เกมสุดท้ายเริ่มต้น

"ปล่อยมือฉันนะคิน!" รินตะโกนสุดเสียง ท่ามกลางเสียงไซเรนแผดก้องที่บาดลึกเข้าไปในโสตประสาท เธอสะบัดข้อมือออกจากอุ้งมือหนาของเด็กหนุ่มที่ดึงเธอให้วิ่งหลบเข้าไปในห้องโสตทัศนูปกรณ์ที่มืดมิด กลิ่นอับของฝุ่นผงและเครื่องฉายภาพเก่าๆ อบอวลอยู่ในอากาศจนชวนให้อึดอัด คินหอบหายใจหนักหน่วง ดวงตาภายใต้กรอบแว่นที่ร้าวเป็นทางยาวมองจ้องมาที่เธอด้วยความสับสนปนหวาดกลัว เขาไม่ได้ตอบคำถาม แต่กลับทรุดตัวลงนั่งพิงผนังที่เย็นเยียบ นิ้วมือสั่นเทาสไลด์หน้าจอโทรศัพท์มือถือที่สว่างวาบขึ้นในความมืด บนหน้าจอแชท... ข้อความจากแอดมินเด้งขึ้นมาเหมือนคำพิพากษา *[แอดมิน: เหลือเวลาอีก 60 นาทีเท่านั้น ใครจะเป็นคนสุดท้ายที่ยังเหลือลมหายใจอยู่ในโรงเรียนแห่งนี้?]* "คิน... นายรู้อะไรใช่ไหม?" รินก้าวเข้าไปหาเขา น้ำเสียงของเธอสั่นเครือแต่แฝงไปด้วยความเด็ดเดี่ยว "นายไม่ใช่แค่หัวหน้าห้องธรรมดา นายส่งข้อมูลอะไรให้มัน นายเป็นคนเลือกใช่ไหมว่าใครต้องตาย!" คินเงยหน้าขึ้นมองริน แสงจากหน้าจอมือถือสะท้อนให้เห็นแววตาที่พังทลาย เขาหัวเราะเบาๆ ในลำคอ เสียงหัวเราะที่ฟังดูเหมือนคนเสียสติ "เธอคิดว่าฉันเป็นคนเลือกงั้นเหรอริน? เธอคิดว่าคนอย่างฉันมีสิทธิ์มีเสียงอะไรในเกมวิปริตนี่?" "แล้วนายไปทำอะไรมา! ทำไมแอดมินถึงต้องเก็บนายไว้จนถึงวินาทีสุดท้าย!" คินยันกายลุกขึ้นอย่างทุลักทุเล เขาเดินตรงมาหาเธอจนหลังของรินชิดกับตู้เก็บอุปกรณ์เหล็ก เขาก้มลงกระซิบข้างหูเธอ เสียงของเขาทุ้มต่ำและเยือกเย็นจนรินขนลุกชัน "เพราะฉันเป็นคนเดียวที่รู้ว่า 'อุบัติเหตุ' วันนั้นน่ะ... ใครกันแน่ที่เป็นคนถือมีดผ่าตัดเล่มนั้น" ความเงียบงันปกคลุมพื้นที่ห้องโสตฯ ทันที มีเพียงเสียงไซเรนภายนอกที่ยังคงเพรียกหาเหยื่อ รินรู้สึกเหมือนหัวใจหยุดเต้นไปชั่วขณะ เลือดในกายเย็นเฉียบ เธอเม้มปากแน่นจนห้อเลือด ความลับที่เธอฝังกลบไว้ในส่วนลึกของจิตใจกำลังถูกขุดขึ้นมาด้วยมือของคนที่เธอเคยไว้ใจที่สุด "นายพูดอะไร..." เสียงของรินแผ่วเบาจนแทบไม่ได้ยิน "อย่าทำเป็นไร้เดียงสาไปหน่อยเลย ริน" คินยิ้มมุมปาก ความเย็นชาที่เคยมีหายไป แทนที่ด้วยความเกลียดชังที่ปิดไม่มิด "ในกลุ่มไลน์นั้นไม่ได้มีแค่พวกเราที่รอวันตาย แต่มีคนคนหนึ่งที่คอยอ่านแชทของพวกเราอยู่ตลอดเวลา ตั้งแต่วันแรกที่เกมเริ่ม... และคนคนนั้นก็คือคนที่เธอกำลังกลัวที่สุด" รินเบิกตากว้างเมื่อเห็นเงาสะท้อนในกระจกบานใหญ่ที่ติดอยู่หน้าห้อง เธอเห็นตัวเธอเองที่ยืนสั่นเทา และเห็นคินที่ยืนจ้องมองเธอด้วยแววตาที่เปลี่ยนไป... ไม่ใช่แววตาของเพื่อนร่วมชั้น แต่เป็นแววตาของนักล่า ทันใดนั้น หน้าจอมือถือของทุกคนในโรงเรียนก็ดับวูบลงพร้อมกัน ความเงียบที่น่ากลัวเข้าปกคลุม โรงเรียนกลายเป็นสุสานที่ไร้เสียงไซเรน ความเงียบนั้นกดทับจนรินแทบหายใจไม่ออก *ติ๊ง!* เสียงแจ้งเตือนไลน์ดังขึ้นครั้งเดียวในความมืด แต่มันดังก้องในโสตประสาทเหมือนเสียงปืน รินหยิบมือถือขึ้นมาดูด้วยมือที่สั่นเทา *[แอดมิน: พบเป้าหมายที่แท้จริงแล้ว... ริน เธอช่วยเฉลยให้ทุกคนในกลุ่มรู้หน่อยสิ ว่าทำไมคนแรกที่ต้องตายถึงต้องเป็นเธอ]* รินก้าวถอยหลัง แต่แผ่นหลังของเธอไม่ได้สัมผัสกับตู้เหล็กอีกต่อไป เธอสัมผัสได้ถึงไอเย็นของมือใครบางคนที่วางลงบนไหล่เธอเบาๆ กลิ่นน้ำหอมคุ้นเคยที่เธอจำได้แม่นยำลอยมาแตะจมูก กลิ่นของคนที่ควรจะเสียชีวิตไปแล้วตั้งแต่วันที่อุบัติเหตุเกิดขึ้น "นานจังนะริน... กว่าจะมาถึงจุดจบเนี่ย" เสียงกระซิบจากด้านหลังทำให้เลือดในกายของรินแข็งตัว เธอค่อยๆ หันกลับไปมองสิ่งที่อยู่เบื้องหลังเงาของคิน และในวินาทีที่แสงจันทร์ลอดผ่านม่านหน้าต่างเข้ามา เธอแทบจะหยุดหายใจเมื่อพบว่าคนที่ยืนอยู่ตรงนั้น... คือร่างของคนคนหนึ่งที่เธอเพิ่งฝังดินไปกับมือเมื่อปีก่อน! ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและดำดิ่งไปกับความมืดมิดในค่ำคืนนี้นะคะ