ความจริงเริ่มปรากฏ

"อย่าหันไป... ริน" เสียงของคินสั่นพร่า แม้แต่คนที่เยือกเย็นที่สุดในกลุ่มไลน์มรณะอย่างเขายังมีอาการมือสั่นขณะที่เขากำลังรัวนิ้วลงบนหน้าจอโทรศัพท์เพื่อส่งข้อความบางอย่าง รินตัวแข็งทื่อ กลิ่นเน่าจางๆ ที่คุ้นเคยแตะเข้าที่ปลายจมูก สัมผัสเย็นเยียบดั่งน้ำแข็งที่แตะลงบนไหล่ซ้ายไม่ใช่แค่จินตนาการ แต่มันคือความจริงที่เธอสัมผัสได้ถึง 'น้ำหนัก' ของมือปริศนานั้น มันไม่ได้กดลงมาอย่างรุนแรง แต่มันแนบแน่นราวกับกำลังจองจำไม่ให้เธอขยับไปไหน "ทำไมล่ะคะคิน... นายรู้อะไรใช่ไหม?" รินกระซิบตอบ เสียงของเธอแหบแห้งเหมือนเศษแก้วที่บาดลึกในลำคอ "แอดมินไม่ได้อยู่ในคลาวด์... ไม่ได้เป็นบอท... และไม่ใช่ผีสางที่ไหนทั้งนั้น" คินเงยหน้าขึ้น ดวงตาของเขาแดงก่ำจากการอดนอนและการรับรู้ความจริงที่น่าสะพรึงกลัว "ริน ลองเปิดหน้าจอแชทขึ้นมาดูสิ ดูที่ตัวเลขสมาชิกกลุ่ม... ตอนนี้เหลือสี่สิบคน" รินหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาด้วยมือที่สั่นเทา หน้าจอเรืองแสงสีฟ้าอ่อนท่ามกลางความมืดมิดในห้องเก็บของเก่าที่พวกเธอหลบอยู่ สมาชิกในกลุ่มหายไปจริงๆ จากตอนแรกที่มีห้าสิบคน ตอนนี้เหลือเพียงสี่สิบคนตามที่คินบอก "แล้วมันหมายความว่ายังไงคะ?" "คนที่ตายไปแล้วจริงๆ... คือคนที่แอดมินลบชื่อออกทันที แต่คนที่ 'แกล้งตาย' เพื่อหนีจากเกมนี้... ต่างหากที่คือแอดมินตัวจริง" คินหันมาสบตาริน แววตาของเขาซ่อนความสิ้นหวังบางอย่างเอาไว้ "คนที่ไม่เคยปรากฏชื่อในรายการ 'คนตาย' ที่ระบบประกาศ แต่มักจะหายไปในจังหวะที่วิกฤตที่สุดเสมอ" สัมผัสบนบ่ารินหายไปในทันที รินหันขวับไปมองด้านหลังทันที แต่นอกจากเงามืดที่ทอดยาวจากชั้นวางของเก่า เธอกลับไม่พบใครเลย "ฉันอยู่นี่... ริน" เสียงนั้นไม่ได้มาจากข้างหลัง แต่มันมาจาก 'โทรศัพท์' ของเธอ รินเปิดหน้าต่างแชทขึ้นมา ข้อความจากสมาชิกคนหนึ่งที่เธอคิดว่าตายไปแล้วตั้งแต่บทที่ 5 ปรากฏขึ้นมาบนหน้าจอ *‘ภัทร’*: "ตลกดีนะที่พวกเธอคิดว่าฉันตายไปแล้วจริงๆ การตายในหน้าจอ... มันง่ายกว่าการตายในชีวิตจริงตั้งเยอะ" ลมหายใจของรินสะดุดกึก ภัทรคือเพื่อนร่วมชั้นที่เกิดอุบัติเหตุในห้องแล็บเคมีเมื่อสองสัปดาห์ก่อน ข่าวลงหน้าหนึ่งว่าเขาเสียชีวิตจากการสูดดมก๊าซพิษ แต่ในวันนี้ ภัทรกลับส่งข้อความในกลุ่มไลน์ที่ควรจะมีแค่คนเป็น *‘ริน’*: "ภัทร? นาย... นายยังไม่ตายเหรอ? นายคือแอดมินงั้นเหรอ?" *‘ภัทร’*: "แอดมินงั้นเหรอ? คำนั้นมันเชยไปแล้วริน... ฉันไม่ใช่แอดมิน แต่ฉันคือ 'ผู้รอดชีวิตที่ถูกลืม' ในเมื่อพวกเธอไม่อยากตายกันนัก ฉันก็เลยต้องจัดฉากให้พวกเธอตายให้สมจริงไงล่ะ" คินรีบดึงโทรศัพท์จากมือรินแล้วพิมพ์ตอบอย่างรวดเร็ว "ถ้าแกคือภัทร แกทำไปเพื่ออะไร! แกต้องการแก้แค้นเรื่องอุบัติเหตุตอนนั้นเหรอ? พวกเราทุกคนก็เสียใจ!" *‘ภัทร’*: "เสียใจ? ไม่หรอกคิน... พวกเธอก็แค่กลัว กลัวว่าความลับเรื่องคืนนั้นจะถูกเปิดเผย เพราะถ้าฉันตายจริงๆ หลักฐานทั้งหมดจะหายไปกับฉัน... แต่ถ้าฉัน 'แกล้งตาย' ฉันก็จะเป็นคนเดียวที่ถือไพ่เหนือกว่า และคอยดูพวกเธอฆ่ากันเองในกลุ่มไลน์นี้ยังไงล่ะ" ความเงียบเข้าปกคลุมห้อง รินรู้สึกเหมือนหัวใจของเธอถูกบีบจนแทบแหลกสลาย ความจริงที่เธอพยายามซ่อนมาตลอด อุบัติเหตุคืนนั้น... มันไม่ใช่แค่อุบัติเหตุ มันคือความตั้งใจของใครบางคน และคนคนนั้นกำลังจ้องมองพวกเธออยู่จากมุมมืดของโรงเรียนแห่งนี้ "ริน" คินเรียกเธอเบาๆ ก่อนจะชี้ไปที่มุมมืดของห้องที่มีกล้องวงจรปิดขนาดเล็กติดอยู่ "มันไม่ได้แค่แชท... มันกำลังดูพวกเราผ่านกล้องนี้มาตลอด" ทันใดนั้น เสียงเตือนข้อความกลุ่มไลน์ก็ดังขึ้นพร้อมกันทั่วทั้งโรงเรียน เป็นเสียงที่หลอนประสาทที่สุดเท่าที่รินเคยได้ยิน *‘แอดมิน’*: "เกมจบแล้วสำหรับบางคน... แต่สำหรับพวกเธอน่ะ เพิ่งเริ่มต้น" ไฟในห้องดับพรึ่บลง รินรู้สึกถึงแรงกระชากมหาศาลที่ข้อเท้าของเธอ เธอถูกลากไปกับพื้นปูนที่เย็นเฉียบและขรุขระ กรีดร้องออกมาสุดเสียงแต่ไม่มีใครได้ยิน ในความมืดมิดนั้น เธอเห็นร่างคนคนหนึ่งยืนถือโทรศัพท์ที่ส่องแสงสว่างวาบไปที่ใบหน้าของเขาเอง แสงนั้นเผยให้เห็นใบหน้าที่ควรจะเน่าเปื่อยไปแล้ว แต่กลับยิ้มกว้างจนน่าสยดสยอง "ภัทร... นายยังไม่ตายจริงๆ ด้วย" รินครางออกมาด้วยความหวาดกลัว ร่างนั้นก้าวเข้ามาใกล้ แสงไฟจากโทรศัพท์ส่องกระทบใบหน้าของภัทรที่บัดนี้มีรอยแผลเป็นเหวอะหวะจากการถูกสารเคมีกัดกร่อน เขาหยิบมีดสั้นออกมาจากกระเป๋าเสื้อคลุมตัวเก่าที่เปื้อนคราบสีน้ำตาลเข้ม "ริน... เธอคือคนสุดท้ายที่ฉันต้องการให้ตาย" ภัทรพูดพร้อมกับยื่นนิ้วมือที่สั่นเทามาแตะที่ริมฝีปากของริน "เพราะความลับของกลุ่มนี้... มันอยู่ในรอยเลือดของเธอคนเดียวนะ" ภัทรกดปุ่มส่งข้อความสุดท้ายเข้ากลุ่มไลน์ ก่อนจะหันมามองคินที่กำลังจะพุ่งเข้ามาช่วย แต่แล้ว... ภัทรกลับกดรีโมทบางอย่างในมือ เสียงระเบิดดังสนั่นขึ้นจากทิศทางที่คินยืนอยู่ แรงอัดกระแทกจนร่างของคินกระเด็นหายไปในความมืด พร้อมกับสัญญาณชีพของคินที่หายไปจากระบบแชททันที รินเหลือตัวคนเดียวท่ามกลางความมืดมิด และเสียงหัวเราะของคนที่ควรจะตายไปแล้วเริ่มดังขึ้นจากทุกทิศทุกทาง... --- ขอบคุณที่ติดตามการเดินทางอันโหดร้ายนี้ไปพร้อมกับรินนะคะ... แมวดำใต้แสงจันทร์