รินตัดสินใจสู้

"ถ้าจะให้ตาย... อย่างน้อยฉันก็ต้องเป็นคนกำหนดกฎเกณฑ์เอง ไม่ใช่หุ่นเชิดที่รอคิวเข้าแถวไปลงนรกตามความสนุกของแก!" เสียงของรินสั่นพร่าขณะกดพิมพ์ข้อความนั้นลงในหน้าต่างแชทส่วนตัวที่เพิ่งสร้างขึ้นมาใหม่ มือของเธอเย็นเฉียบจนแทบไร้ความรู้สึก หน้าจอสมาร์ทโฟนที่สว่างวาบในห้องนอนที่มืดมิดสะท้อนเงาใบหน้าที่ซีดเผือด แสงสีฟ้าของหน้าจอทำให้ดวงตาของเธอดูลึกโหลราวกับคนที่ไม่เคยได้นอนมานับสัปดาห์ ข้างกายเธอคือแฟ้มเอกสารเก่าๆ ที่แอบไปขุดมาจากห้องเก็บของของโรงเรียน และสมุดจดเล่มเล็กที่เธอรวบรวมพฤติกรรมของ 'แอดมิน' ตลอด 44 ชั่วโมงที่ผ่านมา *ติ๊ง!* เสียงแจ้งเตือนข้อความเด้งขึ้นมาทันที ราวกับว่าอีกฝ่ายรอจังหวะนี้อยู่แล้ว **แอดมิน:** *น่าสนใจดีนี่ ริน... ความกลัวมักจะทำให้คนเราแสดงธาตุแท้ออกมา แต่ความโกรธน่ะเหรอ? มันทำให้คนเราโง่เขลาเสียยิ่งกว่าสัตว์ป่าเสียอีก เธอแน่ใจนะว่าจะเล่นเกมนี้?* รินสูดลมหายใจเข้าลึกจนเจ็บหน้าอก เธอไม่ได้พิมพ์ตอบกลับไปทันที แต่เลือกที่จะวางโทรศัพท์ลงแล้วหันไปมองคินที่นั่งกอดเข่าอยู่ตรงมุมห้อง คินในตอนนี้ดูต่างจากอดีตหัวหน้าห้องผู้แสนสมบูรณ์แบบ แว่นตาของเขาแตกละเอียดที่มุมหนึ่ง และดวงตาที่เคยเรียบเฉยบัดนี้กลับเต็มไปด้วยความหวาดระแวงที่ปิดไม่มิด "คิน... นายรู้ใช่ไหมว่าทำไมแอดมินถึงเลือกเรา?" รินถามเสียงเบา ความเงียบงันในห้องบีบคั้นจนเหมือนอากาศรอบตัวเริ่มเบาบางลง คินเงยหน้าขึ้นมองเธอ แสงสลัวจากหน้าจอโทรศัพท์ของรินอาบใบหน้าเขาให้ดูเหมือนรูปปั้นที่กำลังแตกร้าว "ความลับเรื่องอุบัติเหตุเมื่อสองปีก่อน... แอดมินไม่ได้แค่รู้ แต่มันกำลัง 'เล่นสนุก' กับเศษซากความผิดที่เราฝังเอาไว้ ริน เธอยังไม่เข้าใจอีกเหรอ? เราไม่ได้สู้กับคน แต่มันคือการพยายามหนีจากเงาของตัวเอง" "ฉันไม่สนหรอกว่ามันเป็นใคร" รินลุกขึ้นยืน แววตาที่เคยอ่อนไหวเปลี่ยนเป็นความแข็งกร้าวที่น่าสะพรึงกลัว "ถ้ามันอยากให้เราตายเพราะความผิดบาปนัก ฉันก็จะกระชากหน้ากากมันออกมาให้ได้ ต่อให้ต้องยอมแลกด้วยชีวิต ฉันก็จะไม่ยอมเป็นเบี้ยให้มันเขี่ยทิ้งเหมือนคนอื่นๆ อีกต่อไป" รินหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาอีกครั้ง นิ้วเรียวสั่นเทาขณะพิมพ์ข้อความยาวเหยียดส่งเข้ากลุ่มไลน์หลักที่มีสมาชิกเหลืออยู่เพียงไม่กี่คน—กลุ่มไลน์ที่นับถอยหลังสู่ความตาย **ริน:** *ฟังนะทุกคน ใครที่ยังเหลืออยู่ อย่าเพิ่งทำตามคำสั่งในแชทล่าสุด แอดมินไม่ได้มีพลังวิเศษ มันแค่ใช้ข้อมูลส่วนตัวของเราปั่นหัวให้เราสติแตก... ฉันเจอช่องโหว่แล้ว ระบบแชทนี้ส่งสัญญาณมาจากไอพีแอดเดรสที่ไม่ได้อยู่ไกลจากโรงเรียนเราเลย* ความเงียบเข้าปกคลุมกลุ่มไลน์อยู่ครู่ใหญ่ ก่อนที่ข้อความจากแอดมินจะปรากฏขึ้นอีกครั้ง พร้อมกับรูปถ่ายของรินที่กำลังยืนมองผ่านหน้าต่างห้องนี้จากมุมมืดภายนอก—มุมที่ไม่มีใครมองเห็น **แอดมิน:** *ฉลาดมากริน... แต่น่าเสียดายที่คนฉลาดมักจะลืมไปว่า ในขณะที่เธอกำลังจ้องมองกระดานหมากรุก มีใครบางคนกำลังถือมีดจ่ออยู่ที่คอของเธออยู่ข้างหลัง* รินตัวแข็งทื่อ ความเย็นวาบแล่นปราดจากสันหลังขึ้นสู่ต้นคอ เธอค่อยๆ หันกลับไปมองประตูห้องที่ปิดสนิท แสงจากหลอดไฟทางเดินลอดผ่านรอยแยกใต้ประตูเข้ามาเป็นเส้นบางๆ แล้วจู่ๆ ลูกบิดประตูที่ล็อคไว้อย่างแน่นหนาก็เริ่มหมุนช้าๆ คินลุกพรวดขึ้นมาทันที เขาคว้าเก้าอี้ไม้ข้างตัวขึ้นมาตั้งการ์ด "ริน ถอยไปข้างหลัง!" เสียงหัวเราะเบาๆ ดังลอดเข้ามาจากหน้าประตู เสียงนั้นฟังดูแหบพร่าและคุ้นเคยอย่างประหลาด ราวกับเป็นเสียงของคนที่เธอเคยรู้จักดี... คนที่ควรจะตายไปตั้งแต่วันที่เกิดอุบัติเหตุครั้งนั้น "ริน..." เสียงนั้นเรียกชื่อเธอผ่านบานประตู "เธอคิดว่าเธอเป็นคนเดียวที่ลืมความผิดบาปนั้นไปได้งั้นเหรอ? เธอลืมไปแล้วหรือไงว่าใครกันแน่ที่เป็นคนถอดเบรกของรถคันนั้น?" หัวใจของรินแทบหยุดเต้น โลกทั้งใบหมุนคว้าง ความจริงที่เธอพยายามฝังกลบมาตลอดสองปีถูกขุดขึ้นมาตบหน้าอย่างจัง—ไม่ใช่แอดมินที่รู้เรื่องนี้ แต่มันคือสิ่งที่อยู่หลังบานประตูนี้ที่รู้ดีที่สุด ประตูห้องค่อยๆ เปิดออกเผยให้เห็นร่างในชุดนักเรียนที่คุ้นตา ทว่าสภาพของเขากลับดูเหมือนร่างที่ไร้ซึ่งวิญญาณ ในมือถือโทรศัพท์ที่เปิดแอปพลิเคชันกลุ่มไลน์ค้างไว้ โดยที่สถานะของแอดมินกำลังออนไลน์อยู่ตรงหน้าเธอ รินถอยกรูดไปจนชิดมุมห้อง มือสั่นสะท้านคว้ามีดปอกผลไม้บนโต๊ะขึ้นมา "นั่น... นาย... เป็นไปไม่ได้ นายตายไปแล้ว!" ร่างนั้นก้าวเข้ามาในห้อง แสงสลัวเผยให้เห็นใบหน้าที่เน่าเปื่อยบางส่วนพร้อมกับรอยยิ้มที่บิดเบี้ยว "ในโลกของกลุ่มไลน์นี้... คนตายไม่มีวันตายจริงๆ หรอกริน พวกเราทุกคนแค่รอเวลาที่จะดึงเธอกลับไปลงนรกด้วยกันเท่านั้น" คินที่ยืนอยู่ข้างๆ รินกลับหัวเราะออกมาเบาๆ ในจังหวะที่ไม่มีใครคาดคิด เขาเลื่อนหน้าจอโทรศัพท์ของตัวเองขึ้นมาให้รินเห็น—หน้าจอที่แสดงตำแหน่งของรินเป็นจุดสีแดงท่ามกลางจุดสีน้ำเงินนับร้อยที่กำลังเคลื่อนที่เข้าหาห้องของเธอ "ริน... เธอคิดจริงๆ เหรอว่าฉันมาที่นี่เพื่อช่วยเธอ?" คินกระซิบข้างหูด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบ "ในกลุ่มนี้... ไม่มีใครเป็นคนหรอก มีแต่ 'เหยื่อ' ที่พยายามจะกลายเป็น 'ผู้ล่า' เพื่อเอาตัวรอด... และตอนนี้ แอดมินได้ตัดสินใจเลือกผู้ชนะในเกมนี้แล้ว" รินมองไปที่คิน สลับกับร่างที่ยืนอยู่หน้าประตู ก่อนจะพบว่าทุกคนที่เธอเคยเชื่อใจ กำลังถือโทรศัพท์ที่ส่องแสงวาบเป็นสีแดงฉานพร้อมกัน... และข้อความสุดท้ายจากแอดมินก็เด้งขึ้นมาในเวลาเดียวกันว่า: *ยินดีด้วยริน... เกมล่าชีวิตรอบสุดท้าย เริ่มขึ้นแล้ว* ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและดำดิ่งไปกับความมืดมิดในค่ำคืนนี้นะคะ