เซนติเมตร รินสัมผัสได้ถึงความเย็นเยียบที่แผ่ออกมาจากร่างกายของอีกฝ่าย “กูก็แค่คนที่ตายก่อนมึงหนึ่งก้าว... และกลุ่มนี้คือที่ที่คนตายมารวมตัวกันเพื่อรอคอย ‘ผู้ทำความสะอาด’ แต่ดูเหมือนคืนนี้ แอดมินจะอยากเล่นสนุกกับเหยื่อรายใหม่เป็นพิเศษ” โทรศัพท์ในมือรินสั่นรัวอีกครั้ง คราวนี้เป็นข้อความส่งตรงเข้าแชทส่วนตัวจาก ‘แอดมิน’ *แอดมิน: กฎมีอยู่ว่า ห้ามถามหาสาเหตุการตายของตัวเองจนกว่าจะครบ 48 ชั่วโมง... และรินดา เธอมีเวลาตัดสินใจเลือกเพียงเรื่องเดียว* รินมองเห็นข้อความที่พิมพ์ต่อมาด้วยตัวอักษรสีแดงฉาน *แอดมิน: ระหว่าง ‘ยอมรับความตายของตัวเอง’ หรือ ‘ส่งต่อความตายให้คนอื่น’... เธอจะเลือกทางไหน?* ข้างหลังของคิน... รินเริ่มเห็นเงาร่างของใครบางคนค่อยๆ โผล่พ้นจากมุมมืดของชั้นหนังสือ ร่างนั้นไม่มีใบหน้า มีเพียงผิวหนังที่เปียกชุ่มไปด้วยน้ำและเศษโคลน ส่งกลิ่นสาบสางของความตายที่ไม่อาจปิดบังได้ คินยิ้มกว้างขึ้นจนเห็นรอยแยกที่ผิดธรรมชาติบนใบหน้า “ริน... ถ้ามึงไม่เลือก เพื่อนที่ยืนข้างหลังกูเนี่ยแหละ จะเป็นคนเลือกให้มึงเอง” รินกำโทรศัพท์แน่นจนข้อนิ้วขาวซีด เธอเหลือบมองนาฬิกาบนผนังที่หยุดเดินไปนานแล้ว แต่ในจอมือถือ ตัวเลขกำลังนับถอยหลังอย่างบ้าคลั่ง 47:59:59... 47:59:58... เธอรู้แล้วว่าทำไมเธอถึงจำเรื่องอุบัติเหตุเมื่อสองปีก่อนไม่ได้... เพราะในกลุ่มนั้น มีชื่อของเธอถูกเขียนไว้เป็นสมาชิกหมายเลขที่ 27 มาตั้งแต่วันที่เธอควรจะตายไปแล้วบนถนนสายนั้น รินเงยหน้าขึ้นมองคินอีกครั้ง แต่สิ่งที่เธอเห็นไม่ใช่เพื่อนหัวหน้าห้องคนเดิม แต่มันคือกระจกที่สะท้อนเงาของเธอเองที่กำลังเลือดท่วมตัว! *แอดมิน: เริ่มนับถอยหลัง... วินาทีแรกของความสยองขวัญเริ่มต้นขึ้นแล้ว* ขอบคุณที่ร่วมเดินทางเข้าสู่ความมืดมิดไปกับ "แมวดำใต้แสงจันทร์" ครับ