ปมแค้นที่บิดเบี้ยว

"แก... ทำไมถึงเป็นแก..." รินทรุดลงไปกองกับพื้น กลิ่นเหม็นไหม้ของเถ้าถ่านที่เคยเป็นร่างของคินยังตลบอบอวลอยู่ในอากาศ แต่มันกลับถูกกลบด้วยกลิ่นน้ำหอมราคาแพงที่คุ้นเคย กลิ่นดอกลิลลี่สีขาวที่แฝงไปด้วยความตาย ร่างที่ก้าวออกมาจากเงามืดมีใบหน้าที่ไม่มีใครในโรงเรียนนี้ลืมเลือนได้—ใบหน้าของ ‘มิน’ เพื่อนสนิทที่เสียชีวิตจากอุบัติเหตุจมน้ำเมื่อสามปีก่อน มินไม่ได้ดูเน่าเปื่อย ไม่ได้ดูเหมือนผีร้ายในหนังสยองขวัญ เธออยู่ในชุดนักเรียนที่รีดจนเรียบกริบ ผิวขาวจัดดูซีดเซียวราวกับกระดาษ และดวงตาที่เคยสดใสคู่นั้น บัดนี้กลับว่างเปล่าจนน่าสยอง "ตกใจหรือคะ ริน? สีหน้าแบบนั้น... เหมือนกับวันที่พวกแกยืนดูฉันตะเกียกตะกายอยู่บนผิวน้ำไม่มีผิดเลย" เสียงของมินเรียบสนิท แต่ทุกคำพูดกลับกรีดลงบนความรู้สึกของรินจนเลือดซิบ รินพยายามขยับตัวถอยหลัง มือสั่นเทาควานหาโทรศัพท์ในกระโปรง หน้าจอสมาร์ทโฟนของทุกคนในโถงทางเดินกำลังสั่นรัวพร้อมกัน เสียงแจ้งเตือนจากกลุ่มไลน์ '48 ชั่วโมงก่อนถึงฆาต' ดังขึ้นไม่หยุดหย่อนราวกับเสียงสวดส่งวิญญาณ [แอดมิน: ทุกคนเห็นแล้วใช่ไหม? เกมที่ไม่มีวันจบสิ้น เพราะคนที่จุดชนวนไม่ได้ตายไปตั้งแต่แรก] มินแสยะยิ้ม มุมปากของเธอยกขึ้นสูงเกินกว่าจะเป็นธรรมชาติ ก่อนจะหยิบโทรศัพท์เครื่องหนึ่งขึ้นมาโชว์ มันคือเครื่องเดียวกันกับที่รินเคยเห็นในมือของคิน "คินไม่ได้อยู่ข้างแกตั้งแต่แรกแล้ว ริน" มินเอ่ยพลางก้าวเข้ามาใกล้ "เขาแค่เป็นหมากตัวหนึ่งที่ฉันใช้เพื่อ ‘คัดกรอง’ พวกที่เหลือเดนขยะอย่างพวกแกออกมาให้หมด" "เธอ... เธอทำทั้งหมดนี่ทำไม?" รินเค้นเสียงถาม ทั้งน้ำตาและความโกรธแค้นประดังเข้ามา "พวกเราทุกคนเสียใจ... พวกเราพยายามช่วยเธอแล้ว แต่กระแสน้ำมันแรงเกินไป!" "โกหก!" มินตวาดลั่น เสียงของเธอก้องสะท้อนไปตามผนังโถงทางเดินที่มืดมิด ไฟนีออนเหนือหัวกะพริบถี่จนเกือบจะดับสนิท "ฉันเห็น... ฉันเห็นรอยยิ้มของพวกแกตอนที่ฉันกำลังจมลงไป ในขณะที่แกกำลังกอดกับคินและกระซิบว่า 'ถ้ามินไม่อยู่ ทุกอย่างก็จะดีขึ้น' พวกแกมันปีศาจในคราบนักเรียนดีเด่น!" ความทรงจำเมื่อสามปีก่อนพุ่งเข้าใส่รินราวกับเข็มพิษ—ภาพเหตุการณ์ในวันนั้น วันที่เธอกับคินวางแผนกำจัดมินเพราะความอิจฉาในความโดดเด่น รินจำได้ดีว่าเธอทำหน้าอย่างไรตอนที่มินสิ้นใจ "ฉันไม่ได้ทำแค่เพื่อความแค้นนะริน" มินลดเสียงลงต่ำจนน่าขนลุก "ฉันทำเพราะอยากให้พวกแกเข้าใจความรู้สึกของ 'เหยื่อ' ที่ต้องถูกไล่ล่าโดยคนทั้งโลก... กลุ่มไลน์นี้คือห้องพิจารณาคดี ทุกข้อความที่แกพิมพ์ ทุกคนที่แกทรยศเพื่อรักษาชีวิตตัวเอง ทุกอย่างมันถูกบันทึกไว้ในระบบนี้หมดแล้ว" รินมองไปที่โทรศัพท์ของเธอ ข้อความแชทใหม่เด้งขึ้นมานับพันข้อความ เป็นประวัติการสนทนาส่วนตัวของเธอที่เธอเคยคุยกับคินลับหลังคนอื่น ข้อมูลที่ซ่อนไว้ถูกเปิดเผยต่อหน้าทุกคนในโรงเรียนผ่านระบบกระจายสัญญาณที่มิน—หรือแอดมิน—วางรากฐานไว้ตั้งแต่ต้น "แกคิดว่าแกจะรอดออกไปจากที่นี่เหรอ?" มินเอียงคอถาม "เมื่อความจริงทั้งหมดถูกเปิดเผย คนที่แกเคยเรียกว่าเพื่อน คนที่แกเคยเหยียบหัวขึ้นไป... พวกเขาไม่ได้ต้องการชีวิตฉันหรอกนะริน พวกเขาต้องการ 'หัว' ของแก" เสียงฝีเท้าของนักเรียนคนอื่นๆ เริ่มดังมาจากทุกทิศทาง เสียงกรีดร้องด้วยความโกรธแค้นจากคนที่สูญเสียคนรักไปเพราะเกมของกลุ่มไลน์เริ่มใกล้เข้ามา พวกเขาไม่ได้มองรินด้วยสายตาหวาดกลัวอีกต่อไป แต่มองด้วยสายตาของฆาตกรที่ถูกปลุกเร้าด้วยความแค้นที่ถูกปั่นหัวโดยแอดมิน รินหันไปมองมินที่ยืนยิ้มอยู่ในเงามืด แต่แล้วเธอก็สังเกตเห็นอะไรบางอย่าง—ปลายเท้าของมินไม่ได้แตะพื้น และเงาของเธอที่ทอดลงบนผนังไม่ได้ขยับตามการเคลื่อนไหวของเธอ แต่มันกำลังเปลี่ยนรูปร่างไปเรื่อยๆ ราวกับเป็นกลุ่มก้อนของมวลสารสีดำที่บิดเบี้ยว "มิน... เธอไม่ได้กลับมาจริงๆ ใช่ไหม?" รินถามเสียงสั่น มินหัวเราะ แต่อาจจะไม่ใช่เสียงของมิน เสียงนั้นแตกพร่าเหมือนคลื่นวิทยุรบกวน "ฉันคือมิน... และฉันก็คือทุกคนที่พวกแกเคยฆ่าด้วยความเห็นแก่ตัวไงล่ะริน" ทันใดนั้น หน้าจอโทรศัพท์ของทุกคนในโรงเรียนก็เปลี่ยนเป็นสีแดงฉานพร้อมข้อความสุดท้ายที่เด้งขึ้นมาพร้อมกัน [แอดมิน: เหลือเวลาอีกเพียง 10 นาที ใครที่รอดชีวิตคนสุดท้าย... จะได้รับสิทธิ์ในการ 'ตัดสิน' ชะตากรรมของคนที่เหลือทั้งหมด] รินมองไปรอบตัว ฝูงชนเริ่มกรูกันเข้ามาเหมือนฝูงซอมบี้ที่ขาดสติ ในขณะที่เธอกำลังจะถอยหนี ประตูด้านหลังของห้องพักครูก็เปิดออกอย่างช้าๆ ร่างของ ‘คิน’ ที่ควรจะสลายเป็นเถ้าถ่านไปแล้ว ก้าวออกมาจากความมืดมิดอีกด้านหนึ่ง เขายังคงถือมีดสั้นในมือเหมือนเดิม แต่สิ่งที่ทำให้รินต้องหยุดหายใจคือ... คินคนนั้นเดินมาหยุดอยู่ข้างมิน แล้วใช้มือโอบไหล่เธอไว้ ราวกับทั้งคู่คือผู้อยู่เบื้องหลังเหตุการณ์สยองขวัญนี้มาโดยตลอด "ไง ริน" คินเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่เย็นชาจนบาดลึกถึงกระดูก "ลืมบอกไป... ที่ฉันตายตอนนั้นน่ะ มันก็แค่ 'บั๊ก' ในโปรแกรมของพวกเราเท่านั้นเอง" เสียงสัญญาณเตือนภัยของโรงเรียนดังระงมขึ้น พร้อมกับเสียงประตูล็อกอัตโนมัติทุกบานที่ปิดตายลง นี่ไม่ใช่แค่เกมไล่ล่าอีกต่อไป แต่มันคือการปิดฉากชีวิตที่รินไม่มีวันหนีพ้น ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ยังคงร่วมเดินทางและไขปริศนาไปพร้อมกับแมวดำใต้แสงจันทร์นะคะ