การตายของคิน?

“ริน! วิ่งไป! อย่าหันกลับมา!” เสียงตะคอกของคินดังแทรกความเงียบงันในโถงทางเดินที่อบอวลไปด้วยกลิ่นสนิมเหล็กและกลิ่นเน่าจางๆ ของสิ่งที่อธิบายไม่ได้ รินหยุดชะงัก ฝ่าเท้าที่เย็นเฉียบของเธอแนบติดกับพื้นปูนที่สั่นสะเทือนตามจังหวะการพังทลายของผนังตึก แสงไฟนีออนเหนือหัวกะพริบถี่รัวจนเกิดเป็นภาพติดตาที่ดูบิดเบี้ยว รินหันกลับไปมอง มือของเธอสั่นเทาจนแทบกำโทรศัพท์มือถือที่แสดงหน้าจอแชทกลุ่ม ‘คนตาย’ เอาไว้ไม่อยู่ [แอดมิน: เหลือเวลาอีก 5 นาที ความสนุกเพิ่งเริ่มต้นขึ้นนะริน คิน... นายเลือกเองใช่ไหม?] “ฉันบอกให้ไปไง!” คินพุ่งตัวเข้ามาผลักรินเต็มแรงจนร่างบางเซถลาไปกระแทกกับขอบประตูห้องเก็บของข้างๆ ใบหน้าของเขาที่เคยราบเรียบดั่งผิวน้ำนิ่งสงบ บัดนี้เต็มไปด้วยหยาดเหงื่อและรอยเลือดที่ซึมออกมาจากขมับ เขาไม่ใช่หัวหน้าห้องผู้เยือกเย็นคนเดิมอีกต่อไป แต่เป็นชายหนุ่มที่กำลังยอมแลกทุกอย่างเพื่อ ‘ใครบางคน’ “คิน... นายจะทำอะไร” เสียงของรินแผ่วเบาจนแทบกลืนหายไปกับเสียงฝีเท้าหนักๆ ที่กำลังไล่ล่ามาจากทางเดินด้านหลัง คินไม่ได้ตอบ เขาคว้าคอเสื้อของรินไว้แน่น ดวงตาคู่นั้นจ้องลึกเข้ามาในดวงตาของเธอ มันไม่ใช่ความรักแบบฉาบฉวย แต่มันคือความรู้สึกผิดที่สั่งสมมานานเกินกว่าจะอธิบาย “จำเรื่องอุบัติเหตุครั้งนั้นให้ดีริน... แอดมินไม่ใช่ใครที่ไหน มันคือเงาสะท้อนของบาปที่เราทุกคนร่วมกันก่อไว้ ถ้าฉันหายไป แชทกลุ่มนี้จะถูกรีเซ็ต ระบบจะค้างไปชั่วขณะ นั่นคือเวลาที่เธอต้องหนีไปให้พ้น!” “แต่ถ้าเธอเป็นอะไรไป...” “ฉันเป็นอะไรไปตั้งแต่เห็นคนตายในกลุ่มไลน์นั่นแล้ว” คินแค่นยิ้ม มือที่เปื้อนเลือดของเขาสั่นระริกขณะกดอะไรบางอย่างลงบนหน้าจอโทรศัพท์ “ไปซะ! ไปที่ดาดฟ้า มีทางหนีทางเดียวอยู่ที่นั่น!” เขาสลัดมือรินออก ก่อนจะหันหลังกลับเผชิญหน้ากับความมืดมิดที่ค่อยๆ คืบคลานเข้ามาตามพื้นทางเดิน เงาสีดำสนิทที่ไร้รูปร่างเริ่มปรากฏชัดขึ้นเรื่อยๆ มันค่อยๆ ก่อตัวเป็นเค้าโครงคล้ายมนุษย์ที่มีความสูงผิดปกติ รินกั้นใจวิ่งสุดกำลัง น้ำตาหยดหนึ่งกระเด็นตกกระทบพื้นปูนขณะที่เสียงกรีดร้องโหยหวนดังสนั่นหวั่นไหวมาจากทิศที่เธอเพิ่งจากมา เสียงนั้นไม่ใช่เสียงของมนุษย์ แต่มันเป็นเสียงของ ‘แอดมิน’ ที่กำลังหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง *ติ๊ง!* เสียงแจ้งเตือนข้อความในกลุ่มไลน์ดังขึ้นท่ามกลางความสับสน รินหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูขณะที่กำลังวิ่งหอบแฮกไปตามบันไดหนีไฟ [คิน: ถึงทุกคนในกลุ่ม... ผมคืนอิสระให้รินแล้ว ส่วนพวกคุณ... เตรียมตัวพบกับความตายที่แท้จริงได้เลย] ข้อความถูกส่งมาพร้อมกับภาพถ่ายใบหนึ่ง... มันคือภาพของคินที่ยืนอยู่ท่ามกลางเงาสีดำเหล่านั้น ในมือถือมีดสั้นที่เคยเป็นของกลางในเหตุการณ์เมื่อหลายปีก่อน ทันใดนั้น หน้าจอโทรศัพท์ของรินก็ดับวูบไป ไม่ใช่เพราะแบตเตอรี่หมด แต่เพราะสัญญาณเครือข่ายทั้งหมดถูกตัดขาดจากโลกภายนอกอย่างสมบูรณ์ เธอวิ่งมาถึงชั้นดาดฟ้า ลมเย็นยะเยือกปะทะใบหน้าจนผิวหนังชาหนึบ รินมองไปที่ขอบตึก ความมืดมิดเบื้องล่างดูเหมือนหลุมศพขนาดมหึมาที่รอคอยการมาถึงของเธอ แต่แล้วเธอก็หยุดชะงัก เมื่อเห็นเงาตะคุ่มยืนรออยู่ตรงกลางลานกว้างนั่นแล้ว ไม่ใช่คิน... แต่เป็นใครบางคนที่สวมเสื้อแจ็คเก็ตสีดำสนิท ใบหน้าถูกปิดบังด้วยฮู้ดมิดชิด ร่างนั้นค่อยๆ หันกลับมา ช้าๆ... ในมือถือแท็บเล็ตเครื่องหนึ่งที่แสดงรายชื่อสมาชิกในกลุ่มไลน์ ‘คนตาย’ ทั้งหมด “ยินดีด้วยที่หนีมาได้ ริน...” เสียงของผู้มาเยือนกังวานเย็นเยียบและคุ้นหูอย่างประหลาด “แต่เธอรู้ไหมว่า... คินไม่ได้สละชีวิตเพื่อให้เธอรอด แต่มันเป็นการส่งเธอมาให้ ‘ฉัน’ ในจุดที่ใกล้ที่สุดต่างหาก” มือที่สวมถุงมือสีดำยื่นออกมา แสงไฟจากหน้าจอแท็บเล็ตสาดส่องลงบนใบหน้าที่ซ่อนอยู่ใต้ฮู้ด รินเบิกตากว้าง ลมหายใจของเธอสะดุดลงทันทีเมื่อเห็นสิ่งที่ปรากฏอยู่บนหน้าจอแท็บเล็ตนั้น รายชื่อสมาชิกคนสุดท้ายที่ถูกขีดฆ่าด้วยสีแดงฉาน ไม่ใช่ชื่อของคิน... แต่เป็นชื่อของเธอเองที่ถูกระบุว่า... ‘ตายไปแล้วตั้งแต่วันที่เกิดอุบัติเหตุครั้งนั้น’ ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านความสับสนและหวาดกลัวไปกับรินในค่ำคืนนี้นะคะ แมวดำใต้แสงจันทร์