วินาทีความเป็นความตาย

"ถ้าเธอขยับอีกแค่ก้าวเดียว... แสงแฟลชจากกล้องตัวนี้จะเก็บภาพวินาทีสุดท้ายของชีวิตเธอเอาไว้ ริน" เสียงแหบพร่าดั่งกระดาษทรายขัดไม้ดังขึ้นจากเงามืดหลังตู้เก็บอุปกรณ์ในห้องสื่อ เสียงนั้นไม่ใช่เสียงที่คุ้นเคยจากในกลุ่มไลน์ แต่มันแฝงไปด้วยความเคียดแค้นที่รอวันปะทุ รินหยุดชะงัก ลมหายใจของเธอติดขัดอยู่ในลำคอ ความเย็นเยียบจากเครื่องปรับอากาศที่เปิดทิ้งไว้ดูจะไร้ความหมายเมื่อเทียบกับความหนาวเหน็บที่แล่นริ้วขึ้นมาตามแนวกระดูกสันหลัง มือของรินที่ถือสมาร์ทโฟนอยู่สั่นเทา หน้าจอที่สว่างวาบเผยให้เห็นแชทกลุ่ม ‘คนตาย 48 ชั่วโมง’ ที่รันตัวเลขเวลาถอยหลังอย่างบ้าคลั่ง 00:12:44... 00:12:43... "คุณต้องการอะไร" รินถามด้วยน้ำเสียงที่พยายามคุมไม่ให้สั่น แต่มันกลับแผ่วเบาจนแทบจะกลืนหายไปกับความเงียบ "เราต่างก็เป็นแค่เหยื่อในเกมนี้ไม่ใช่เหรอ? ทำไมต้องเป็นฉัน" ไม่มีเสียงตอบรับ มีเพียงเสียงฝีเท้าที่ย่ำบนพื้นปาร์เกต์ไม้เก่าๆ อย่างเชื่องช้า แต่ทว่าหนักแน่นราวกับค้อนที่ตอกลงบนฝาโลง รินหันไปมองรอบตัว ห้องสื่อที่เคยเป็นที่ทำงานของชมรมวารสารฯ บัดนี้กลายเป็นกรงขังที่อบอวลไปด้วยกลิ่นอับของฟิล์มเก่าและสนิมเหล็ก "เหยื่อ?" เสียงนั้นหัวเราะเบาๆ ในลำคอ ก่อนจะเผยให้เห็นเงาร่างสูงโปร่งที่ก้าวออกมาจากมุมมืด แสงจันทร์ที่ลอดผ่านหน้าต่างบานเกล็ดตกกระทบลงบนใบหน้าของคนผู้นั้น รินเบิกตากว้าง หัวใจของเธอแทบจะหยุดเต้นเมื่อเห็นว่าใครยืนอยู่ตรงหน้า "คิน..." รินพึมพำ ชื่อของคนที่เธอเชื่อใจที่สุดกลับกลายเป็นชื่อที่เธอกลัวที่สุดในวินาทีนี้ "นายทำแบบนี้ทำไม?" คินไม่ได้ตอบในทันที เขาขยับแว่นสายตาเล็กน้อย แสงไฟจากหน้าจอสมาร์ทโฟนในมือเขาสะท้อนในดวงตาที่ว่างเปล่าราวกับหลุมดำ เขาถือกล้องถ่ายรูป DSLR ตัวเก่าที่เป็นสมบัติของชมรมฯ เลนส์กล้องนั้นเล็งตรงมาที่รินราวกับเขากำลังรอจังหวะที่จะ 'บันทึก' ภาพความตายของเธอไว้เป็นหลักฐานชิ้นสุดท้าย "เธอรู้ไหมริน... ความลับที่เธอเก็บไว้เกี่ยวกับอุบัติเหตุเมื่อสามปีก่อนน่ะ มันไม่ได้ถูกฝังไปพร้อมกับสายฝนในคืนนั้นหรอกนะ" คินก้าวเข้ามาใกล้ขึ้นเรื่อยๆ จนรินสัมผัสได้ถึงไอเย็นที่แผ่ออกมาจากตัวเขา "เธอคิดว่าตัวเองเป็นคนเดียวที่รอดมาได้ แต่จริงๆ แล้ว เธอคือคนเดียวที่ถูกเลือกให้เป็น 'ผู้สังเกตการณ์' ที่เลวร้ายที่สุด" "ฉันไม่ได้ตั้งใจ!" รินตะโกน กรีดร้องออกมาจนสุดเสียง น้ำตาแห่งความอัดอั้นทะลักออกมา "ฉันไม่ได้อยากให้มันจบแบบนั้น! นายก็รู้... นายก็อยู่ในกลุ่มนั้นด้วย ทำไมแอดมินถึงไม่ฆ่านาย!" คินหยุดนิ่ง รอยยิ้มที่มุมปากดูบิดเบี้ยวจนน่ากลัว เขาค่อยๆ ลดกล้องลงแต่ยังไม่ละสายตาไปจากเธอ "นั่นสินะ... ทำไมแอดมินถึงไม่ฆ่าฉัน? หรือบางที... ฉันอาจจะเป็นคนที่แอดมิน 'ไว้ใจ' ให้มาจัดการงานชิ้นสุดท้ายให้เสร็จสิ้นก่อนที่นาฬิกาจะหยุดเดิน" รินถอยหลังจนแผ่นหลังชนกับชั้นวางหนังสือ เสียงหนังสือหล่นลงพื้นดังโครมคราม เธอคว้าไม้บรรทัดเหล็กที่วางอยู่ใกล้ๆ ขึ้นมาเป็นอาวุธป้องกันตัว ถึงแม้จะรู้ดีว่ามันเทียบไม่ได้เลยกับสิ่งที่คินถืออยู่ในมือ แต่สัญชาตญาณการเอาตัวรอดบอกให้เธอต้องสู้ "ถ้าจะฆ่าฉัน ก็ทำเลยสิ!" รินประกาศกร้าว แม้ขาทั้งสองข้างจะแทบยืนไม่ไหว "แต่อย่าคิดว่าฉันจะยอมตายโดยไม่รู้อะไรเลย" "ความอยากรู้อยากเห็นนี่แหละ คือสิ่งที่ทำให้ทุกคนในกลุ่มต้องตาย" คินขยับนิ้วกดรัวบนหน้าจอสมาร์ทโฟนของเขา ทันใดนั้น เสียงแจ้งเตือนของกลุ่มไลน์ในมือถือของรินก็ดังระงมขึ้นพร้อมกันหลายข้อความ [แอดมิน: เหลือเวลา 00:10:00 นาฬิกา] [แอดมิน: กติกาพิเศษ... ใครฆ่าคนในกลุ่มได้ก่อน เวลาจะถูกเพิ่มอีก 24 ชั่วโมง] รินชะงักไปเมื่อเห็นข้อความนั้น เธอเงยหน้าขึ้นมองคินที่ตอนนี้เริ่มแสดงอาการกระวนกระวาย มือของเขาที่ถือกล้องเริ่มสั่นเล็กน้อย ไม่ใช่ความกลัว แต่เป็นความตื่นเต้นที่บ้าคลั่ง "เวลาของฉันเหลือแค่ไม่กี่นาทีแล้วริน" คินพูดเสียงแหบพร่า "ฉันไม่อยากตาย... และถ้าเธอต้องเป็นคนจ่ายค่าตั๋วให้ฉันรอดชีวิตไปอีกหนึ่งวัน ฉันก็คงต้องทำ" เขากระโจนเข้าหารินอย่างรวดเร็วเกินกว่าที่เธอจะทันตั้งตัว รินเบี่ยงตัวหลบตามสัญชาตญาณ ไม้บรรทัดเหล็กฟาดเข้าที่ไหล่ของคินอย่างแรงจนเขาร้องออกมาด้วยความเจ็บปวด ทั้งคู่กอดรัดฟัดเหวี่ยงกันอยู่กลางห้องสื่อ ท่ามกลางเสียงอุปกรณ์ไฟฟ้าที่เริ่มรวนเรและส่งเสียงจี่อย่างบ้าคลั่ง "หยุดเดี๋ยวนี้คิน! เราแก้เกมนี้ได้!" รินพยายามตะโกนบอกขณะที่เขากดเธอลงกับพื้น มือข้างหนึ่งของคินบีบคอเธอแน่นจนแทบหายใจไม่ออก "ไม่มีทางแก้! เกมนี้มีไว้เพื่อจบด้วยเลือดเท่านั้น!" คินคำราม แววตาของเขาเปลี่ยนไปราวกับคนละคน มันมีความบ้าคลั่งที่เหนือการควบคุม ในจังหวะที่รินกำลังจะหมดสติ มือของเธอปัดไปโดนสวิตช์ไฟหลักของห้องสื่อจนไฟทั้งห้องดับวูบลง เหลือเพียงแสงจันทร์ที่สาดส่องผ่านหน้าต่างเผยให้เห็นเงาร่างสองร่างที่พัวพันกันอยู่ ทันใดนั้น เสียงโทรศัพท์ของรินก็ดังขึ้นเป็นสายเรียกเข้าจากเบอร์ปริศนาที่ไม่ได้บันทึกชื่อไว้ เธอรวบรวมแรงเฮือกสุดท้ายกดรับสาย มือที่สั่นเทาแนบโทรศัพท์เข้ากับหู "ริน... ฟังฉันนะ" เสียงในสายไม่ใช่ใครที่ไหน แต่เป็นเสียงของ 'ริน' อีกคนหนึ่ง—น้ำเสียงที่เหมือนกับเธอทุกประการจนน่าขนลุก "อย่าเชื่อสิ่งที่นายเห็นในห้องนั้น คินไม่ได้อยู่ตรงนั้นคนเดียว... มีบางอย่างยืนอยู่ข้างหลังเขา... บางอย่างที่เขามองไม่เห็น" รินเบิกตากว้าง เธอเหลือบสายตาไปทางคินที่กำลังจะง้างมือขึ้นเพื่อตัดสินชีวิตเธอ แต่ในเงามืดมิดหลังตัวคิน... เธอกลับเห็นเงาร่างหนึ่งที่สูงยาวผิดมนุษย์ ร่างนั้นไม่มีใบหน้า มีเพียงความว่างเปล่าที่ค่อยๆ ยื่นมือยาวเหยียดมาแตะที่ไหล่ของคิน คินแข็งค้างไปทันที ดวงตาของเขาเบิกกว้างด้วยความหวาดกลัวสุดขีด มือที่บีบคอรินคลายออกอย่างไม่มีแรง เขาไม่ได้มองรินอีกต่อไป แต่กลับมองไปที่ความว่างเปล่าข้างหลังตัวเองด้วยสายตาที่สิ้นหวัง "มัน... มันมาแล้ว..." คินกระซิบเบาๆ ก่อนที่ร่างกายของเขาจะค่อยๆ เอนลงกระแทกพื้นราวกับหุ่นเชิดที่สายป่านถูกตัดขาด รินพยุงตัวลุกขึ้นยืนด้วยความสับสนและหวาดผวา เธอรีบคว้าหน้าจอสมาร์ทโฟนขึ้นดูอีกครั้งเพื่อเช็คสถานะของเกม แต่แล้วเธอก็ต้องหยุดหายใจเมื่อเห็นข้อความล่าสุดที่เด้งขึ้นมาจากแอดมิน [แอดมิน: ขอแสดงความยินดีด้วย... ตอนนี้เหลือผู้เล่นเพียงคนเดียว และวินาทีแห่งการตัดสินจะเริ่มต้นขึ้น... ในตอนที่เธอหันกลับไปมองกระจกบานนั้น] รินค่อยๆ หันไปทางกระจกเงาบานใหญ่ที่ตั้งอยู่ในมุมห้องสื่อ ภาพที่สะท้อนในกระจกไม่ใช่แค่เพียงตัวเธอ... แต่กลับมีคนยืนอยู่ข้างหลังเธออีกนับสิบคน ทุกคนในกลุ่มไลน์ที่ควรจะตายไปแล้ว ยืนเรียงรายอยู่ข้างหลังเธอด้วยใบหน้าที่ไร้ความรู้สึก และทุกคนกำลังยิ้ม... ยิ้มกว้างจนน่าสยดสยอง แล้วในตอนนั้นเอง... เสียงเคาะกระจกเบาๆ ก็ดังขึ้นจากด้านในกระจก! ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ยังคงอยู่เคียงข้างและร่วมเผชิญความตายไปกับรินในค่ำคืนนี้ด้วยกันนะคะ