เฉลยฆาตกร

กลิ่นคาวสนิมเหล็กและกลิ่นอับชื้นของห้องใต้ดินร้างคละคลุ้งจนแสบจมูก รินยืนตัวสั่นเทาอยู่ท่ามกลางความมืดมิดที่กดทับลงมาจนแทบหายใจไม่ออก หน้าจอโทรศัพท์มือถือในมือสั่นระริก ปรากฏข้อความแจ้งเตือนจากกลุ่มไลน์มรณะที่เด้งขึ้นมาอย่างบ้าคลั่งราวกับมันมีชีวิตจิตใจ *“เกมจบแล้ว... คนทรยศต้องชดใช้ด้วยเลือด”* เสียงหัวเราะเยือกเย็นที่ดังก้องมาจากทุกทิศทุกทางบาดลึกเข้าไปถึงโสตประสาท มันไม่ใช่เสียงสะท้อน แต่มันคือเสียงกระซิบที่ข้างหู ราวกับมัจจุราชกำลังยืนคร่อมร่างของเธอไว้ รินกำโทรศัพท์ในมือแน่นจนข้อต่องนิ้วขาวซีด ดวงตากลมโตฉายแววหวาดระแวงขั้นสุด เธอกวาดตามองความว่างเปล่าเบื้องหน้าด้วยหัวใจที่เต้นรำระทึกจนแทบกระเด็นออกมานอกอก พรึบ! แสงไฟนีออนกะพริบติดๆ ดับๆ เผยให้เห็นเงาร่างสูงใหญ่ที่ทาบทับลงมาบนผนังปูนเปลือย รินผงะถอยหลังจนแผ่นหลังชนเข้ากับกำแพงเย็นเฉียบ ลมหายใจของเธอติดขัดเมื่อบุคคลที่ทุกคนปักใจเชื่อสนิทใจว่า ‘ตาย’ ไปแล้วอย่างสยดสยองเมื่อสองวันก่อน... กำลังก้าวเท้าพ้นออกมาจากมุมมืดของเงาไม้ เงาร่างนั้นไม่ใช่ใครอื่น... คิน อดีตหัวหน้าห้องผู้เยือกเย็นและทรงอิทธิพลที่สุดในกลุ่ม ใบหน้าคมคายไร้ซึ่งรอยขีดข่วน แววตาสีเข้มคู่นั้นไม่ได้มีความหวาดกลัวหรือความตายเจืออยู่เลยแม้แต่น้อย มีเพียงประกายความสนุกสนานและอำนาจดิบเถื่อนที่จ้องมองมาที่เธอราวกับเหยื่อในกำมือ "ตกใจมากเหตุดrices... ริน" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงที่ราบเรียบแต่น่าขนลุก คินก้าวเข้ามาใกล้เรื่อยๆ ทุกย่างก้าวที่เขาก้าวเข้ามาคือแรงกดดันมหาศาลที่บดขยี้สติสัมปชัญญะของเธอให้แหลقสลาย "คิดว่าฉันตายไปแล้วจริงๆ น่ะหรือ? โง่เง่าสิ้นดี..." "ค... คิน นาย..." รินเสียงสั่นพร่า ร่างกายแข็งทื่อราวกับถูกสาปให้เป็นหิน ความทรงจำเกี่ยวกับภาพศพที่เน่าเฟะในรูปถ่ายเมื่อคืนก่อนตีวนอยู่ในหัว แต่วินาทีนี้ ผู้ชายตรงหน้าเธอกลับยืนอยู่ตรงนี้ มีเลือดเนื้อ มีลมหายใจ และอันตรายกว่าที่เคยเป็นร้อยเท่า "เซอร์ไพรส์พอใจไหม?" คินแสยะยิ้มมุมปาก รอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความเย่อหยิ่งและดุดัน เขาไม่ปล่อยให้เธอได้ตั้งตัว มือหนาคว้าหมับเข้าที่ข้อแขนเรียวเล็กของรินแล้วออกแรงกระชากเข้าหาตัวอย่างแรงจนแผ่นหลังของเธอกระแทกเข้ากับอกแกร่งของเขาเต็มรัก ความร้อนรุ่มจากร่างกายของเขาแผดเผาผ่านเนื้อผ้า รินสูดลมหายใจเข้าปอดเฮือกใหญ่เมื่อกลิ่นน้ำหอมผู้ชายปะปนกับกลิ่นคาวเลือดจางๆ ลอยเข้าจมูก เธอพยายามดิ้นรนขัดขืนด้วยศักดิ์ศรีทั้งหมดที่มี "ปล่อยนะ! นายมัน... นายเป็นคนสร้างกลุ่มไลน์บ้าๆ นี่ขึ้นมาตั้งแต่แรกใช่ไหม!" คินหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะที่สั่นสะเทือนไปถึงอกข้างซ้ายของเธอ มือใหญ่อีกข้างเลื่อนขึ้นมาบีบคางฉุนเฉียวของเธอไว้แน่น บังคับให้เงยหน้าขึ้นสบตา บังคับให้เธอยอมรับความพ่ายแพ้ต่อหน้าเขา "ดื้อด้านไม่เปลี่ยน... ริน" คินกระซิบชิดริมฝีปาก ลมหายใจร้อนผ่าวเป่ารดแก้มเนียนจนเธอรู้สึกวูบวาบอย่างน่าละอาย "รู้ไหมว่าฉันเกลียดอะไรที่สุด... เกรียดสายตาที่เธอมองฉันด้วยความสงสัยไงล่ะ เธอมันรู้มากเกินไป... และคนรู้มากก็ต้องมีจุดจบแบบนี้" รินเม้มริมฝีปากแน่นจนห่อเลือด ความโกรธแค้นและความหวาดกลัวตีรวนกันจนปั่นป่วนในท้อง แม้ร่างกายจะสั่นเทาด้วยแรงดึงดูดดิบเถื่อนที่เธอเกลียดชังแต่กลับพ่ายแพ้ทุกครั้งที่สัมผัส แต่แววตาของเธอยังคงแข็งกร้าว "ฆ่าฉันสิ... ถ้านายกล้าพอ!" "ฆ่าเหรอ? หึ..." คินโน้มใบหน้าลงมาจนชิดริมหูของเธอ ริมฝีปากหยักลึกแนบชิดกับใบหูขาวสะอาดที่กำลังขึ้นสีแดงจัดด้วยความโกรธ "ฉันไม่ฆ่าเธอหรอกริน... เกมนี้เพิ่งจะเริ่มต้นต่างหาก และคนที่จะต้องตายในวินาทีต่อไปนี้...รอดูเอาเองก็แล้วกัน" ติ๊ง! เสียงแจ้งเตือนจากโทรศัพท์ในมือของคินดังขึ้นตัดความเงียบ รินเบิกตากว้างเมื่อหน้าจอของเขาแสดงผลข้อความคำสั่งใหม่จากแอดมินนิรนาม... ที่ไม่ได้ถูกส่งมาจากเครื่องอื่น แต่มันถูกส่งมาจากกระเป๋าเสื้อของเธอเอง! รินหันขวับไปมองคินด้วยความตกตะลึงสุดขีด ทว่าแววตาของชายหนุ่มกลับทอประกายความลับดำมืดที่น่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่าเดิม "แปลกใจล่ะสิว่าทำไมโทรศัพท์ของเธอถึงส่งคำสั่งหาฉัน..." คินกระซบเสียงพร่าข้างใบหูของเธออย่างจงใจ ก่อนจะหัวเราะเบาๆ ในลำคอ "เพราะความจริงแล้ว... แอดมินที่แท้จริง ไม่ได้มีแค่คนเดียวน่ะสิ" แมวดำใต้แสงจันทร์ ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ติดตามและร่วมดำดิ่งสู่ความมืดมิดด้วยกันนะคะ